‘Ik sta minder stevig in het leven als ik een relatie heb’

Diela Vissers (34), gastvrouw in de hotelbranche, had in haar jeugd een ‘gave pa’ en een zorgzame moeder. Die na een proefscheiding definitief uit elkaar gingen toen Diela 9 was....

tekst Cornald Maas. fotografie Judith Jockel

‘Rond mijn 4de was ik al een steun en toeverlaat voor mijn moeder. Ik troostte haar als ze verdrietig was. Ze is altijd een lieve en zorgzame moeder geweest, maar ze was ook gevoelig en daardoor kwetsbaar. Geregeld waren er gespannen en emotionele situaties tussen mijn vader en moeder. Toch maakten ze het altijd weer goed. Maar ik voelde als kind al dat hun relatie uiteindelijk niet zou blijven voortbestaan; mijn vader was veel te veel op zijn eigen vrijheid gesteld en droeg nauwelijks verantwoordelijkheid. Ik merkte dat mijn moeder daar ongelukkig van werd. Er was eerder al een proefscheiding geweest. Ooit woonden mijn moeder, mijn zus en ik een tijdje bij mijn tante, omdat mijn ouders wilden bekijken hoe dat zou voelen. Een generale repetitie was dat eigenlijk.

Op mijn 9de was het zover: mijn ouders gingen definitief uit elkaar. Mijn vader verhuisde naar een huisje op een camping in een Brabants dorp. Mijn zus en ik gingen er in het weekend heen. Een feest was dat: we konden er doen en laten wat we wilden, hingen halve dagen in de grote speeltuin rond, mochten de la met snoep plunderen die mijn vader steeds voor ons aanvulde. Ik voelde me ook wel bijzonder: ik was de enige in de klas van wie de ouders gescheiden waren, en dat stak ik niet onder stoelen of banken. Verdriet had ik niet echt. Voor mijn moeder had ik een lieve leuke partner in gedachten, en ik was ervan overtuigd dat mijn vader het wel in zijn eentje zou redden.

Commentaar uit de directe omgeving was er nauwelijks. Iedereen had het wel zien aankomen. Mijn vader is altijd een jonge hond geweest, een getrouwde vrijgezel die zijn eigen gang ging. Hij maakte reisjes met vrienden. Hij ging de kroeg in en nam dan gerust het oudste buurmeisje mee. Hij was liefhebber van de autoraces in Le Mans. Toen mijn moeder hoogzwanger was van mij, heeft de oudste broer van mijn vader hem er echt van moeten weerhouden om naar de races in Frankrijk te gaan. Het was zo duidelijk dat hij een vrijbuiter was dat dat de situatie wel weer overzichtelijk maakte. Je wist precies wat je aan hem had en wat je niet aan hem had.

Voor mijn moeder was het evengoed niet altijd eenvoudig. Mijn vader was niet trouw aan haar. Maar zijn gedrag had ook leuke kanten: tijdens kinderfeestjes nam hij ons mee naar de duinen en dan mocht iedereen om de beurt achter op zijn crossmotor. ‘Jouw pa is gaaf’, hoorde ik regelmatig van klasgenootjes. Mijn moeder kreeg een nieuwe relatie, met een man die ik niet zo goed bij haar vond passen. Misschien was ik ook wel een klein beetje jaloers; ik had altijd zo’n intensief contact met haar gehad. Die man is inmiddels overleden en sinds drie jaar heeft ze een nieuwe relatie. Intussen blijft zij degene die ze altijd is geweest: betrokken, sociaal, zichzelf wegcijferend. Mijn vader heeft na het huwelijk met mijn moeder nog één keer korte tijd samengewoond, maar is sindsdien alleen, en dat is niet voor niks. Hij kiest ervoor alleen te zijn, of kiest hooguit voor iemand die op afstand blijft. Hij wil zich niet voor honderd procent binden. Zodra hij merkt dat een vrouw volledig beschikbaar is, vindt hij het niet meer interessant.

Hard to get, dát is waar hij op valt, en misschien doet hij dat ook wel uit zelfbescherming. Mijn vader stelt zich niet graag kwetsbaar op. In dat opzicht lijk ik op hem. Vaak viel ik op ongeschikte types die onbereikbaar waren. Lekker veilig, dan hoefde ik mijn kwetsbare kant niet te tonen. Het is nog maar kort geleden, vlak voordat mijn laatste relatie op de klippen liep, dat ik voor het eerst heb gehuild in het bijzijn van mijn partner. ‘Pak je kans’, zei ik tegen mezelf, ‘pers de tranen eruit, dan weet je tenminste hoe dat voelt.’ Maar veel leverde het niet op: ik houd er niet van de controle te verliezen. Die relatie had drie jaar geduurd, met een man die dezelfde voornaam had als mijn vader en ook bijna net zo oud was als hij.

Wat ik, in de voetsporen van mijn vader, sterk heb ontwikkeld: het gevoel dat ik geen partner nodig heb om stevig in het leven te staan. Sterker: ik sta juist minder stevig als ik een relatie heb, is mijn ervaring. Als ik met een man ben, raak ik iets van mezelf kwijt. Ik schiet in een verzorgende rol, terwijl ik dat eigenlijk niet wil. Ik kan goed ondersteunen en raak teleurgesteld als mijn partner mij niet ondersteunt, en tegelijkertijd laat ik dat niet toe omdat ik me dan kwetsbaar voel. Misschien is dat een gevolg van de echtscheiding van mijn ouders. Feit is dat ik er niet onder heb geleden, en dat ik nooit verscheurd ben geweest door loyaliteitsconflicten. Mijn vader werd ook na de scheiding door mijn moeder uitgenodigd voor kerstdiners en verjaardagen, en zij heeft altijd contact gehouden met zijn familie, tot op de dag van vandaag.

Ik heb geen kinderwens. Moedergevoelens heb ik nooit gehad. En een nieuwe man? Ach, op termijn zal ik heus wel weer openstaan voor een relatie. Maar pas als het een aardige, intelligente man is die ik helemaal kan vertrouwen, en die mij respecteert zoals ik ben. Dat betekent ook dat hij mij de ruimte laat, want mijn vrijheid zal ik, net als mijn vader, nooit opgeven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden