'Ik viel flauw, zakte door mijn benen, maar bleef hangen'

Door paniek in de menigte tijdens de Loveparade in Duisburg vielen zaterdag 19 doden en 342 gewonden. Een ooggetuigeverslag...

Wanneer de situatie opeens omsloeg, herinner ik me niet meer. Maar we stonden letterlijk muur- en muurvast. Ik stond zo’n 4 meter voor de trap die steeds op de tv-beelden wordt getoond en kon me niet meer bewegen. Er werd geduwd; iedereen wilde de trap op, waardoor er uiteindelijk niemand opkwam.

Na ongeveer een half uur werd de chaos erger. Mensen begonnen flauw te vallen, waardoor er nog meer geduwd en geschreeuwd werd. Zelf had ik al een half uur constante druk op mijn lichaam en in combinatie met de hitte werd ademhalen steeds moeilijker. Ik begon in paniek te raken en schreeuwde naar mijn vriendin dat ik daar echt meteen weg moest, want ik voelde me steeds wegvallen. Zij kon alleen maar schreeuwen dat het niet kon, we konden gewoon niet bewegen. Al die tijd stonden er veel mensen en politiemensen toe te kijken hoe wij eigenlijk verdrukt werden. Zij konden ook niets doen.

Op een gegeven moment ben ik zelf ook flauwgevallen. Maar ik stond zo verdrukt tussen de mensen dat ik niet neer kon vallen. Dat is de enige reden dat ik er vanaf ben gekomen met alleen blauwe plekken, wat krassen en een gekneusde teen. Dat is wat mij gered heeft. Ik was wel helemaal door mijn benen gezakt maar ik bleef hangen volgens mijn vriendin. Ik denk dat als ik gevallen was, ik ook echt geen kans had gemaakt.

Op de beelden zie je wel de chaos en de drukte, maar die beschrijven niet het gevoel dat we op dat moment hadden. Je ziet mensen die nog een beetje kunnen bewegen, dat was bij ons totaal niet het geval. Elke spier in je lichaam was aangespannen om mee te blijven veren met de mensenmassa en niet te vallen.

Mijn vriendin, een stuk groter dan mijn 1.68 meter, heeft meerdere mensen bewusteloos zien raken en zien vallen. Na misschien een uur kwam er een politiewagen door de mensenmassa.

Blijkbaar waren er hekken geopend waardoor mensen weg konden. Er ontstond wat ruimte om te bewegen. Ik was volgens mijn vriendin lijkbleek en trilde helemaal, maar op een gegeven moment was het enige wat ik nog dacht: ik moet terug die tunnel in, nu er weer ruimte is en blijkbaar een uitgang, want waar wij stonden liep het dood. Op die trap na die we maar niet konden bereiken.

Toen kwamen we uiteindelijk bij de doorgang en daar keken mensen ons aan met een blik van ongeloof. We zagen lijkbleek, waren helemaal bezweet en vies. In die doorgang was het redelijk rustig. Tot mensen langs de hekken de hoge muren opklommen, waardoor er weer wat chaos ontstond.

We besloten gewoon door te lopen en wat te gaan eten en drinken, tot rust te komen om daarna weer naar huis te gaan. Bleek dat de doorgang recht op het festivalterrein uitkwam. Toen kwamen de woede en het ongeloof.

Vervolg van pagina 1
Blijkbaar was de doorgang waaruit we uiteindelijk wegkwamen, er al de hele tijd, en was die gewoon niet opengedaan. Al die tijd chaos en paniek, mensen die overal opklommen om maar uit de massa te komen, terwijl we eerder weg hadden gekund via een andere weg. Waarom deed niemand daar wat aan? Waarom lieten ze zo lang ons elkaar als dieren vertrappen?

Eenmaal op het festival aangekomen, konden we ons makkelijk bewegen en was er ruimte zat. Toen we bij waren gekomen en rust hadden genomen, hadden we besloten nog even te blijven. We waren er toch. We waren ons toen nog niet bewust van alle doden en zwaargewonden. Het gekke was: niemand op het festivalterrein had door wat zich zojuist afgespeeld had. Ze keken ons maar raar aan dat we zo vies waren. Er hebben zelfs mensen foto’s gemaakt van mijn voeten. Mijn schoenen waren total loss, ik mis een teennagel en ik heb minstens een gekneusde teen. Verder zit ik onder de krassen, blauwe plekken en doet mijn gehele lichaam pijn van de constante druk. Toen beseften we nog niet hoe ontzettend veel geluk we hadden gehad.

Wel viel de constante sirene in de verte ons op en dat er steeds helikopters waren. Overal was er politie, brandweer en ambulancemedewerkers.

Omlopen
Toen we naar huis gingen een paar uur later, zagen we alleen dat de tunnel nog steeds afgesloten was en er nog politie liep. We hebben gelukkig niet de doden zien liggen. Op de terugweg moesten we heel erg omlopen, door de bosjes en daarna een zandbult af.

Bij de auto aangekomen, zagen we allebei een gemist paniekerig sms’je van onze ouders. Later bleek dat onze ouders non-stop en zelfs veel vrienden van ons de hele tijd hadden proberen te bereiken, maar ze kwamen er gewoon niet doorheen. Op mijn mobiel staat zelfs geen melding van een gemiste oproep. Toen we eenmaal in de auto zaten, hoorden we het hele verhaal. We hebben zoveel geluk gehad en er is zoveel fout gegaan daar en dat heeft vele mensenlevens gekost. Ik kon eindelijk mijn moeder bereiken en die heeft de hele avond vol paniek gezeten en naar hulpdienstnummers gebeld, waar ze ook niet doorheen kwam.

Verder was het nog een gekkenhuis om Duisburg uit te komen aangezien de snelweg was afgesloten en het druk was. Toen we eenmaal toch op de snelweg zaten, konden we eindelijk bijkomen en drong het door. We begonnen ons zelfs schuldig te voelen dat we na alles nog gefeest hadden en eigenlijk nog een heel leuk festival hadden gehad. Al die tijd lagen die dode mensen eigenlijk onder ons.

Kwalijk
Ik snap wel dat ze het festival door lieten gaan. Als ze het gemeld hadden en we moesten daar allemaal weg, dan waren er nog veel meer doden gevallen. Vooral omdat we ook niet via de normale uitgang weg konden. Dus ik denk dat ze wat dat betreft wel het beste gehandeld hebben. Al voelt het als je het achteraf hoort wel raar aan. Het oh zo leuke feest heeft opeens een hele vieze nasmaak gekregen.

Om eerlijk te zijn neem ik het ze kwalijk. Als de doorloop naar het festival niet goed ging, wat blijkbaar de reden was dat ze de doorgang in de tunnel gesloten hadden, dan hadden ze ons allemaal die tunnel niet in moeten laten. En zo gauw alles helemaal fout liep, hadden ze de andere openingen meteen open moeten doen. Ik snap dat ze ter plekke weinig konden doen omdat ze ons niet konden bereiken en ze hielpen gelukkig alle mensen die in paniek klommen wel verder omhoog. Maar dit had niet zo uit de hand mogen lopen.

Ik probeer de paniek en angst uit te leggen, maar het is gewoon zo moeilijk te beschrijven hoe je je dan voelt. Als je letterlijk geplet wordt en je weg voelt vallen en je heel goed weet dat je letterlijk geen kant op kan en niemand je kan helpen. Nu ik alle beelden steeds zie, lopen de tranen gewoon over mijn wangen. Ik hoop zoiets nooit meer mee te maken. En ik vind het zo erg voor de slachtoffers, hun familieleden en getuigen.

FOTOVERSLAG p4 - P7

NIEUWS p4

REPORTAGE p5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden