'Ik sluit hier drie keer per week mijn middag af'

'Ik ben op doorreis naar Albert Heijn', zegt Jacob (74) altijd als hij praatcafé Sligting in Overveen binnenkomt. Daar klinkt geen muziek, wel de gezelligheid van vroeger, al zijn veel oude cafévrienden al 'op reis'.

Stamgast Jacob: 'De cafégangers waren helemaal niet eenzaam. Ze spraken met elkaar, moesten lachen, hadden het gezellig' Beeld
Stamgast Jacob: 'De cafégangers waren helemaal niet eenzaam. Ze spraken met elkaar, moesten lachen, hadden het gezellig'Beeld

'Heeft u wel eens van de grootschrijver Lodewijk Wiener gehoord? Lodewijk Wiener is mijn oudste vriend. 'Jij moet eens naar een café gaan', zei hij toen ik 29 was. Ik ben een laatbloeier, het caféleven kende ik nog niet. Het café is voor eenzame mensen, vond mijn moeder. Lodewijk liet me zijn stamcafé Van Egmond in Haarlem ontdekken. 'God', zei ik meteen, 'dit is de wereld voor mij.' De cafégangers waren helemaal niet eenzaam. Ze spraken met elkaar, moesten lachen, hadden het gezellig.

'Lodewijk had er nog een voor me. Dat was het café van Carel Sligting in Overveen. Tot zijn dood is hij mijn vriend gebleven, de legendarische, geïnteresseerde kastelein die alles beter wist. Toen Carel in 1984 ziek werd, een treurige zaak, hebben Sjoerd Visser en Gert Meijer het café overgenomen. Na een half jaar - ik was inmiddels gestopt als verkoper van medische apparatuur - ben ik hulpkastelein en zaalchef geworden. Veertien jaar later was ik weer stamgast.

'In mijn vrije tijd zwom ik in zee, dat is zestig jaar mijn afwijking of hobby geweest. Een baantje trekken van een paar mijl, dan even jutten. Nu ben ik een oude man, dus ik ben ermee gestopt. Hier de middag afsluiten kan nog wel, drie keer per week. Daarna doe ik boodschappen. Van Gert heb ik de methode 'gericht boodschappen doen' geleerd. Ik pakte altijd maar wat, nu maak ik lijstjes. Vandaag: lof, haring, twee bier, zalm, een klein doosje sigaretten, 'Bram knabbelstok' - ik leef solitair, met mijn kat Bram.

'Nu ik een bejaarde man ben, teken ik katten, met krijt en potlood, en ik luister graag naar klassieke muziek. Dat zwemmen in zee mis ik wel hoor. Je moet een plan maken in de zee, rekening houden met de wind en de stroming, want de zee is de baas. Eind maart ging ik altijd even voelen, tot eind november zwom ik. Eerst in de wind de branding door, ik ging erin tot 6 à 7 beaufort, daarna kom je achter de banken in open zee terecht en krijg je zeemeeuwen boven je hoofd, het mooiste wat er is. Je hoort niks, je kijkt naar de kust en je krijgt een gevoel dat je nooit kunt uitleggen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden