Column

'Ik staarde de man en zijn luier onbeschaamd aan, want dat is wat hij wil'

Half Nederland staat zich vandaag aan wal te vergapen aan dansend volk tijdens de GayPride. Of de term LHBTQ-gemeenschap alle seksuele minderheden omvat, betwijfelt Lidy Nicolasen. 'Gisteren meende ik een nieuwe minderheid te hebben ontdekt op de gracht: een man met om zijn billen een luier.'

Deelnemers aan de stiletto sprint tijdens de Drag Queen Olympics op de Westermarkt. Dit werd georganiseerd tijdens de Gay Pride 2012 in de hoofdstad. Beeld anp

Ieder dorp heeft zijn gek. Hé, een gek, denk je eerst nog, maar na verloop van tijd weet je niet beter. Wij hadden vroeger Chris Kras Krumeltje, die je met de riek achterna joeg als je hem - van een veilige afstand - ging staan uitjouwen. Niks heerlijkers voor kinderen dan gillend wegrennen voor een woedende griezel gewapend met een riek.

We hadden ook Trijntje Plet, een goedaardige heks die met haar geit in een tuinhuisje woonde. Waarom dat zo was, weet ik eigenlijk niet. En we hadden Gekke Eddie natuurlijk, een vrolijke grijze reus die dansend de vierdaagse van Nijmegen liep. Niet de hele afstand en zeker niet vier dagen achtereen. Hij deed alleen de intocht op de laatste dag en alleen het stuk waar de muziekkapellen speelden en de mensen langs de kant klapten en bloemen gaven. Als het gejuich hem ontroerde, wandelde hij snel terug om breed lachend een tweede open doekje in ontvangst te nemen.

Geloven in kabouters
Het zijn figuren die langzaam maar zeker verdwijnen uit het straatbeeld. Je treft ze soms nog op tv, waar ze in een voor hen opgetuigd programma mogen vertellen dat de stofzuiger en de wasmachine uitvindingen van de duivel zijn en ze hoog mogen opgeven over het bestaan van kabouters. Ze doen dat vaak zo overtuigend dat je de volgende dag toch even gaat kijken in het door hen aangeduide bosperceel. Ik zie nooit kabouters, maar dat komt natuurlijk omdat ik niet hard genoeg geloof. Ik krijg God ook nooit aan de lijn, zelfde laken een pak.

Tegen de tijd dat het voorjaar wordt, treden de zonderlingen vaak naar buiten. Toen ik in Den Haag woonde, wandelde er bij het eerste zonnestraaltje een statige man op en neer langs de vloedlijn van de zee. Hij zag er uit als Lord X, een creatie van Jack Lemmon in de film Irma la Douce. Een griezel met een sikje en een ooglapje. Altijd deftig gekleed. Mijn Lord X ging gekleed in een groezelig kinderhemdje dat tot zijn navel reikte. De rest bungelde er bloot onder.

Vanwege dat hemdje dacht ik overigens altijd aan de volkswijsheid die je nog wel eens tegenkomt in ouderwetse huwelijksgidsen: het leven is als een kinderhemd, kort en bescheten. Maar dat terzijde.

Shirley MacLaine en Jack Lemmon in de film Irma la Douce. Beeld anp

Gaypride in Amsterdam
In Amsterdam stappen er weleens mensen naakt op een fiets bij wijze van demonstratie, maar dat stond in geen verhouding tot de blote fietser die tot voor kort in hoog tempo door de stad joeg. Zomer en winter. Oplettende toeristen fotografeerden zijn billen nog weleens, die permanent blootgesteld aan de buitenlucht een mooie, egale en diepbruine kleur hadden.

Hem ben ik ook kwijtgeraakt, maar dezer dagen komt er veel voor terug. Amsterdam verkeert in de ban van de Gaypride. Het thema is 'Listen', bedoeld om je aan te moedigen anderen je respect te betuigen, wat in deze tijd van oorlog en rampen wereldwijd eenvoudiger gezegd is dan gedaan. Vandaag is de traditionele botenparade en staat half Nederland zich op de walkant te vergapen aan dansend volk. Geen gewoon volk, nee. Amsterdam laat vandaag zien hoe breed de LHBTQ-gemeenschap in Nederland is.

Babydoll
Of de term alle seksuele minderheden omvat, betwijfel ik. Gisteren meende ik een nieuwe minderheid te hebben ontdekt, toen ik een statig lopende man op de gracht ontwaarde. Hij had prachtige bruine benen, witte kniekousen, een kanten bloesje, een zwart permanentje en een vrouwelijk opgemaakt gezicht. Om zijn billen - daar draait het natuurlijk om - zat een luier. Het kan ook de broek van een babydoll zijn geweest, maar dan toch een pofbroek die de vorm van een luier had aangenomen.

Voer voor pedo's, hoorde ik in het voorbijgaan iemand zeggen. Ik heb hem nergens naar gevraagd. Hem en zijn luier alleen onbeschaamd aangestaard. Dat is het, wat hij wil, wat zou het anders zijn? Ik ben de beroerdste niet. Ik heb een ruim hart voor dorpsgekken.

Lidy Nicolasen is redacteur van de Volkskrant. Iedere zaterdag schrijft zij een column voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden