'Ik steun alle verzet tegen grijze muizen'

Op 6 mei is het een jaar geleden dat Pim Fortuyn werd vermoord. Mensen die hem kenden, of in aanraking kwamen met de krachten die hij losmaakte, blikken terug....

Ik kende Pim al vanaf de jaren tachtig. Ik heb hem de journalistiek ingeholpen. Ik was geen persoonlijke vriend van hem; hij had een betere band met mijn vrouw. Maar ik steun - en dat is iets anders dan sympathiseren - alle mensen die tekeer gaan tegen de grijze muizen. Hun ideologie kan me minder schelen. Ten onrechte hebben veel mensen me neergezet als Fortuyn-aanhanger. Ze vonden me verdacht. Dat vind ik dom en kortzichtig.

Mijn kritiek op Job Frieszo die met een boekje van de CD had gezwaaid om Fortuyn te duiden, was hooguit een aanleiding voor de redactie om het vertrouwen in me op te kunnen zeggen. Frieszo heeft later spijt betuigd van zijn actie, dus eigenlijk waren we het eens. Maar de redactie vond dat ik te vaak aan nestbevuiling deed. Dat vind ik nog steeds vreemd. Ik ben voor het openlijk ventileren van zelfkritiek.

Toen ik de tv aanzette en Pim zag liggen in het Mediapark ben ik ineen opwelling naar zijn huis gegaan in Rotterdam. Daar krioelde het van de mensen. Ik had mijn diensten aangeboden aan een verslaggever van de publieke omroep, maar die had me niet nodig. Een journalist van RTL Nieuws vroeg vervolgens of hij me kon interviewen. Dat vond ik goed, maar alleen als hij me als privé-persoon zou opvoeren.

Tijdens dat gesprek kon ik een paar seconden lang mijn tranen niet bedwingen. Ik ben een emotioneel mens. Het RTL Nieuws zond het de eerste keer correct uit, maar later verschenen mijn naam en functie wel telkens onder in beeld. En zo zal het de archieven ingaan. Mijn redactie reageerde verschillend. Een enkeling vond het vooral erg dat het bij de concurrent te zien was. 's Avonds ben ik naar Den Haag gegaan om met mensen te praten en informatie te verzamelen. Achteraf kreeg ik het verwijt: waarom was je niet in Hilversum? Heel kinderachtig.

Na mijn vertrek bij het Journaal heb ik even rust genomen. Ik werd genoemd als staatssecretaris, maar dat wilde ik niet omdat er te veel vast lag. In HP/De Tijd heb ik toen vijf maanden lang een serie gemaakt over Rotterdam. Naar aanleiding daarvan ben ik benaderd om iets te gaan doen in achterstandswijken. Inmiddels heb ik mijn horecapapieren gehaald. Wat het wordt, kan ik nog niet zeggen.

Ik heb altijd al gevonden dat journalisten meer de straat op moeten om gevoel te hebben voor wat er leeft. Na Fortuyn hebben de media goede voornemens gemaakt, maar er is niet veel van terechtgekomen. Ik denk dat een groot deel van het publiek alleen maar gefrustreerder is geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden