Column

Ik voelde mij als een mongool wiens trommel is gestolen

Beeld Gabriël Kousbroek

Ik ben van nature een onbekommerd tiepje, een trommelende mongool in de simpele Algarve. Zelfs de verzengende hittegolf die huis, boom en beest momenteel teistert, brengt mij niet uit mijn goede humeur. Sterker nog, ik ben gisteren gewoon naar Spanje gefietst om de gloednieuwe editie van El ingenioso hidalgo don Quijote de la Mancha te scoren.

De knoeperd van 3.500 pagina's paste ternauwernood in mijn rugzak en toen moest ik nog 50 kilometer terug door de hel van Andalusië. De verkwikkende koelte van de grensrivier tussen Spanje en Portugal was mijn beloning. Op het pontje over de Guadiana haalde ik de doos reeds voorzichtig uit het cellofaan. Ik heb iets met El Quijote, los van het feit dat het de roman aller romans is. Tijdens mijn tropenjaren in Paraguay ging ik elke dag naar de openbare bibliotheek van Asuncion om twee uur lang El Quijote te bestuderen, met woordenboek en concordantie. Een mens moet toch wat om zijn Spaanse verloofde van goede komaf te imponeren. Toen ik El Quijote uit had, ging de relatie uit.

Peru bueno. Met die loodzware Cervantes in mijn knapzak zwoegde ik naar huis, de laatste kilometers geflankeerd door een frisse Algarviaanse zeebries. In mijn ovenhete datsja installeerde ik mij aan de werktafel, omringd door een batterij ventilatoren. Er waren op dat moment vermoedelijk maar weinig mensen in de wereld die El Quijote zaten te lezen in hun zwembroek.

En toen maakte ik die onvergetelijke fout door eventjes mijn laptop, die vervloekte doos van Pandora, open te klappen.

Het was niet eens vanwege een fapmomentje, maar ik wilde snel checken wat het laatste nieuws was en of vrienden op Facebook nog hun bord met voer hadden vereeuwigd. Bovendien volg ik trouw en met veel plezier een Kortjakje die werkelijk elke dag kond doet van een nieuwe aandoening. Vervolgens las ik in The Huffington Post de getuigenis van een lijkbleke feministe die zich niet ging voortplanten om zo te protesteren tegen de blanke dominantie op deze aardkloot. Dat initiatief juichte ik toe. Maar toen kwam het breekpunt: ik zag Frans Timmermans in het Europees Parlement een lijkrede over Thé Lau bij elkaar snikken. Geschokt belde ik mijn notaris, Dom Pacheco Pereira, en liet hem vastleggen dat Juncker the Drunker's butler niet op mijn graf mocht komen speechen. Het luchtte op, dat stukje notariële zekerheid, maar aan Quijote kwam ik niet meer toe die dag. Ik voelde mij als een mongool wiens trommel is gestolen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden