'Ik vind mijn moeder een zeldzaam egoïstische vrouw'

Het is niet bepaald een succesverhaal dat acteur Dirk Zeelenberg vertelt in zijn net verschenen boek. Maar dat willen de mensen juist.

Dirk Zeelenberg Beeld Ernst Coppejans

Hoop je dat jouw ouders dit boek lezen?
'Ik verwacht wel dat ze dat doen, maar het is niet zo dat ik het hoop. Bij het schrijven heb ik daar niet over nagedacht; toch heb ik in de uiteindelijke versie twee passages geschrapt die over hen gingen.'

Waarom?
'Omdat ik ze te erg vond. Dit boek is geen vereffening. Ik heb alleen willen vertellen hoe het voor mij heeft gevoeld. Met familie is het anders dan met een ex-partner. Een ex kan uit je gedachten verdwijnen, van je ouders kom je nooit af. Er is altijd wel iemand die iets zegt over zijn vader of moeder en dan denk jij ook weer aan de jouwe.'

Je was 17 toen je het contact met je vader verbrak, vier jaar geleden deed je dat ook met je moeder. Bespreek je zoiets met je eigen kinderen?
'Zij zijn 5, 7 en 9. Een psycholoog raadde me aan mijn ouders voor de kinderen levend te houden, dus ik laat soms foto's zien. Maar ik wil eigenlijk niet dat mijn oudste zoon al weet dat het bestaat, wat ik over mijn vader schrijf.'

'Ik werd finaal in elkaar geslagen. Hij raakte me waar hij me maar raken kon', schrijf je.
'Dat slaan is een ommekeer geweest. Dat moet je gewoon niet te vaak doen. Het is bij mij te vaak en te heftig gebeurd. Eén keer sloeg hij me zo hard in elkaar dat ik in mijn broek plaste van angst. Ik was 9 jaar, dan plas je niet meer zomaar in je broek.'

Een andere schrijnende anekdote beschrijft hoe een vriend van je jouw vader tegenkomt in de rij voor theater De Appel. Jij speelt die avond en je vriend zegt: 'Wat leuk dat u ook naar Dirk komt kijken.' Daarop antwoordt je vader dat hij naar de voorstelling in de andere zaal gaat.
'Ik lach er nu om, maar ik heb dat zó erg gevonden. Ik speelde in een mooie voorstelling, Ingeblikt, onder regie van Lodewijk de Boer en met Sacha Bulthuis, de beste actrice met wie ik ooit heb gespeeld. Maar mijn vader ging liever naar het stuk in de grote zaal. Nu ik zelf kinderen heb, kan ik me daar al helemaal niets meer bij voorstellen.
'Ik was 17 toen ik tegen mijn vader zei dat ik hem niet meer wilde zien. 'Ben je boos?', vroeg hij, waarop ik antwoordde: 'Nee, maar ik vind jou geen leuke man.' Vijftien jaar later heb ik hem opgebeld. Hij wilde afspreken in een onpersoonlijk hotel langs de snelweg. Ik vroeg waarom hij nooit meer contact met mij had gezocht. 'Ik heb je kaltgestellt', zei hij.
'Afgelopen zomer zag ik Griet Op de Beeck in Zomergasten. Ze zei dat kinderen onvoorwaardelijk van hun ouders houden en dat ouders andersom zeggen dat dat ook zo is, maar dat dat niet altijd klopt. Ik denk dat ze daar gelijk in heeft. Negenennegentig procent van de ouders houdt wél onvoorwaardelijk van hun kind, maar er zijn ook mensen die er voorwaarden aan verbinden, zoals mijn vader en moeder. Zij hebben hun scheiding schaamteloos over de rug van mij en mijn zussen uitgevochten.'

Wat was voor jou de druppel bij je moeder?
'Ik vind mijn moeder een zeldzaam egoïstische vrouw, die altijd haar problemen ongegeneerd met mij heeft gedeeld, waardoor ik voor haar moest zorgen en nooit zwak kon zijn. Op een gegeven moment kon ik niet meer. Het kost me meer verdriet om wel met ze om te gaan dan niet.'

Hoop je nog op excuses of ben je dat stadium voorbij?
'Dat ben ik nu echt voorbij, ja. Maar de twee keer dat ik mijn vader nog heb opgezocht, was wel om die reden. Zodat ik niet ook nog spijt zou hebben. Omdat iedereen dat tegen me zei: 'Straks gaan ze dood en dan had je gewild dat je toch...' Zelf was ik veranderd in die tijd, hij misschien ook. Maar nu heb ik besloten dat het klaar is. Ik wil hier niet mijn hele leven mee blijven worstelen.'

CV DIRK ZEELENBERG

11 maart 1969 geboren in Rotterdam

1987 havo in avondopleiding afgerond, speelt dat jaar in Ifigeneia in Aulis, een jongerenproductie van Toneelgroep Amsterdam
1989 hoofdrol in De zaak Kenny
1990 première Harold & Maude, met Mary Dresselhuys, en tv-serie We zijn weer thuis. Daarna ook te zien in series als 12 Steden, 13 Ongelukken, In de Vlaamsche Pot, Het Zonnetje in Huis
1995 richt evenementenbureau Om de Haverklap Produkties op, rolletje in Oscar-winnende film Antonia
2000 naast John Kraaijkamp sr. in theatervoorstelling Op bezoek bij meneer Green, rol in tv-serie All Stars
2005 rol in LOI-reclame
2006 Kleine rol in film Zwartboek, daarna te zien in films als Simon, Het Veertiende Kippetje, De Boekverfilming en Toscaanse bruiloft
2013 Diverse eigen ondernemingen en elf maanden directeur film en tv-drama bij Eyeworks
2012-2015 rol in tv-serie Divorce
2015 Presentator SBS6-middagshow Thuis op Zondag, stopt daar na 20 uitzendingen mee
2016 rol in film Familieweekend, serie All-in Kitchen (RTL5/Videoland), geeft in eigen beheer boek Niet bepaald een succesverhaal uit. Het boek is verkrijgbaar in de boekhandel.

Dirk Zeelenberg is getrouwd met Suus. Ze hebben drie kinderen: zoons Zoé (9) en Kees (7) en dochter Bobbi (5).

Dirk Zeelenberg schreef een boek, Niet bepaald een succesverhaal, met een nawoord van zijn grote acteerheld Pierre Bokma. Over zijn bumpy road, zowel privé als zakelijk. Als acteur werd hij bij het grote publiek bekend door rollen als de homoseksuele voetballer Bram in de tv-serie All Stars, de irritante kakker Wouter in de commercials van LOI en joodse knuffelbeer David in de door Linda de Mol bedachte hitserie Divorce. Al begon hij zijn carrière op het toneel.

Samen met schrijver Arnon Grunberg en scenarist Frank Houtappels speelde je bij de jongerenafdeling van Toneelgroep Amsterdam. Houtappels zei: 'Dirk had meteen al een grote bek en veel bravoure. Tussen al die verlegen tieners viel hij op, omdat hij geen schaamte leek te kennen. Het is aangenaam kijken naar iemand die volledig overtuigd van zichzelf op het toneel staat. Al denk ik dat hij zichzelf ook vaak overschreeuwde.'
'Dat deed ik zeker, dat heeft hij goed gezien. Ik moest me altijd bewijzen en vechten - ook omdat ik thuis geen enkele steun kreeg. En van mezelf moest en zou ik dat toneel op. Dus toen ik eindelijk in zo'n productie mocht spelen... Bovendien werd ik verliefd op de regisseur, Alize Zandwijk.'

De directeur van het Ro Theater.

'Ja. Ze is acht jaar ouder, maar het was echte liefde, fantastisch. De bravoure die ik uitstraalde, kwam vooral door de rol die ik speelde in Ifigeneia: Achilles, de zoon van de zeegodin, een mateloos ijdele jongen die zichzelf te gek vindt. Verder was ik niet zo zelfverzekerd, maar ik begon waarschijnlijk wel anders aan die voorstelling dan Frank en Arnon. Sinds mijn 13de zat ik vijf keer per week in de schouwburg. Later ging ik op de brommer vanuit Heemstede naar theater Bellevue in Amsterdam om Pierre Bokma te zien spelen. Mijn smaak was al ontwikkeld. Daarom ben ik afgewezen op de toneelschool.'

Vier keer zelfs.
'Ja. Ze zeiden overal dat ik niet meer te vormen was. Dat klopte. Ik was stronteigenwijs natuurlijk, maar ook ontzettend onzeker.'

Toch beleefde je een vliegende start. De Volkskrant schreef dat je een 'droomdebuut' maakte in De zaak Kenny, je eerste serieuze rol. Dirk Zeelenberg was 'de nieuwe jeune premier'.
'Eigenlijk was al dat succes te overweldigend voor me. Mensen die op straat riepen: 'Met jou gaat het goed, hè?' Zoals ze nu ook doen - je bent op tv, dús zal het wel goed met je gaan. Alsof in het leven niet heel andere dingen belangrijk zijn.'

Beeld Ernst Coppejans

Waarom kon je niet genieten van de lof die je kreeg? Je belandde bij een psycholoog.

'Misschien omdat ik geen enkele bagage had. Ik heb niet in de beschutting van een toneelopleiding kunnen oefenen, ik moest meteen het toneel op. En vervolgens meteen op tv bij RUR aanschuiven. Het was allemaal doodeng en ik had geen houvast.'

Bij een matineevoorstelling van De zaak Kenny kwam Mary Dresselhuys kijken, die jou de volgende dag door Joop van den Ende Producties liet bellen. Je werd voor koffie bij haar thuis verwacht en ze vroeg je voor de mannelijke hoofdrol in het stuk Harold & Maude.
'Ik heb ontzettend veel aan Mary gehad. Avonden lang spraken we over het vak, ik zoog alles op wat ze zei. We raakten dik bevriend, gingen ook samen op vakantie.'

Uit het boek: 'Hoewel we 63 jaar scheelden, bespraken we alles met elkaar: van mijn seksleven tot haar nieuwe kunstheup.'
'Zo was het. We hebben zoveel gelachen. Ik herinner me een avond bij haar thuis op het Merwede-plein, dat we het kerstpakket van Joop van den Ende leegdronken. Een rode en een witte port, een fles champagne en een rode en een witte wijn. Laveloos ging ik naar huis. Omdat ik iets was vergeten, stond ik de volgende ochtend vroeg met een enorme kater voor haar deur. Aan Mary was niets te merken. 'Kom maar boven, heur!', riep ze.'

Heb je ook zo'n relatie met Pierre Bokma?
'Ik heb hem ooit om les gevraagd, vond-ie leuk. Als iemand van jou wil leren, is dat te gek. Ik krijg ook veel mailtjes, maar dan van mensen die beroemd willen worden en mij vragen hoe dat moet. Daar is niks aan, en is het mij ook niet om begonnen.'

Adviseert hij een bepaalde rol wel of niet aan te nemen?

'Nee, zulke dingen bespreken we niet. Vroeger aten we regelmatig samen iets in IJmuiden. Zeetong, veel wijn erbij. Daarna liepen we over de pier en gaf ik hem spelopdrachten. 'Speel nu een verkouden wegenwacht die een vrouw komt helpen op wie hij verliefd wordt.' Dan zie je het metéén gebeuren, voor je neus. Het is maar één keer in de eeuw dat er een acteur als Pierre opstaat.'

Was het niet jouw ambitie om zo goed te worden, nadat je als grote ontdekking werd bestempeld?

'Achteraf ben ik blij dat ik niet eerst vier jaar toneelschool heb doorlopen. Daardoor wist ik al vroeg dat ik niet alleen wilde acteren. Ik heb een haat-liefdeverhouding met het vak. Ik denk niet als een acteur, ik praat niet als een acteur, ik bén eigenlijk geen acteur. Je zult mij nooit zweverig horen praten over het vak, over je ínleven. Ik vind dat je moet kunnen huilen, lachen en tieren op commando, zonder eerst aan de scheiding van je ouders of de overleden kat te hoeven denken. Dat is namelijk je beroep. Als het moet, huil je 32 keer achterelkaar. Het stelt geen zak voor, joh. Het wordt zo overschat. Ik hoor collega's er ontzettend ingewikkeld over praten en daar moet ik altijd hard om lachen.'

Waarom?
'Dat 'een rol mee naar huis nemen', nou sorry hoor, dat heb ik echt nog nooit gedaan.'

Neem jouw held Pierre Bokma, die Adri van der Heijden speelt in de film Tonio. Ik kan me voorstellen dat je die rol thuis niet even afschudt.
'Oké, dat is wat anders. Ik heb om die reden ooit een rol afgewezen. Ik had net twee jonge kinderen en werd gevraagd een vader te spelen die zijn zoons verloor. Als je dat aanneemt, ben je verplicht recht te doen aan alle vaders die zoiets hebben meegemaakt. Dat vond ik op dat moment in mijn leven te zwaar.'

Beeld Ernst Coppejans

Behalve acteur is Zeelenberg ondernemer; type twaalf ambachten, dertien ongelukken. Hij opent een onlinekredietcrisiswinkel, waar goedkope artikelen te koop zijn. Is medeoprichter van Spread the Brand, een platform dat twitteraars koppelt aan adverteerders. Hij heeft kort een bedrijf dat droomhuizen op droomlocaties verkoopt, en is ruim tien jaar mede-eigenaar van Om de Haverklap Produkties, een evenementenbedrijf gespecialiseerd in privéfeesten voor societyminnend Nederland, dat de eerste Miljonair Fair organiseert en jarenlang op zondagmiddag het feest De Club, een begrip in het Amsterdamse uitgaansleven, waar zijn latere collega Waldemar Torenstra de bar en Jeroen van Koningsbrugge de kassa doet.

Bij De Club zetten jullie een knappe portier voor de deur van de viproom: in werkelijkheid een leeg rommelhok.

'Meesterlijk, hè? Ik heb menig acteur op hoge toon horen vragen: 'Weet jij wel wie ik bén?' Ja, maar sorry, zei de portier dan, de viproom is vol. We organiseerden 52 van die feesten per jaar. Na twintig keer riepen we: 'Komende zondag de 100ste Club!' Dan stond het geheid weer vol. Dat is een wet in die business: altijd iets te vieren uitstralen.'

Fake it 'till you make it.
'Het is dezelfde truc die organisatoren van een concert gebruiken. Gewoon een tweede concert inlassen, zogenaamd omdat het eerste meteen was uitverkocht. Moet je zien hoe snel mensen ineens óók een kaartje willen.'

Terwijl in 2009 een nieuw internetbedrijfje moeizaam van de grond komt, speelt Zeelenberg een rolletje in Komt een vrouw bij de dokter, geregisseerd door Reinout Oerlemans.

Je vroeg Oerlemans of hij geen baantje voor je had bij zijn productiehuis Eyeworks. Een paar maanden later word je gebeld: je kunt directeur film en tv-drama worden. Waarom namen ze een onervaren iemand voor zo'n functie aan?

'Reinout zag wat ik had gedaan met Om de Haverklap Produkties, dat was een groot bedrijf geworden met uiteindelijk twaalf werknemers. Die combinatie van creatief en zakelijk sprak hem aan, denk ik.'

Op je eerste werkdag open je je computer en vind je één mail in je inbox, met alleen een onderwerpregel: 'Al een tv-serie verkocht?'
'Die was van Reinout. Het maakte wel meteen duidelijk waarvoor ik was aangenomen. En verkopen kan ik als de beste, dat is gewoon zo.'

Eyeworks komt er niet best vanaf in je boek. Je schrijft: 'Reinout en zijn compagnons regeerden vanuit een ivoren toren. Ik had het gevoel dat ze vonden dat iedereen onder hen er minder toe deed. Vloog ik met de board naar Londen, dan zaten zij businessclass en ik economy.'
'Het ging me er niet om dat ik economy zat, maar dat ik in het gangpad gewoon even kwam praten en dat dat kennelijk not done was. Gezelligheid is niet iets dat bij Eyeworks ertoe deed, zeg maar.'

Je schrijft ook: 'Als er van een bepaald boek een paar honderdduizend exemplaren waren verkocht, wilde Eyeworks dat automatisch verfilmen, wáár dat boek ook over ging.' En: 'Ik herinner me een stapel filmscripts op mijn bureau, het ene nog slechter dan het andere. Ik rapporteerde aan Reinout dat het script met de titel Nova Zembla nog het minst erbarmelijk was. Die classificatie bleek genoeg om er een film met een budget van 7 miljoen euro van te maken!' Die film werd in elk geval een publicitair succes.
'Dat kan Reinout als geen ander, ja, heel knap.'

Beeld Ernst Coppejans

Oerlemans zelf zei toen ik hem er via de mail naar vroeg: 'Dirk is een prachtvent, maar was niet de juiste man op de juiste plek, zullen we maar zeggen.'
'Hoe vaak gebeurt het niet dat iemand voor veel geld een functie krijgt en dat een ander hem gaat vertellen hoe-ie zijn werk moet doen? Als Reinout mij drie maanden de kans had gegeven, was er echt iets gebeurd. Geef je mensen vertrouwen, dan stijgen ze boven zichzelf uit. Maar dat deed hij niet.'

Je schrijft in het boek over het voormalige 'boegbeeld van een dagelijks goed bekeken tv-programma' met wie je iets at en die 'met droge ogen beweerde dat hij niet kon rondkomen van zijn salaris: zes ton bruto per jaar'. Waarom doe je dat?
'Omdat ik wil laten zien dat mensen soms de realiteitszin verliezen. Ik knap daar ontzettend op af.'

Je voert ook een collega op die door zijn manager laat vastleggen dat er tijdens locatieopnamen geen figuranten met hem op de foto mogen.
'Ook dat snap ik niet. Als je zo nodig met je snavel op tv wilt, moet je ook niet zeiken dat mensen met je op de foto willen. Ik ga met ie-de-reen op de foto, omdat ik vind dat dat erbij hoort. Halina Reijn, die zulke mensen als zeekoe afdoet: hou op, zeg. Laatst vroeg een vrouw me om een foto en daarna zei ze meteen: 'Ik ben geen zeekoe, toch?' Door mijn rol in Divorce word ik nu vaak gevraagd huwelijken te sluiten. Dat vind ik een eer. Die mensen hebben kennelijk genoten van wat ik op tv doe.'

s het ook niet ergens vreemd dat mensen voor zo'n intiem moment een hun totaal onbekende vragen, alleen maar omdat-ie beroemd is?

'Nou, de trouwambtenaar van de gemeente ken je helemaal niet, toch? En voor het eerste stel dat mij vroeg, gold dat misschien. Zij hadden allebei bij wijze van grap gedacht dat ze die dikke van Divorce erbij moesten hebben. Inmiddels doe ik elk weekend wel een bruiloft.'

Schrijf je de speeches zelf?
'Ja.'

Altijd?
'Ja. Waarom?'

Ik begreep dat je daar een journalist voor inhuurt.
'Ik laat er iemand naar kijken, of het taaltechnisch en wat betreft ritme en pointe klopt, maar ik schrijf ze zelf. Ook voor dit boek heb ik me omringd met goede mensen. Ik wilde het zelf uitgeven, maar heb er wel het team voor ingehuurd dat ook het boek De verwarde cavia van Paulien Cornelisse begeleidde.'

Je spaart jezelf niet in het boek. Je vertelt hoe je op het punt staat de schuldsanering in te gaan, nadat je vier ton verlies maakt op de verkoop van je huis. En hoe je profiteert van je bekende naam, waardoor je de mooiste tafeltjes in restaurants krijgt en vier gratis bedden ritselt bij Hästens als Chantal Janzen voor haar programma Chantal blijft slapen bij jou thuis komt filmen.
'Dat is toch slim?'

Jawel. Maar ook een beetje pijnlijk, toch?
'Waarom?'

Ik krijg er kromme tenen van. Het doet onbeschaamd aan.
'Oké, dat ben ik met je eens, het is zeker onbeschaamd. Maar ik heb zo heel veel dingen geregeld. Toen mijn vrouw en ik een wereldreis maakten, heb ik het blad Beau Monde gebeld, of het niet leuk was als ik een reportage maakte over vijfsterrenhotels? Vervolgens hebben we zeven weken lang voor niks over de hele wereld in hotelsuites overnacht die ik zelf nooit had kunnen betalen. En je wordt ook vaak benaderd, hè. Omdat zo'n bedrijf denkt: 'Als hij in onze boot gezien wordt, willen andere mensen die boot ook.' Kledingmerken brengen me gratis kleren. Vroeger al reed ik in een open Volvo die ik me niet kon permitteren, maar ik had in ruil ervoor gezorgd dat die auto in een politieserie te zien was. En ik regelde dat de rest ook Volvo reed. Vervolgens bracht ik elke maand keurig verslag uit welke mediawaarde ik voor ze had gegenereerd. Het scheelde hen reclame-uitgaven en ik reed in een mooie auto.'

Beeld Ernst Coppejans

Ben jij meer ondernemer dan acteur?

'Ja. Al is het met vallen en opstaan gegaan. Ik ken jongens die een strandtent in Bloemendaal begonnen, een waar je nooit in komt, omdat het altijd vol zit. Dat heb ik nog nooit gehad, vanaf dag één een succes.'

Bij veel acteurs breekt het ze op een gegeven moment op dat ze altijd afhankelijk zijn van een ander of ze een rol wel of niet krijgen.

'Ja, maar daar ben je dus zelf bij. Dat had je namelijk van tevoren kunnen zien aankomen. Op mijn 18de bedacht ik me al dat je nooit financieel afhankelijk moet zijn van acteren. En met een heel gezin zou ik dat ook volstrekt onverantwoord vinden. Daarvoor is het een veel te modegevoelig beroep.'

Over het plotselinge einde van successerie Divorce schreef De Telegraaf dat het aan jou lag, dat je met 'onmogelijk divagedrag' de serie opblies. Is het ironie dat je door het succes van die serie zoveel commerciële klussen kreeg dat je geen tijd meer had voor de opnamen van diezelfde serie?
'Dat is niet waar. Hoe het toen is gelopen, staat in mijn boek.'

Ik heb mensen gesproken van achter de schermen bij Divorce die zeggen dat er in seizoen vier een advocaat moest worden ingehuurd om jou naar de set te krijgen en je aan de afgesproken draaischema's te houden.
'Als ik nou tegen jou zeg dat ik je een roddeljournalist vind, wat antwoord je dan?'

Dat ben ik niet.
'En dan leg je het naast je neer, toch?'

Ja. Omdat het niet waar is.
'Precies. Dat doe ik ook met dit gossipverhaaltje.'

Mensen die met jou samenwerkten zeggen dingen als: 'Wat Divorce betreft heeft Dirk zijn hand volledig overspeeld', 'hij denkt alleen maar aan zichzelf', 'Dirk verzint de waarheid' en 'hij gaat altijd overal moeilijk weg'.

'Ik doe dit werk al dertig jaar. Denk je echt dat ik het zo lang zou volhouden als er niet met mij te werken zou zijn? Op 1 oktober heb ik een groot feest gegeven, puur om het leven te vieren, daar waren ook veel mensen van Divorce bij. Bij hen leeft dit helemaal niet.'

Wie waren dat?
'Dat is privé, maar geloof me: uit alle geledingen.'

Klopt het dat er een advocaat aan te pas moest komen om jou naar de set te krijgen?
'Als mensen een probleem met mij hebben, moeten ze zich kenbaar maken, dan praat ik graag met ze. Maar via de krant reageer ik er niet op.'

Beeld Ernst Coppejans

Zijn boek - hij wil het geen autobiografie noemen, dan zou hij zichzelf 'onmetelijk belachelijk maken', en de ghostwriter blijft anoniem - is ook ontstaan uit het succes van Divorce. Bedrijven vroegen hem zijn verhaal te komen doen en na afloop vroeg het publiek: waarom schrijf je het niet eens op?
Zeelenberg: 'Als ik begin te vertellen over de wereldreis van tweeëneenhalf jaar die ik met mijn vrouw maakte, haken ze meteen af. Dan pakt iedereen zijn telefoon om op Facebook te gaan. Maar als ik vertel hoe ik 150 duizend euro verloor op een feest en hoe ik daarmee om ben gegaan: dát willen ze wel horen.
'Ik kijk regelmatig met mijn kinderen op Instagram naar een acteur wiens naam ik niet ga noemen, die zichzelf voortdurend filmt in de sportschool, hoe-ie zich opdrukt. Dat vind ik zo verbijsterend. Om je gek te lachen. Het is toch veel leuker om op sociale media ook eens een foto te zetten van een appeltaart die totaal is mislukt? Of van een ontslagbrief? Mensen willen júíst dat eerlijke verhaal.'

Uit het boek blijkt dat je inmiddels ook met je zussen bent gebrouilleerd.

'Wij zijn gewoon een uiteengevallen gezin en mijn ouders hebben niets gedaan om het bij elkaar te houden. Bij ons thuis werd altijd alles tegen elkaar gezegd. Nooit eens de ander sparen. Dat maakt veel kapot. Waardoor inmiddels iederéén met elkaar heeft gebroken.'

Heb je je afgevraagd of je zelf iets anders had kunnen doen?

'Ik heb mijn best gedaan het te redden, jarenlang. Maar het kostte me te veel verdriet. En ik heb haast. Het leven is te kort om lang over dingen in te zitten. Maar ja: ik heb zéker naar mezelf gekeken. Dat doe ik namelijk altijd.'

De vader van Dirk Zeelenberg was niet bereikbaar voor commentaar. Een zus mailt: Ik heb besloten tot 'geen commentaar'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden