Ik voelde aan de huid van Iggy Pop en zei: just like a varaan

Over dierenwinkels en hoe de blote huid kan aanvoelen.

Door de beweging Free the Nipple moest ik denken aan Iggy Pop. Als er iemand prachtig werk heeft gedaan voor de tepel dan is hij het wel. Zet acht naakte vrouwen en mannen naast elkaar, doe mij een blinddoek om, laat me voelen en ik haal binnen anderhalf uur Iggy Pop ertussenuit.

Iggy en ik kennen elkaar. De eerste keer dat wij elkaar spraken, was zes jaar geleden in IJsselmuiden, waar ik een dierenspeciaalzaak moest openen. Ik zat midden in mijn verhaal, dat dieren bepaalde groenten niet lusten en dat je ze dan nooit moet dwingen, en toen kwam Iggy Pop binnen. Die dacht duidelijk dat de winkel al jaren open was.

Iggy droeg een heel kort spijkerbroekje. Verder niets. Hij vroeg waar het hondenvoer stond. Dat werd een beetje een ongemakkelijke situatie. Niemand herkende hem. Ik ook niet. Ik zei tegen hem: 'Sir, I'm in the middle of opening an animal-special store.' Toen was het ijs eigenlijk meteen gebroken.

Iggy hield zich stil. Dat vond ik mooi, dat hij niet ging lopen mokken of net deed alsof hij de verpakking van een emmer vogelzaad niet snapte. Nee, hij luisterde keurig. Nette tepeltjes, dacht ik toen al. Na mijn voordracht raakten wij in gesprek. Hij bleek ook af en toe dierenwinkels te openen. Hij zat in IJsselmuiden om zijn nieuwe album te schrijven.

Meneer bleek een muzikant te zijn. Nou ja, muzikant. Zanger. Ik vroeg hem naar zijn naam. Iggy Pop. Hij vroeg mij naar mijn naam. Peter Hardrock antwoordde ik. Als we zo gingen beginnen, dan had je een hele slechte aan mij. Iggy rommelde wat in zijn tas en toonde mij een cd. Verdomd, daar stond hij, op de voorkant, met zijn naam erboven. Iggy Pop.

Daarna hebben we uren gepraat. Ik kan mij daar niet heel veel van herinneren, maar voor mij was het een belangrijk moment. Ik leerde daar dat het helemaal niet gek is als je voor een dierenwinkel in IJsselmuiden zit te praten met een 60-jarige in een spijkerbroekje. Iggy droeg zijn haar over de linkerschouder. Met zijn gebit verblindde hij voorbijrijdende automobilisten.

Het werd iets gekker toen Iggy mij vroeg om zijn huid te voelen. In Noord-Korea zijn mannen om minder aan hun voeten langs het paleis getrokken. Iggy moedigde me aan. Ik voelde en zei: just like a varaan. En zo was het. Alsof ik het huisdier van Freek Vonk in mijn handen had. Ik streelde een reptiel met lang blond haar.

Het was heel aandoenlijk hoe blij Iggy was. In Amerika kenden ze dat helemaal niet, mannen die je huid voelen en daarna het juiste dier noemen. Hij wilde dat ik 's avonds naar zijn optreden kwam. Ik vroeg hem wat ik daar zoal kon verwachten. Hij vertelde me dat hij een energieke show bracht, met veel indianengedans en eventueel wat snijwerk met een stuk glas in zijn bovenarm.

Ik heb gezegd dat ik naar een autobeurs moest.

Twee jaar geleden kwam ik Iggy weer tegen. Dit keer met lange broek en verder naakt. We stonden in de rij bij de afhaalsurinamer. Hij tikte me op de schouder, ik keerde me om en hij hield zijn arm vlak voor mij. Ik moest weer voelen. 'No, Iggy, now not', heb ik toen gezegd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden