Ik spaarde eerst de Wuppies, ik spaarde de Superdieren en nu spaar ik de mini's

Het is altijd fijn als je de machinaties van een wereldwijd, goedlopend topbedrijf kunt doorgronden, en dat is mij nu gelukt met Albert Heijn. Althans, wat betreft hun spaaracties.

Dat komt, ik spaar Albert Heijn-dingetjes. Ik spaarde eerst de Wuppies, ik spaarde de kleine plastic boodschapjes, ik spaarde de Superdieren en nu spaar ik de mini's.

Ik kan wel beweren dat het door mijn kinderen komt, en dat is deels ook zo ze hebben de afgelopen weken drie keer per dag gevraagd of we niet naar Albert Heijn moesten voor wat zij 'mimi's' noemen maar ik vind het zelf ook fijn. Ik vind het bijvoorbeeld bevredigend om precies 30 euro af te rekenen, want bij elke 15 euro krijg je een mini.

En nu heb ik het helemaal door.

In het begin doen ze aan schaarste creëren, bij Albert Heijn. Tuurlijk, er staan grote bakken mini's bij iedere kassa, en die dingen zijn, feitelijk gezien, ook niets waard (het is uitgestanst karton, dus waar hebben we het over?), maar er moet gedaan worden alsof dit begerenswaardige waren zijn.

Zo is het voorgekomen dat mijn dochtertje (3 jaar, schattig) met een bon van 29,95 naar de caissière ging, en dan toch maar één mini meekreeg. En niet eentje erbij omdat het bijna 30 euro was. Mijn dochter beschikt dan weer over een moeder die, als de caissière niet kijkt, mini's steelt, maar zo'n moeder heeft niet iederkind.

Dus: schaarste. Door die schaarste ontstaat er een hype. Kinderen gaan, zoals ze dat zelf zo trots noemen, bedelen. Ze stellen zich bij voorkeur op naast de verkoper van de daklozenkrant en kijken met hun zieligste gezichtje naar passerende bejaarden, waarbij ze 'Mini's... miiiniii's', murmelen. Een enkele bejaarde strijkt over zijn hart, en geeft ineens een hele stapel aan het leukste kind.

Een bejaarde die dit recentelijk bij mijn dochter deed, aaide haar daarna vrij lang over haar hoofd, maar daar leek ze niet mee te zitten. Ze zijn alleen maar: 'Mama, de GANS zit erbij.'

We hadden de gans nog niet.

En dan, als je huis bevolkt wordt door kleine stukjes karton in de vorm van elk boerderijdier op Gods akkers, of hoe dat ook heet, besluit Albert Heijn dat ze veel te veel van die mini's hebben laten drukken en dat de actie al bijna eindigt, en beginnen ze hun mini's massaal te lozen.

Mijn kinderen komen nu dagelijks met stapels mini's thuis. Ze hebben niet één gans, maar vijftien ganzen. Zeven konijnen. Vier boerinnetjes. Zesentwintig kartonnen kratjes met kartonnen appeltjes erin. Ze gooien de mini's achteloos op de eettafel, vragen mij niet eens meer om die kratjes in elkaar te zetten, maar zeggen alleen maar: 'Veel hè?'

Daar ging het uiteindelijk allemaal om. Om veel.

Maar dat wist ik eigenlijk al.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden