'Ik schijn een harde kop te hebben. Het zij zo'

Toen Willeke van Ammelrooy de pruik van Beatrix op kreeg, steeg er meteen een onderdanig 'Majesteit!' op. In Frankrijk komt ze bij van de opnamen voor de tv-serie Oranje onder vuur. 'Ik heb altijd gedacht: ik wil alles. Ik wil vriendin, moeder, oma, alles wil ik zijn.'

Het is de zoon van de burgemeester, die de sleutel van de kerk komt brengen. 'Salut', groet Willeke van Ammelrooy (67), terwijl ze hem op beide wangen zoent. De kerk, dat is de sfeervolle kerk van Touchay, decor voor de fotosessie. Dat kerkje, dat gebukt gaat onder achterstallig onderhoud, heeft intussen wel mooi een splinternieuwe toren: deels bijeengezongen door Marco Bakker. Twee jaar geleden verzorgde hij aan de vooravond van quatorze juillet een druk bezocht benefietconcert voor het behoud van de kerk van Touchay.


Ja, het echtpaar Bakker-Van Ammelrooy timmert aan de weg om te integreren in de Franse 'commune'.


Als de jongeman weer verdwenen is in de mairie ertegenover: 'Hij heeft ook nog een broer, met wie ik tennis. Maar nu dus even niet, want ik ben van het paard gevallen als Beatrix.'


Ze kampt nog steeds met de naweeën: de opnamen van de vierdelige VPRO-serie Oranje onder vuur, die begin 2012 uitgezonden wordt, waren afgelopen april en mei. Ze speelt Beatrix, de oude Beatrix - die, dat weet ze, heel goed paard kan rijden.


Voor alle zekerheid had ze gevraagd of ze les moest nemen. Al was het niet voor het eerst dat ze op een paard moest zitten. In een ver verleden heeft ze nog in twee Franse cowboyfilms gespeeld: 'Hoe noem je dat? Geen spaghetti- maar fromage-westerns?' Maar om nou te zeggen dat paardrijden haar hobby is: nee.


'Toen ik de scène in mijn eentje deed, ging het wel goed. Ik zou tot en met galop zelf doen, dan zou ik uit de camera verdwijnen en zou een stand-in het overnemen. Allemaal prima, totdat Alexander en Máxima achter me aan kwamen. Ik wilde naar rechts gaan, zodat ik van de camera wegreed. En op dat moment gooit mijn paard zijn kont omhoog en word ik gelanceerd. Er kwam kennelijk een paard te dicht achter me aan.'


Daar lag ze, compleet van de wereld. 'Ze zijn tegen me gaan praten: 'Weet je wat er is gebeurd?' En ik ben ontzettend gaan lachen. 'Weet je wie je zoon is? Alexander.' En ik weer lachen. Maar het was niet om te lachen, hoor. We mogen blij zijn dat het goed is afgelopen. Want Beatrix had geen cap op, alleen de pruik.'


Zij als Beatrix, het leek voorbestemd. Op het moment dat ze voor de screentest de pruik van Beatrix op kreeg, viel iedereen om haar heen stil. En meteen steeg er een onderdanig 'Majesteit!' op. Waarop de majesteit verzuchtte: 'Jongens, ik moet de screentest nog doen!' Toen twee weken later het verlossende telefoontje kwam ('Hou het kort, want ik moet even uit mijn bol gaan'), heeft ze een fles champagne opengetrokken. 'Zo'n mooie rol. Dan mag je je gelukkig prijzen op mijn leeftijd.'


Ze oogt ontspannen in haar spijkerbroek en zwarte vestje. Zwarte ogen, rode lippen, dito nagels en een mooie bos grijs haar. Als er straks foto's moeten worden gemaakt, is het een piepklein stukje rijden om iets anders aan te trekken. Een witte jurk, is dat wat voor in de kerk?


Haar haar verft ze niet meer: drie jaar geleden, na de chemokuur, is ze ermee gestopt. In het begin was ze een oude Surinaamse dame, zegt ze, als we een plekje zoeken op het terras van Hostellerie Des 7 Soeurs. 'Met van die hele kleine krulletjes.'


Omdat er thuis familiebezoek is - Richard, wijnhandelaar en zoon van echtgenoot Marco Bakker, is over uit North-Carolina - heeft ze afgesproken in het dorp. Het terras bestaat uit een glooiend grasveld met plastic zitjes en een enkele parasol, bestand tegen zon én regen. 'Ook hier is het een rare zomer', zegt ze, terwijl ze haar blik naar het mooie kasteeltje in het dal laat gaan. Dit is boerenland, dit is midden Frankrijk - 'geen wijnstreek'.


Het is de bedoeling dat Touchay meer en meer vaste verblijfplaats wordt. 'We worden ouder, we zullen dus minder werken. Dat gaat vanzelf.' Hun dure huurhuis aan de Vecht is opgezegd voor een bescheiden koophuis vlak bij zee. In het najaar willen ze er hun intrek nemen. Maar voorlopig is Willeke van Ammelrooy in Touchay nog aan het bijkomen. Voor Beatrix is ze 'heel diep' gegaan.


Waarom is het een zware rol? Omdat iedereen Beatrix kent?

'Nee, omdat ik er veel voor moet doen. Ik krijg het niet op een presenteerblaadje aangereikt. Want ik spreek niet zoals zij, ik kom niet uit kringen zoals zij, ik heb geen houvast. Kijk, bij Ciske de Rat, hupsakee, zat ik meteen in mijn oma met dat Amsterdamse accent. Maar bij Beatrix wist ik bij god niet waar ik het vandaan moest halen.'


Alles wat los en vast zit heeft ze over de koningin gelezen en ze heeft haar eindeloos bestudeerd met behulp van het NOS-archief en YouTube. 'Op een gegeven moment wéét je het allemaal wel, maar je moet het ook doen: praten, lopen, lachen. En het allerbelangrijkste is: wat de koningin naar buiten wil brengen, zijn nooit haar echte gevoelens. Die komen zelden naar buiten, behalve als er een ramp is gebeurd.


'Dat wil ze ook niet. De koningin heeft zichzelf geboetseerd, zo zie ik het. Ze gedraagt zich zoals ze vindt dat een koningin moet zijn. Alleen binnenskamers mag het escaleren. Maar dat moet je wel spelen: haar verdriet om Claus, of de problemen met Máxima en haar vader. De enige manier waarop ik dat kan doen, is door haar verdriet na te voelen zoals ik zelf gevoelens begrijp. Het blijft een Willeke-Beatrix.'


Haal je daarvoor je eigen verdriet van stal?

'In wezen is wat ik in mijn leven heb meegemaakt genoeg bagage om in te vullen wat zij heeft beleefd. Als je verdriet hebt om degene van wie je veel houdt: dat ken ik ook. Waar ik wel last van had tijdens de repetities: mijn vader is op 25 januari overleden. Dan moet je je soms even herpakken en denken: daar gaat het niet om. Je moet het verdriet doorgeven aan het publiek, je moet er niet zelf aan onderdoor gaan.'


Haar filmcarrière beslaat intussen zo'n 45 jaar en omvat uitersten als Joris Ivens' filmpje Rotterdam-Europoort (1966) en de Hollywoodproductie The Lake House (2006), waarin ze de moeder speelt van Sandra Bullock: 'Die afstand is zo groot, daar word je geen vriendinnen mee.' Ergens daartussen was er, conform de tijdgeest, die blote periode met een aantal 'verschrikkelijk slechte' Franse films: 'Ik lach me te pletter als ik ze terugzie.' En natuurlijk gelden Mira (1971, haar échte speelfilmdebuut), Ciske de Rat (1984, eindelijk waardering zonder dat ze uit de kleren hoefde), en Antonia (1995, de Oscarwinnende film van Marleen Gorrris) sowieso als pieken.


De trotse oma van Jesse (8), F-je bij Ajax, heeft trouwens tegenwoordig ook veel plezier in jeugd- en kinderfilms. Ze spreekt een tekenfilm in of speelt met verve heks in De wet van 3: nú in de bioscoop. 'Neem ik het mannetje mee naar de première.'


'Ik heb nergens spijt van', zegt de Nederlandse filmdiva hors concours. 'Ik heb altijd gedacht: ik wil een man, ik wil een kind, ik wil een carrière. Ik wil alles. Ik wil vriendin, moeder, oma, alles wil ik zijn. En ook minnares. Maar er is voor alles een tijd. Toen ik geen man meer had, dan maar een minnaar. Ik ben wel trouw, en al meer dan dertig jaar!'


Haar enige zus en haar enige dochter noemt ze haar beste vriendinnen. 'Bijzonder, toch? Die vertrouw ik tot mijn dood. Het heeft vast te maken met het nest waar ik uit kom: eenvoudig, hecht, open en eerlijk. Mijn ouders zijn ook altijd achter me blijven staan, terwijl ik toch uit huis ben gegaan, hippie ben geworden. Die mensen schrokken zich helemaal te pletter. Die hadden nog nooit van hasjiesj of lsd gehoord.'


Hoe kijk je terug op die tijd?

'Ik had een echtgenoot, die beeldend kunstenaar was. Hij was meer dan wie ook een kind van zijn tijd. Hij was zijn tijd misschien wel vooruit. Als je van iemand houdt, die naar Marokko gaat en weleens een stickie rookt, wil je weten wat dat is en rook je een stickie mee.'


Jullie waren best jong, toch?

'Ik was 22, toen ik mijn dochter kreeg, mijn eerste en enige kind.'


Je stond nog helemaal aan het begin van je carrière.

'Ja, dat wilde ik zo. Ik had een paar voorbeelden gezien van actrices die oud waren en kinderloos en hysterisch. Ik dacht: zo wil ik niet worden.


Hoe lang kende je hem toen je zwanger werd?

'Drie maanden.'


Ook daarin had je de steun van je ouders?

'Natuurlijk waren ze het er helemaal niet mee eens. Eerst een kind en dan pas trouwen, dat hoorde niet. Ze hebben veel moeten meemaken. Maar als je jong bent, je hebt een goeie opvoeding genoten, je bent beschermd geweest en je gaat je eigen pad volgen, dan komt het goed.'


En ineens schiet het haar te binnen: dat Tommie, haar prachtige, speciale kat, ook 'zijn eigen wereldje is gaan opzoeken'. Over een paar weken moet ze weer naar huis, naar Nederland, en wat als-ie dan niet terug is? 'Ik roep de hele tijd: Tommie, schúrk! Ik word helemaal gek nu die kat weg is.'


Ze heeft hard gewerkt om haar ambitie te verwezenlijken. Niks is haar zomaar in de schoot geworpen, of het moet dat geweldige buitenkansje in The Lake House zijn. 'Ik kreeg een e-mail van de regisseur Alejandro Agresti: 'Willeke, wil jij de moeder van Sandra Bullock spelen?' Dan zeg je natuurlijk geen nee.'


Met haar grootmoeder in de bioscoop in Amsterdam - altijd eerst naar Jamin voor een zak snoep - vergaapte ze zich aan films met Roy Rogers en Esther Williams. Uit die kinderjaren dateert de filmster-droom. Haar oma speelde amateurtoneel, haar opa schreef 'slechte Heijermansstukken en ook musicals'. Maar ze had geen flauw benul hoe ze het na de 3-jarige hbs moest aanpakken. 'Voor film was er niks.' Ze solliciteerde bij bioscoop MGM, werkte een blauwe maandag bij een animatiefilmstudio op de Duivendrechtsekade. En bedacht dat ze acteerlessen nodig had, om toelatingsexamen te kunnen doen voor de toneelschool. Zo belandde ze bij de Nederlandse Amateur Toneel Unie, bij de ouders van Rutger Hauer. 'Die hebben me klaargestoomd.'


Ze was nog maar 17, een meisje met lange vlechten, dat haar geluk niet op kon op de toneelschool. Alice in Wonderland. 'Ik wist natuurlijk niks van het leven.' En ze vertelt hoe je als jong actricetje daarna van onder af aan moest beginnen bij een toneelgezelschap: 'Je mocht een keer een rol van iemand overnemen of je speelde een dood vrouwtje van 90 jaar.'


En hoe het na de toneelschool vooral zaak was om alle ballast weer kwijt te raken. Want film, dat is close en dat betekent: terug naar de kern, weg met alles dat te veel is. Of eigenlijk: 'alleen maar zíjn'.


'Ik zie nog zo een piepjonge Hans Kemna binnenkomen tijdens de kennismakingsdag; hij zat een klas hoger. Die zegt (luidkeels en overdreven articulerend - NB): 'Hallooh. Halloo. Hallo lie-verds!' En ik denk: mijn god, waar ben ik terechtgekomen. Daar was een smuk die ik helemaal niet kende. Maar dan ontdek je, als je drie jaar op zo'n school hebt gezeten, dat je zelf ook iets hebt van: hallo, hallo! Dat moet er weer af, dat overdrevene van onzekere mensen. Gedoe!'


Je dochter Denise Janzee heeft een paar jaar geleden een film over je gemaakt: Mijn moeder, de actrice Willeke van Ammelrooy. Ze maakt er geen geheim van dat ze als opgroeiend meisje de pest had aan de onechtheid van die wereld.

'O ja. Ze lijkt erg op haar vader, iemand met de beide benen in de klei. Die vond het theater verschrikkelijk. Van hem heb ik dat ook geleerd: om het overtollige er weer af te halen. Mijn dochter is niet voor niets geen actrice geworden. Ze werkt achter de schermen. Ze doet filmmontage en ze maakt films. Eerst heeft ze een geweldig mooie film over haar vader gemaakt, Schadembaab. En nu is ze hard bezig met een film over hippiekinderen.'


Wat vond je ervan toen ze zei: ik wil een film over je maken?

'Mijn eerste reactie was: wacht nou maar totdat ik dood ben, want ik dacht natuurlijk aan de film die ze over hem had gemaakt. Toen zei zij: 'Nee, juist niet.' En ik dacht: in hoeverre ga ik me ermee bemoeien? Maar ik heb haar de vrije hand gegeven en daar ben ik alleen maar blij om.'


Heeft die film tussen jullie iets veranderd?

'Ik heb nog meer bewondering voor haar gekregen. Dat had ik al door die film over haar vader, want als ik die had moeten maken was het waarschijnlijk een smartlap geworden. Maar zij kan zo goed doseren.'


Maar tussen jullie persoonlijk?

'Als je ouder wordt en meer meemaakt, kom je sowieso dichter tot elkaar. Zij heeft een moeilijke periode gehad toen Marco in mijn leven kwam. Voor haar was dat moeilijk, want dé liefde van haar moeder was haar vader. Dat is voor kinderen heel simpel.'


Lachend: 'Totdat ze zelf een man kreeg die ze niet handelen kon. Daardoor is ze Marco ook beter gaan begrijpen.'


O ja?

'Ze is gaan begrijpen dat je voor de liefde ook iets over moet hebben. Dat het belangrijk is dat je allebei de ruimte krijgt. Soms kun je beter vriendjes zijn, als je gelukkig blijft.'


Je zegt: totdat ze zelf een man kreeg die ze niet handelen kon. Dat impliceert...

'Nee, dat zeg ik niet goed. Zij heeft nooit begrepen dat ik dingen van Marco die ik niet geweldig vind toch accepteer, want die horen bij hem. Daar heeft ze begrip voor gekregen door haar relatie met de vader van haar kind. Dat zijn de groeistuipen van ieder mens.'


Je eerste man heeft zelf een einde aan zijn leven gemaakt.

'Ja, hij was manisch-depressief. Hij was een geweldig mens. En ik heb het heel jammer gevonden dat dat geweldige mens van wie ik zoveel hield, er niet meer was op de wereld. Maar ik vind het ook belangrijk om iemand te hebben die wél op de wereld is, met wie je het leuk hebt. Daar had zij waarschijnlijk moeite mee: dat hij zo anders is. Zij had denk ik liever gezien dat ik iemand had gevonden die meer op haar vader leek.'


Heeft haar film jou nog iets opgeleverd? Inzichten over jezelf?

'Ja. Wel. Ik schijn een harde kop te hebben en heel moeilijk mijn emoties te kunnen uiten. Dat heb ik zo langzamerhand van iedereen wel zo'n beetje gehoord. Van Marco en van mijn zus en van mijn dochter. Het zij zo. Als ik me verdrietig voel, ga ik in mijn holletje. Dat heb ik mijn hele leven al gedaan. Dat zit gewoon in mijn karakter. Mensen moeten mij zien als ik weer uit mijn holletje kom en lekker kan lachen.'


En dat verdriet...

'Dat doe ik zelf. Mensen kunnen me niet helpen. Dat vinden ze jammer, want ze willen me graag helpen.'


Je zet ze buiten spel.

'Ja, maar ik moet het altijd alleen oplossen. Eeuwig alleen oplossen.'


Je hebt het nodige voor je kiezen gehad.

'Dat is het punt niet. Ook dat heb ik altijd alleen opgelost.'


Je was nog maar 22 toen je moeder werd en op je 28ste was je weduwe.

'Later heb ik vaak gedacht: hoe kan het toch dat daar nooit goed over gesproken is. Intuïtief voel je dat je leeft met iemand die depressief is, en dan maakt diegene een eind aan zijn leven. Maar in die tijd was het helemaal niet gebruikelijk dat je over je sores praatte.'


Zijn depressie was geen onderwerp?

'Je wilde het wel anders, maar je wist niet hoe.'


Voelde je aan dat het zo rigoureus fout kon gaan?

'Nee, eigenlijk niet. Je denkt ook dat liefde alles oplost, maar dat is niet zo.' Vrolijk: 'Dat is de grootste desillusie van het leven.'


Heeft zijn dood je veranderd? Heb je daardoor die 'harde kop' gekregen?

'Nee, ik ben altijd zo geweest. Als kind vond ik dat heel normaal: als ik verdriet had, merkten ze daar niks van en ging ik naar mijn bed. Zo ben ik. Het is niet zo dat er eerst iets kapot is gemaakt. Ik kan er ook niet mee dealen als mensen zeggen: dat moet je veranderen. Ik verander niks, ik ben gelukkig zo. Anderen vinden dat vervelend, die willen me helpen. Maar ik hoef die hulp niet, ik weet niet eens wat ik ermee aan moet.'


Je hebt anders tegenwoordig wel een mental coach: Frits Löhnen.

'Nou...'


Waarom moet je daar nou zo om lachen?

'Ach, dat is een maatje van de familie. Die kan af en toe zo heerlijk Amsterdams wijs zijn.'


Amsterdams wijs is anders dan gewoon wijs?

'Het is simpeler en dat vind ik mooi.'


Noem eens wat?

'In zijn boek zegt hij: als je een probleem hebt, denk aan Wim. WIM is een afkorting voor: Wat is er aan de hand? Is dat nou echt zo erg? Maak je niet zo druk! Het gekke is dat het helpt. Dat vind ik Amsterdamse wijsheid, daar hou ik van. In van die guru-achtige boeken die ik lees, vind ik ook die simpele wijsheid.'


In Amerika heeft ze gezien hoe groot de noodzaak daar voor actrices is om jong te blijven. 'Anders krijg je geen leuke rollen.' Zelf heeft ze het nooit een probleem gevonden om oud of lelijk te spelen. 'In Amerika zei iemand tegen me over Antonia dat hij eerst dacht dat het twee verschillende actrices waren, de jonge en de oude. Dat vond ik een heel groot compliment.' Maar oud zíjn, is misschien toch iets anders. Als ze zichzelf 'heel erg close' op beeld ziet als Beatrix: 'Dat is toch een ouwe kop, hoor.'


Acht jaar geleden heeft ze in de kliniek van Connie Breukhoven een fronslijn en wat 'winkelhalen' bij de mondhoeken laten vullen met melkzuur. Dat is al. 'Mijn huid doet het goed, vind ik.'


Maar aan haar 'lubberogen' wil ze wel iets laten doen. 'Ik wil graag een stukje van de bovenkant van mijn oogleden laten weghalen.'


Waarom?

'Eh, ik zit zelf ook met die vraag, merk ik. Misschien is het antwoord dat ik dan minder make-up hoef te gebruiken om er leuk uit te zien.'


Want diezelfde lubberogen waren voor Beatrix juist hartstikke goed. En als het straks alsnog doorgaat, de film over de Zangeres zonder Naam, dan moet ze het zeker niet doen. 'Zij heeft helemaal bubbeltjesogen. Dat is echt een kenmerk van haar.'


Meer dan wat ook heeft de overgang haar parten gespeeld. 'Dat heeft Onze Lieve Heer maar vreemd in elkaar gezet. Alleen door die hormonen word je een vervelend mens. Je bent jankerig en je denkt: nou zeg, ben ik dat?'


Heeft het je erg gehinderd?

'Behoorlijk. Ik ben al niet zo goed in het onthouden van teksten, maar toen lukte het helemaal niet meer. Ik heb lang rondgelopen: wat moet ik doen, wat kan ik slikken? Die huisartsen weten er zo weinig van. Totdat iemand vertelde dat ze Premarin slikte en daar zo'n baat bij had. En ja hoor, ik krijg die pil en niet te geloven, er ging een wereld voor me open.'


Wat is Premarin?

'Het is gemaakt van urine van zwangere paarden. Het brengt je helemaal weer in balans. Maar wat gebeurt er na tien jaar? Premarin gaat uit de handel.'


Je hebt dat tien jaar geslikt?

'Ik dacht: als ik ermee stop, komt het meteen terug. En dat was ook zo, de depressie was gelijk niet meer te overzien.'


Waarom werd het uit de handel genomen?

'Het is kankerverwekkend.' Ze proest het uit, alsof haar een poets is gebakken: 'En toen kreeg ik kanker, eierstokkanker. Dat was ook wel weer lullig. Ach, je weet niet of het daardoor komt. Wat ik wel weet: het is per ongeluk ontdekt en dat heeft mijn leven gered.'


Hoe ontdek je zoiets per ongeluk?

'Mijn zusje, die bij de televisie werkt, had een bekende Nederlander nodig voor een programma, om door een mri-scan te gaan. Ik zei: 'Schat, dat doe ik wel, met mij is niks aan de hand.' Zo is het ontdekt. Ze hebben alles in een keer weggehaald. Dat was een behoorlijke operatie. En daarna chemo, voor alle zekerheid hè.'


Het is cru, maar je zou bijna zeggen: een wel heel omslachtige manier om van je vrouwenprobleem af te komen.

'Eerlijk gezegd ben ik jaren daarvoor bij de gynaecoloog geweest om te vragen of hij het alsjeblieft allemaal weg wilde halen. Maar dat wou hij niet. Hij zei: 'Nee, dan krijg je psychische problemen.' Ik zei: 'Meneer, als ik dat beslis, krijg ik geen psychische problemen.' Maar hij wou het niet.'


Homerus' Odyssee, voorgelezen door Ton Lutz, heeft haar door de lange nachten op de intensive care gesleept. 'Je ligt daar maar pijn te lijden met een gigantische snee in je buik.' Tien cd's neemt Odysseus' queeste in beslag. 'Ik ben door alle nachten heen gekomen. Heel symbolisch natuurlijk. Hij heeft het zo mooi voorgelezen, die Ton.'


Dat je dat voor zo'n operatie bedenkt.

'Welnee, puur toeval. Het is meer: welk luisterboek heb ik nog niet gehad. Ik heb altijd nog ingepakte luisterboeken in mijn auto liggen. Die zet ik ook altijd aan als ik naar Touchay rijd. Heerlijk.'


Voor haar is dat hoofdstuk allang afgesloten. Willeke van Ammelrooy heeft leukere dingen aan haar hoofd: bezoek van haar kleinzoon met zijn moeder en, straks terug in Nederland, verhuizen naar de kust. 'We zijn allebei dol op de zee. En weet je wat zo leuk is? Mijn ouders hebben al vanaf mijn derde jaar een huisje op een kamp in Wijk aan Zee. Daar was Marco badmeester aan het Noorderbad. Ik herinner me hem wel, gitaarspelend op het strand. Maar hij is zes jaar ouder, dus we hebben elkaar nooit echt ontmoet.'


En alsof het zo moet zijn, verschijnt op het grindpad naast de hostellerie haar gebruinde echtgenoot, in Hawaïhemd en trainingsbroek. Omstandig groet hij de patron, komt dan op ons tafeltje af: 'Hallo. Hallo, schat. Is het allemaal gelukt? Hebben jullie mooie foto's gemaakt?'


Willeke van Ammelrooy

- Amsterdam, 5 april 1944, geboren als Willy Geertje van Ammelrooij


- Tussen 1961 - 1964 volgde ze haar opleiding aan de Toneelschool Amsterdam. Daarna werkte ze tot 1965 bij de Kleine Komedie in Den Haag.


- Afgelopen decennia speelde ze in vele films en series. Zie linksonder.


- Naast haar acteerwerk voor film en toneel, regisseerde ze ook educatieve films en commercials.


- Willeke van Ammelrooy geeft masterclasses en is als docent verboden aan de nieuwe acteerschool Lucidare in Aalsmeer ('acteren voor film en tv'), die in september 2011 van start gaat.


- Ze is in januari 2012 op televisie te zien als koningin Beatrix in de VPRO-miniserie Oranje onder vuur (scenario: Tomas Ross, regie: Pim van Hoeve)


- Ze was getrouwd met beeldend kunstenaar Leendert Janzee (1940-1972). Echtgenote van zanger Marco Bakker. Moeder van Denise Janzee en oma van Jesse


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden