Opinie

'Ik vier feest met het volk in mijn moederland Iran, hoe sceptisch ik ook ben'

Zoals Ahmadinejad macht had het land naar de verdoemenis te sturen, kan Rowhani het daarvan redden, zei de zus van columnist Ferdows Kazemi over de telefoon vanuit Iran. 'Ook ik vier feest uit respect voor de bevolking die haar hoop nu op de nieuwe president gevestigd heeft.'

Een vrouw in Teheran viert de overwinning van Rowhani.Beeld afp

Vier jaar geleden ging ik met veel hoop naar de Iraanse ambassade in Den Haag om te stemmen op Mousavi. Voor de zekerheid deed ik een sjaaltje om mijn hals, maar ik hoopte zonder hoofddoek naar binnen te mogen. Ik was vastberaden te stemmen, met of zonder hoofddoek. Bij de ingang werd ik vriendelijk verzocht mijn hoofd te bedekken. Ik was er om te stemmen en het was hun grondgebied. Ik knoopte mijn sjaal los van mijn hals en deed hem om mijn hoofd, hopend dat het de laatste keer zou zijn dat een vrouw op Iranees grondgebied gedwongen werd een hoofddoek te dragen. Ik geloofde, net als miljoenen in mijn moederland, dat het tijdperk van ayatollahs voorbij was.

Niet dat ik mijn heil in Mousavi zocht. Ik was natuurlijk nog niet vergeten dat ook hij zijn handen had vuilgemaakt aan de misdaden van het islamitische regime. Ik was niet vergeten dat er duizenden onschuldigen in de gevangenissen geëxecuteerd. waren toen hij minister-president was. Ik geloofde in geen enkele bewindsman. Wat me hoop gaf, waren de jongeren die een seculier systeem wilden en dat luid riepen. Ik geloofde in hun beweging en niet in de pop die toevallig die beweging leidde.

Hoofddoek
Met hoofddoekt betrad ik het Iraanse grondgebied in Den Haag en schreef met een goed leesbaar handschrift 'Mousavi'. Tegelijkertijd visualiseerde ik de cel waarin velen gezeten hadden onder het bewind van Mousavi. Ik geloofde in de jongerenbeweging en dat gaf me de moed om te gaan stemmen. Weg met het verleden.

Afgelopen vrijdag kwam het geen seconde bij me op om hetzelfde te doen als vier jaar geleden. Ik hoorde dat de Iraanse autoriteiten zelfs het stemmen zonder hoofddoek bij sommige ambassades in Europa mogelijk gemaakt hadden. Maar dat maakte me niet meer uit. Ik wilde niet nog een keer voor de gek gehouden worden, door ayatollahs die naar mijn mening hun gewenste kandidaat uit de bus zouden halen. Met argwaan volgde ik de presidentsverkiezingen.

Op zaterdag stond de pagina van BBC Persian open op mijn laptop en ik hield de stemmenteller in de gaten. Rowhani steeg en steeg en steeg en daarmee mijn hoop voor een beter Iran. Niet omdat ik Rowhani de uitvinder van de Verlichting vind, maar omdat hij met zijn veel minder conservatieve ideeën een lichtpuntje is voor minstens 51procent van de bevolking. De bevolking die acht jaar lang geleden heeft onder het wanbeleid van Ahmadi Nejad en het meedogenloze zwaard van de geheime dienst.

Feliciteren
Gelijk na de definitieve uitslag stuurde ik een iMessage naar mijn zus in Iran (sorry Apple, we hebben ons niets van de economische boycot aangetrokken en stiekem iPads gestuurd naar onze familie in Iran. We geloven namelijk dat een volk dat aan het stikken is onder een totalitair systeem, wat lucht nodig heeft en geen extra touw). Ik vroeg aan haar: 'Moet ik je feliciteren of vind je de overwinning van Rowhani irrelevant?'. Zij schreef terug: 'Natuurlijk, moet je me feliciteren. We zijn dolblij'. Direct daarna stroomde de Facebook-posts binnen.

Enthousiaste berichten van eerder verslagen jongeren wiens stem vier jaar geleden gestolen was. Een nicht schreef:
'Het is een van de beste avonden in mijn leven. Vier jaar en twee dagen geleden was de stad (Teheran) ondergedompeld in luide proteststemmen van het volk, knuppelklappen, traangas, kogels en bloed. Deze avond heeft een andere kleur. Ik zie lachende gezichten en de politie die zijn knuppel weggelegd heeft en glimlacht naar de menigte. Deze avond is er een klein raampje geopend op hoop. Alleen... wens ik dat ik over vier jaar nog steeds kan zeggen 'mijn gesneuvelde broer, ik heb je gestolen stem teruggehaald'. Daar kreeg ik tranen van in mijn ogen.

Ik probeerde dezelfde avond te bellen naar mijn zus in Iran, maar ik kreeg geen gehoor. Zij waren de straat opgegaan om hun overwinning te vieren. De volgende dag kreeg ik haar wel aan de lijn, vol hoop, met een brok in de keel: 'Er is een lichtpuntje, hoe klein het ook mag zijn, maakt het ons gelukkig. We hebben na vier jaar gedwongen stilte onze stem teruggekregen, en daar gaat het om. We hebben laten zien dat we geen 'vuil en stof' (de aanhangers van Mousavi kregen deze naam van Ahmadinejad) zijn'.

Reformeren
Denk je dat de president voldoende macht heeft om het land te reformeren?, vroeg ik aan haar. 'Jazeker, zoals Ahmadinejad voldoende macht had om het land naar de verdoemenis te sturen, kan Rowhani het daarvan redden. We hebben Khatami meegemaakt, ook hij was in staat Iran te reformeren. Waar een wil is, is een weg. Laat ons nu ons feestje vieren'.

Ook ik vier mijn feestje, samen met het volk in mijn moederland, hoe sceptisch ik ook mag zijn. Ik doe het uit respect voor de bevolking die haar hoop nu op de nieuwe president gevestigd heeft. Hoop doet leven, en dat is wat hard nodig is in mijn moederland.

Ferdows Kazemi is publiciste en columnist voor Volkskrant.nl.
Volg haar op Twitter: @FerdowsKazemi

 
Ik wilde niet nog een keer voor de gek gehouden worden, door ayatollahs die naar mijn mening hun gewenste kandidaat uit de bus zouden halen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden