'Ik voelde me gewild'

De man met wie Brigitte (48) afsprak was een geroutineerde vreemdganger, wist ze. En toch viel ze als een blok voor hem.

Beeld .

'Een tijdje terug zag ik, niet voor de eerste keer trouwens, een moeder langs het hockeyveld flirten met mijn man. Mij negeerde ze, hem zocht ze steeds op tijdens de wedstrijden. Later onderschepte ik een bericht. Ik ben gevleid door je woorden schreef ze, met een lange ij. Wat wil je van die vrouw, vroeg ik. Hij antwoordde: niks. Later was hij vrienden met haar op Facebook. Op de een of ander manier liet me dat, na een korte vlaag van boosheid, onverschillig. Maar toen ik zelf per abuis contact legde met een onbekende man die ik verwarde met zijn naamgenoot, was ik nieuwsgieriger naar hem dan ik normaal zou zijn geweest. Hij bleek leuke chats te schrijven, zonder spelfouten. Het was geen revanche, eerder een natuurlijke reactie, alsof ik dacht mijn onvrede te kunnen verdrijven met wat kletsen met een man die mij kennelijk waardeerde. Na vier dagen was er al een ontmoeting. We spraken af in een uitspanning in de uiterwaarden van de Rijn. Ik was er als eerste, volkomen ontspannen in mijn gewone spijkerbroek en een tuniekje. Hij had me immers al laten weten dat hij dit vaker deed, hij was een geroutineerde vreemdganger, ik verbeeldde me niets. Daarbij was ik uit op zomaar wat afleiding. Ik had een afspraak met een potentiële minnaar, deze ontmoeting had niets met mijn huwelijk te maken, dacht ik.

Hij kwam binnen, ik herkende hem meteen van zijn foto: kort en gedrongen. Met zijn olijfkleurige huid en zijn Noorse trui stak hij exotisch af bij mijn gesoigneerde echtgenoot, de magere lat in zijn Hugo Boss-pakken met riemen van Van Bommel. Ik had hem routineus verwacht, maar hij bleek nerveuzer dan ik. En nog eens dacht ik: nee, een bedreiging voor mijn huwelijk is hij niet. Maar hoe vergiste ik me, hoe kon het dat ik niet inzag dat kameraadschap, geintjes en plagen duizendmaal erotischer kunnen zijn dan een Volvo, een maatpak en een designhuis. Nog diezelfde middag werd hij de vriend die ik had gemist en ontdekte ik hoe prettig het is iemand te leren kennen die buiten je eigen wereld staat. Halverwege het paadje terug naar onze auto's hield ik hem staande. Als hij me meteen overal betast, ben ik weg, had ik van tevoren gedacht. Maar hij sloeg voorzichtig zijn armen om me heen. Zijn mond tastte de mijne af en toen gebeurde het: ik voelde me gewild. Hij rook heerlijk, naar benzine en zweet en talg. Ik hield meteen van zijn dikkige buik en van zijn borst, die net breed genoeg was om zijn T-shirt te doen spannen. En toen ik weer alleen in mijn auto zat en in het spiegeltje keek, opnieuw en opnieuw, omdat ik zeker wist ik dat ik in minder dan een uur tijd veranderd was en dat dit mijn man straks zeker niet zou ontgaan, zag ik mezelf zoals ik hem had gezien: lief en stoer. Ik keek in stralende ogen, zoals ik zo even in zijn bruine ogen had gekeken, ogen die aan de binnenkant van de oogleden leken ingekleurd met kohl.

De dag erop ging hij op vakantie met zijn vrouw. Met zijn pyjama. Dat was ook zoiets: ik kende geen mannen met pyjama's. Ik stelde me een vaak gewassen tricootje voor, lubberend bij de manchetten, en ik plaagde hem daarmee. Net als een paar weken later, met de mosselkruiden en de kip-kerrie-salade in zijn karretje, toen we samen boodschappen deden bij de Lidl. Mijn eigen man sloeg op zaterdag al bij het ontbijt zijn kookboeken open en ging dan naar de biologische markt. Het was heerlijk te zoenen met iemand die geen waarde hecht aan uiterlijk en die van mijn eigen lengte was. Met lange mannen past het nooit zo, zeker niet als ik sta. We begonnen elkaar te ontmoeten langs het water en toen het wat kouder werd in een oude caravan, die hij leende van een vriend.

Op een dag liet mijn echtgenoot weten dat hij wilde scheiden. Hij vertrok, zonder ooit iets te hebben geweten van deze andere man en mij. Kennelijk was hij bezweken voor de charmes van de hockeymoeder, ergens op een moment dat ik niet meer oplette. Dat is nu een half jaar geleden.

Ik mis hem, maar vooral ons leven, onze gewoonten, de gezamenlijke vrienden, alles wat een huwelijk tot een huwelijk maakt. Ja, de Volvo, die mis ik ook. Ik woon nu weer alleen en kan de man in de Noorse trui thuis ontvangen als de kinderen er niet zijn. Hij zoent nog altijd even teder. Hij doet zijn ogen dicht, ik houd ze open. Elke dag wordt hij leuker. En toch, toen hij laatst vertelde dat hij ruzie had gehad met zijn vrouw, was er geen vezel in mij die dacht: laat hem bij haar weggaan en hier komen wonen. Deze man is een notoire vreemdganger en het zou idioot zijn te verwachten dat hij mij trouw blijft. Als ik meer gewicht zou geven aan deze verhouding, zou de sprankeling weleens kunnen verdwijnen. En als ik heel eerlijk ben weet ik niet of ik die mosselkruiden en die gevlochten schutting nog steeds zo charmant vind als ik er dagelijks mee te maken heb. Ik heb veel steun aan hem in deze periode van mijn scheiding. Maar ergens in de toekomst komt een moment dat het me stoort dat onze liefde geen getuigen heeft en dat ik hem nooit kan meenemen naar vrienden omdat hij getrouwd is. Dan nemen we afscheid. Tot die tijd kijk ik al kussend naar zijn wenkbrauwen die van dichtbij wonderlijk gecoiffeerd lijken, ik adem zijn geur in en ik weet dat tijdelijke bekoring misschien wel tot de allermooiste behoort.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Brigitte gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden