Opinie

'Ik voel me vaak schuldig hier te mogen zijn'

'Ik voel me schuldig omdat miljoenen vrouwen smachten naar slechts een heel klein deel van de vrijheid die ik in het westen geniet', schrijft columnist Ferdows Kazemi. Over de verhalen uit haar moederland Iran schreef ze een boek.

Portest tegen Ahmadinejad in berlijn.Beeld afp

Mijn columns verschijnen hier al ruim twee jaar. Ik schrijf niet in opdracht. Ik klim doorgaans in de pen wanneer ik geraakt word door een politieke ontwikkeling in Nederland of ergens anders in de wereld.

De meeste stukken schrijf ik diep vanuit mijn hart. Soms door mijn tranen heen kijk ik naar de letters op het toetsenbord. Bij elk stuk dat ik schrijf realiseer ik me, steeds opnieuw, hoe bevoorrecht ik ben, om als - van origine - Iraanse vrouw hier te mogen schrijven. Ik heb lezers die vinden dat ik geen kritiek mag uiten op het westen, omdat ik als vluchteling tevreden moet zijn met het feit dat ik überhaupt in Nederland mag wonen. Voor hen is het vrije woord slechts weggelegd voor een andere bevoorrechte categorie mensen, namelijk degenen wiens wortels in het westen liggen.

Tot genoegen van mensen die vinden dat ik terug moet naar mijn moederland om daar kritisch te schrijven, moet ik bekennen dat ik me heel vaak schuldig voel vanwege het voorrecht hier te mogen zijn. Schuldig omdat velen in mijn moederland gevangen gehouden worden, uitsluitend omdat ze kritiek uitten op hun politieke systeem. Schuldig omdat miljoenen vrouwen smachten naar slechts een heel klein deel van de vrijheid die ik in het westen geniet, de vrijheid om de eigen kleding te kiezen.

In de vergetelheid
Op 14 juni zijn er presidentsverkiezingen in Iran. Het volk is aangeslagen en het staat onverschillig tegenover deze verkiezingen. Haar helden, die in 2009 massaal de straat opgingen om tegen het regime van de ayatollahs te protesteren, zijn in de vergetelheid geraakt. De groene beweging lijkt gewist te zijn uit het geheugen van de wereld.

Ahmadinejad wist in het afgelopen vier jaar alle aandacht van de wereld te vestigen op Iraanse nucleaire programma, als afleidingsmanoeuvre. Hij daagde bewust het westen uit om daardoor bij de Iraanse bevolking legitimiteit te creëren voor het regime. Hoe strenger de economische sancties tegen Iran, hoe groter de afkeer van de bevolking tegen het westen, was zijn gedachte. Tegelijkertijd leidde hij de aandacht van de wereld af van de grootschalige schendingen van de mensenrechten in het land van mijn moeder.

In de afgelopen twee jaar dat ik columns voor de Volkskrant schreef kwamen er vaak verhalen uit mijn moederland naar boven die ik graag in mijn columns had verwerkt, maar waarvoor de ruimte en vaak ook de tijd ontbrak. Daarom begon ik begin dit jaar aan een roman. Ik hoopte door mijn verhalen de emotionele kloof tussen de Nederlandse lezers van mijn boek en de lot- en landgenoten van mijn moeder een klein beetje te verkleinen. Ik wilde, aanvankelijk, beslist geen politieke elementen in mijn roman verwerken. Ook ik voelde me verslagen door de politieke ontwikkelingen in mijn moederland.

Jongerenopstand
Het verhaal van mijn roman begint met de geboorte van een kind in een ziekenhuis. De plot die een familiedrama zou bevatten ontwikkelde zich echter gaandeweg toch tot een verhaal met veel politieke aspecten. Dat bleek onontkoombaar, omdat het leven van de gewone bevolking in Iran sterk vervlochten is met de politiek en met het islamitische regime. Hoe verder ik met mijn roman vorderde, hoe meer ik de behoefte voelde om de jongerenopstand van 2009 daarin een plaats te geven. Mijn plot kreeg een wending die ik aanvankelijk in het geheel niet in gedachten had. Het verhaal schreef zichzelf en werd uiteindelijk ook een eerbetoon aan de groene beweging.

Ik geef mijn roman in eigen beheer uit. Het boek is via deze link verkrijgbaar.

Op 10 juni a.s. interviewt Harry van Bommel, lid van de Tweede Kamer voor de SP, mij bij ProDemos in Den Haag over mijn roman, en over de situatie van de gewone bevolking in Iran, in de aanloop naar de presidentsverkiezingen. Iedereen is welkom, maar het aantal plaatsen is beperkt!

Ferdows Kazemi is publiciste en columnist voor Volkskrant.nl.
Volg haar op Twitter: @FerdowsKazemi

 
Hoe strenger de economische sancties tegen Iran, hoe groter de afkeer van de bevolking tegen het westen, was de gedachte van Ahmadinejad.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden