Reportage Internetoplichters

Ik reageerde wél op een spammailtje met verzoek om geld. En toen gebeurde er precies wat je verwachtte – althans bijna

Wie zijn dat, die figuren die je een miljoenenerfenis beloven? En wat gebeurt er als je nu eens wél terugmailt? Journalist Bahram Sadeghi opende zijn spambox.

Foto Ben Gijsemans

 Hij staat voor me: Moses Welane, een knappe zwarte man met gemillimeterd haar en een getrimd sikje. Zijn grote (en dure?) horloge steekt net onder de mouw van zijn donkere pak uit. Zo ziet een internetoplichter er blijkbaar uit: gedistingeerd maar niet opzichtig.

Halverwege ons gesprek vraagt Moses in alle ernst: “Heb je enig idee hoe zwaar 2,8 miljoen dollar is?!”

Ik check regelmatig de spam-map van mijn Gmail-account, omdat de ervaring leert dat er soms ook ‘goede’ e-mails daarin belanden. En dan valt me telkens op dat er nog steeds een markt is voor oplichters die je miljoenen beloven in de vorm van gewonnen internetloterijen, niet-opgehaalde erfenissen en fondsen:

- Afzender: Ruthanne Farinato
- Onderwerp: Contact him now for your $ 10.5 million USD,
- E-mailadres: test@tripguruonline.com

Wie trapt hier nu in? En wat gebeurt er eigenlijk als je reageert? Er is maar één manier om daarachter te komen.

Allereerst laat ik via een gespecialiseerd bedrijf mijn oude laptop helemaal ‘leeghalen’ en op mijn nieuwe naam, Brahim Sadi, zetten.

Vervolgens koop ik een ouderwets Nokia-toestel met een simcard. De telefoon en de simcard staan niet op mijn naam. Daarna maak ik als Brahim Sadi op de ‘schone’ laptop een Gmail-adres aan en begin ik met dát adres mensen die me op mijn eigen e-mailadres miljoenen dollars beloofden, terug te schrijven.

Omdat het Engels van de meeste oplichters niet perfect is, besluit ik ook in niet-perfect Engels terug te schrijven. En om niet als volslagen idioot over te komen die in elke val trapt, schrijf ik steeds direct dat ik niks met oplichters te maken wil hebben:

Dear,

A couple of days ago I get message about a deal for millions USD but no understand well how to do it. PLEASE contact me back if your are serious but no tricks please!

Thank you very so much, Brahim Sadi

Elvis Payton (att.elvis.payton@gmail.com), de advocaat van mevrouw Ruthanne Farinato reageert. Wat blijkt, Elvis kan zich al net zo opwinden over oplichters als ik:

ATTORNEY ELVIS PAYTON & CO. LAW CHAMBERS

Tony Gani, Esq.

Good Day To You Brahim Sadi,

You have been dealing with some imposters who disguise themselves as government agents or staff of the Bank, telling you some sort of sweet stories in order to rip you off your hard earn money.

I need you to know that I’m a man of dignity and keeps to my word. It’s therefore an insult to my face and on me as a person for you to have thought that I belong to those importers, though I saw your reasons.

The Federal government has implement a new method / mode of conduct for beneficiaries to receive their payment without having to pay huge amount of money and this implies the provision of INSPECTION WAIVER OPTION CERTIFICATE.

Look I am a devout Christian and my relationship with ALMIGHTY GOD is watching all over activities either good or bad. Make sure you send $ 355 for the inspection waiver today by way of Western Union or Walmart to Walmart payment with below information.

Elvis Payton eindigt zijn e-mail, die nóg langer doorgaat, met de naam JACQUELINE LEE DAVIS, een adres en andere gegevens die nodig zijn om 355 dollar over te maken. Ook zijn telefoonnummer in de VS (CALL or TEXT) staat er bij.

419-fraude

De geschiedenis van voorschotfraude gaat terug tot vijf eeuwen ­geleden. Het heette toen Spanish Prisoner Letter. De oplichter stuurde namens een zeer rijke persoon die onschuldig in de gevangenis zat een brief, waarin stond dat als de ontvanger van de brief een bepaalde som geld aan de afzender zou geven, deze het gevangenispersoneel zou kunnen omkopen. Nadat de rijkaard vrijgekomen zou zijn, zou de ontvanger van de brief met een grote zak geld beloond worden.

Tegenwoordig staat deze vorm van fraude vooral bekend onder de naam 419-fraude, vernoemd naar artikel 419 van het Nigeriaanse Wetboek van Strafrecht, omdat sinds de jaren tachtig potentiële slachtoffers door Nigeriaanse oplichters benaderd werden om deel te nemen aan olietransacties met gigantische winsten.

Het aantal particulieren en ondernemers dat vorig jaar geld kwijtraakte aan oplichting via internet is bijna verdubbeld vergeleken met 2014. De Fraudehelpdesk (fraudehelpdesk.nl) noteerde 3.625 meldingen van personen die financiële schade hebben geleden tegen 1.887 het jaar daarvoor.

Deze 3.600 gedupeerden gingen voor 12,2 miljoen euro de boot in. Eind 2014 bedroeg de gemelde schade 8,3 miljoen euro. De grootste groep ging de mist in met webwinkelfraude en met aankopen op Marktplaats: wel betalen, maar niets geleverd krijgen.

Loterijfraude, erfenisfraude, fondsenfraude en relatiefraude zijn de bekendste vormen van 419-fraude.

Het telefoonnummer van de vrome advocaat Elvis Payton, zo leert een blik in de telefoongids, staat in Ohio geregistreerd. De postcode van Jacqueline Lee Davis hoort bij een plaatsje op de grens van Ohio en West Virginia. De zoektermen ‘Tony Gani, Esq.’ en ‘Attorney Elvis Payton’ leiden direct naar websites zoals scamwarners.com die waarschuwen voor oplichters.

Als ik met mijn cursor op het e-mailadres van Elvis Payton sta, krijg ik twee verschillende foto’s te zien. De één is een jonge man met donker haar en stropdas en de andere is van een kalende man van middelbare leeftijd, met het boordje van een katholieke priester.

De foto's die te zien zijn als je met de cursor op het e-mailadres van Elvis Payton staat.

Na een paar dagen met elkaar gemaild en gebeld te hebben − ik meen zwaar (west?)Afrikaans accent te horen  ontvang ik van Elvis een lijst van money-transferkantoren zoals GWK en Western Union in Amsterdam. Ik schrijf terug dat ik ruzie met mijn vriendin heb omdat zij het gevaarlijk vindt dat ik met mensen in het buitenland geldtransacties wil voeren. Bovendien ‘in the previous days I receive same same messages with people and lawyers for financial actions outside country’.

Geef me een paar dagen om het goed te maken met mijn achterdochtige vriendin, vraag ik, én ook om die andere offertes uit te zoeken.

Een dag later mailt Elvis terug: ‘Okay but please bear it in mind that delay is dangerous.’

Die ruzie met vriendin is een leugentje om mijn verhaal geloofwaardiger te maken, maar dat er meerdere aanbiedingen binnenkomen, is niet gelogen:

Mr. Christopher Lumka (chrislumka2016@gmail.com) stuurt een lange e-mail (onderwerp: AWAITING YOUR URGENT CALL IMMEDIATELY) waarin hij schrijft dat na zeven dagen van bidden en vasten hij tot de conclusie is gekomen dat mijn e-mail een ‘divine providence of God’ moet zijn. Mr. Christopher Lumka bezit een fonds met miljoenen dollars dat hij niet kan innen omdat hij als vluchteling (waarvandaan?) in Zuid-Afrika zit. Als ik naar Zuid-Afrika ga, dan opent zijn advocaat een rekening op mijn naam en binnen 2 tot 3 werkdagen na mijn aankomst is alles in kannen en kruiken. Hij krijgt zijn miljoenen en ik krijg een deel (hoeveel staat niet in de e-mail hoeveel) uit het fonds.

In de daaropvolgende correspondenties vraagt Mr. Lumka me om een scan van mijn paspoort. Ik had een dergelijk verzoek verwacht en heb daarom al eerder een collega bij de Volkskrant gevraagd om Brahim Sadi van een neppaspoort te voorzien. Dat is verboden maar anders zou mijn speurtocht naar dit type oplichting hier spaak lopen dus we maken een uitzondering.

Het neppaspoort van 'Brahim Sadi'.

Waarschijnlijk hebben verschillende oplichters inmiddels mijn e-mail adres met elkaar gedeeld, een bekend verschijnsel dat ‘sucker & losers lists’ genoemd wordt. Dat is een lijst van mensen die blijkbaar zo goedgelovig zijn dat ze meerdere keren in verschillende soorten fraude zijn getrapt.

Ik krijg nu vooral e-mails van mensen die worden vertegenwoordigd door Bank of Africa of direct voor die bank werken. Ze sturen me e-mails met scans van money-transferformulieren, foto’s van vergaderingen en zelfs twee creditcards die op mijn naam staan!

Foto van een vergadering die Bahram Sadeghi krijgt opgestuurd.
Twee creditcards op naam van ‘Brahim Sadi’.

Helaas lopen mijn pogingen om dichterbij afzenders Aziz Issa (azizissa808@hotmail.com), Mrs. Chantal (iiue@yahoo.com), Cornelia (your sister in the sick bed) Pascal (corneliapascal001@gmail.com), Musa Kamal (sdrfes@yahoo.com) en Dr. Godwin Emefiele (g.emefiele20141@outlook.com) te komen op niets uit. Maar ondertussen krijg ik wél een aantal leuke reacties van andere oplichters op mijn probleem met mijn achterdochtige vriendin, die zakendoen met buitenlanders over het internet niet helemaal vertrouwt.

Zo schrijft Haddad Haddi (haddad_haddi333@consultant.com) voormalig hoofd van de Centrale Bank van Libië, die 10,7 miljoen dollars met mij wil delen: ‘If you are a real man you don’t tell your girl friend every of your financial business. I have a wife and i don’t tell much about my business deals. For you to succeed in life you take your female counter part by surprises. Most of the time their advises is to make you remain poor so that they can have access to you. any time they want. Go and goodle the list of richest billionaires none of attached a woman to their business before becoming successful in life.’

Maar Mr. Stanley I. Lawson (mrstanleylawsoncbn@gmail.com) heeft een genuanceerdere blik op die kwestie: ‘It is common for women but they are quick to understand when the life changing fortune shows up in your account. So keep her more away form the transaction until the cash arrives in your account, only then she want to celebrate it with you.’

E-mails dumpen

Elmer Lastdrager promoveerde in februari 2018 met een proefschrift over cyber-crime via e-mail: ‘Bijna dagelijks zijn er datalekken als gevolg van gehackte websites. Hierbij worden zogenaamde dumps online gezet. Een dump is vaak een kopie van de database van een website, bedrijf of webwinkel. De hackers downloaden zelf de database en zetten deze dan integraal op het internet. Of niet, en dan verkopen ze hem door. Maar uiteindelijk komen op die manier veel lijsten met e-mailadressen, namen en andere personalia online te staan.

Op de website haveibeenpwned.com kan je al deze gelekte datasets doorzoeken. Deze website is gemaakt door Troy Hunt, een bekende beveiligingsonderzoeker uit Australië. Hij verzamelt deze gelekte data-dumps en op die site kan je kijken of je eigen e-mailadres ooit via een dergelijke hack openbaar is geweest. Ik ben zo vrij geweest om bij haveibeenpwned.com jouw echte e-mailadres in te typen om te kijken of je er in voorkomt. Jij komt er vier keer voor.’

Na een paar dagen van relatieve stilte krijg ik de e-mail die me uiteindelijk naar Gare du Nord in Parijs zal brengen, alwaar ik Moses Welane ontmoette:

I am an officer in US Army currently deployed from Afghanistan to Syria.

Afzender: captain Carl Potter (carlpotter68@outlook.com)

Tijdens zijn gevechten in Syrië heeft captain Potter een container met 2,8 miljoen Amerikaanse dollar op een IS-strijder buitgemaakt. Het enige dat deze captain nodig heeft, is iemand die zijn container, die met een Duits oorlogschip onderweg naar Antwerpen is, in ontvangst kan nemen.

In de daaropvolgende e-mails vraagt hij een scan van mijn paspoort en stuurt mij zijn eigen militaire ID-kaart:

Een scan van militaire ID-kaart van ‘Carl Potter’.

Op internet vind ik een identieke correspondentie, maar dan uit 2012. De kapitein met de containers vol geld heette toen John Anthony (en soms Anthony John) en het geld had hij met zijn kameraden buitgemaakt op de troepen van Saddam in Irak. 

Na een aantal maanden correspondentie met mensen uit de hele wereld (dat beweren zijzelf althans) is het tijd gekomen om de volgende stap te zetten. Ik wil hen ontmoeten voordat ik geld overmaak: ‘I wish to meet with you, shake hands, look you in the eyes, have peace in the mind, drink a cup of coffee with you before I proceed further.’

* Advocaat Elvis Payton belt me op en schreeuwt dat hij niet begrijpt dat iemand helemaal naar de VS wil komen voor een uurtje zakelijke bespreking. Ik vertel hem dat de reis naar mijn mening wél de moeite waard is omdat het om grote geldbedragen gaat. Uiteindelijk hangt hij boos op en hoor ik niets meer van hem terug.

* Advocaat Mr. Harry Oginda, die naar eigen zeggen in Glasgow woont en de belangen van Mrs. Malai Mariam Bin behartigt, schrijft: ‘Mrs. Malai Mariam Bin has passed away yesterday, after a major operation she had last week on her breast cancer. Please take heart as she has been buried according to muslim rights.’

* Raina, het Syrische meisje dat 10,6 miljoen USD van haar vader erfde maar niet bij dat geld kan omdat ze in Burkina Faso vastzit, verdwijnt in het niets.

* Bankmedewerker James Smith (lawsmithchambers007@hotmail.com) uit Texas die de miljarden van Christy Walton (erfgename van de oprichter van Walmart) beheert, e-mailt eerst dat hij een paar dagen voor zaken in Turkije en dus onbereikbaar is, maar benadrukt nogmaals dat hij alleen maar mijn bankgegevens nodig heeft. Ik houd voet bij stuk en dat betekent het einde van mijn correspondentie met de doodzieke Christy Walton, die zichzelf als volgt omschrijft: I am worth 22,5 billion Dollars which rates me as One of the Richest Women in the World.

Een foto van het neppaspoort van ‘Christy Walton’.

* ‘You really need to act like a man and not a coward, you can’t be telling me about friends and girlfriend feeding you wrong news.’, schrijven Christopher Lumka en zijn advocaat Paul Buthelezi (schreinerlawfirm@lawyer.com) vanuit Johannesburg.

* Mr. Stanley I. Lawson die in Abuja (Nigeria) woont, e-mailt dat ik zijn partner, Nigeria High Commission in the UK, in Londen kan ontmoeten. Van hem kan ik 10 miljoen dollars krijgen. Maar wanneer en waar precies in Londen kan ik die man ontmoeten? Geen nadere uitleg van Mr. Stanley I. Lawson.

De enige die bereid is om aan mijn wens tot ontmoeting te voldoen, is captain Carl Potter, die tussen de gevechten door vanuit Syrië e-mailt dat hij mij met zijn vertrouweling Moses Welane in contact zal brengen.

Het is half 12 als ik op station Gare du Nord in Parijs aankom en bij café Wild Coffee een plek vind. Ik bel Moses op om te vertellen waar ik zit en wat voor kleren ik draag. Hij zegt dat hij er binnen een paar minuten zal zijn en dat hij een zwart pak met een wit overhemd draagt. Nadat Mozes mij gevonden heeft, neemt hij plaats in de stoel tegenover mij en ik ga koffie halen.

Als ik met onze koffies terug ben (zwart voor Moses en cappuccino voor mezelf) val ik met de deur in huis. Voordat we verder gaan, wil ik graag een aantal vragen met je bespreken, speel ik semi-open kaart: wat is je relatie tot captain Carl Potter? Heb je hem wel eens ontmoet? Is die transactie eigenlijk legaal en zo niet, moet ik extra goed op mezelf letten? Heb je dit wel eens eerder gedaan? En zou je alsjeblieft niet te snel willen praten, want ik spreek niet zo goed Engels.

Scam baiting

Scambaiters zijn mensen die de oplichters (scammers) op allerlei manieren dwars proberen te zitten. Zo kan een scambaiter ervoor zorgen dat de oplichter een heel lange reis maakt, maar aangekomen op de afgesproken plek treft hij niemand aan. Sommige scambaiters houden de oplichters maanden aan het lijntje om ze op die manier uit te putten. Ook nauwkeurig bijhouden van de contactgegevens van de scammers met het doel om ze later op het internet te zetten is een veelgebruikt middel om de scammers het leven zuur te maken.

419eater.com is een van de bekendste scambaiting sites.

Moses vertelt eerst dat hij in Frans Martinique geboren maar in Frankrijk opgegroeid is. Hij heeft een huis in Luxemburg en een huis in Genève en werkt als diplomaat bij de VN. Door zijn werk voor de VN is hij in het bezit van een VN-paspoort (dat hij nu toevallig niet bij zich heeft) waardoor hij nooit bij een grensovergang een tas, een koffer of een container hoeft open te maken. Ideaal voor dit soort transacties. Het enige nadeel van zijn werk is dat hij zoveel moet reizen: zo was hij de dag vóór onze ontmoeting in Praag en een paar dagen ervoor in Griekenland. Na onze ontmoeting moet hij diezelfde zondag naar twee andere afspraken − en daarom moet onze meeting kort zijn  en morgen gaat hij naar Kroatië en daarna naar Spanje.

Maar wat waren je vragen ook alweer? vraagt Moses.

Nee, Moses heeft nog nooit captain Carl Potter ontmoet, omdat captain Potter altijd aan het front is. Om dezelfde reden is telefoneren ook onmogelijk en gaat alles via de e-mail. Maar ik hoef me geen zorgen te maken, verzekert Mozes me. Carl Potter is een betrouwbare man en ‘the money is clean, no criminal money.’ Tijdens elke oorlog vinden militairen geld, juwelen en andere kostbaarheden. Dat is de normaalste zaak van de wereld, volgens Mozes. Die spullen sturen ze via mensen zoals Moses in een ‘diplomatic pouch’ naar Europa.

‘Zo’n ‘diplomatic pouch’ kan een tas of zelfs een container zijn, maar meestal zijn het stevige metalen boxen. Niemand mag er in kijken. Als het geld hier bijvoorbeeld op de ambassade van Jordanië aankomt, waar ik vaak dit soort transacties doe, dan gaan wij er samen heen. Jij moet wel 15 duizend euro cash meenemen. Op de ambassade handel ik al het ingewikkelde papierwerk af en voordat jij het geld aan de baliemedewerker geeft, mag je in de box kijken om met je eigen ogen het geld te zien. Van de transactie krijg jij een bonnetje. Het is dus helemaal legaal. En we lopen samen de ambassade uit, met 2,8 miljoen Amerikaanse dollars. ‘Have you ever seen 2,8 million USD before? You have no idea how heavy millions of dollars are!’

What is your story?’, vraagt Mozes.

Foto Ben Gijsemans

Ik vertel hem dat ik ruim 30 jaar geleden als vluchteling in Nederland kwam, drie dagen per week conciërge ben op een school en twee en soms drie dagen per week als schoonmaker werk. Maar na zoveel jaren hard gewerkt te hebben, wil ik nou eens genieten van het leven en daar heb ik geld voor nodig. ‘I no care where from. I wish big money’, zeg ik tegen hem. Moses begrijpt precies wat ik bedoel en wil daarom duidelijke afspraken maken: ik moet zo snel mogelijk terugkomen naar Parijs, met paspoort, bankpas en 15 duizend euro.

Ik wil samen met Moses op de foto, maar Moses wil niet want hij moet nu echt weg, vanwege die andere twee afspraken. Ik dring aan: maak dan snel een foto op je eigen toestel en stuur het later naar me toe. Dat is geen probleem. We maken een selfie en Moses verdwijnt in de massa, even snel als hij was gekomen.

Als ik ’s avonds thuis mijn e-mail check, zie ik een aantal e-mails van captain Potter waarin hij zijn waardering uitspreekt voor het feit dat ik naar Parijs ben gegaan om met Moses te praten en vraagt wanneer ik met geld terug zal gaan om alles af te handelen. Een paar dagen later e-mail ik hem dat ik alles met mijn vriendin heb besproken en we hebben samen besloten om 75 euro aan hem of Moses te geven. De rest van het bedrag, 14.925 euro, zou iemand anders (captain Potter, Moses of iemand anders) moet voorschieten. Nadat we het grote geld binnen hebben, betalen we die 14.925 euro terug.

Ik hoor nooit meer van captain Potter terug.

Ik ontvang wel een laatste sms van Moses: ‘I’m now in Spain. My son have broken my phone yesterday in Geneva, i can’ find the picturs. i’m very sorry.’

Twee slachtofferverhalen: Ingenieur Vlierstra en Henk Koenen

Via de Fraudehelpdesk kom ik in contact met twee Nederlandse slachtoffers van 419-fraude.

Hij ging akkoord omdat de transactie begeleid zou worden door Barclays én Prime Finance

In maart 2017 zet gepensioneerde ingenieur Vlierstra (niet zijn echte naam) uit Friesland zijn tweede huis in Duitsland te koop. Via Facebook krijgt hij vrij snel een reactie in het Engels van Roy Purple, een Amerikaanse captain die binnen één jaar met pensioen wil gaan, maar op dat moment in Kaboel, Afghanistan gestationeerd is. Na een paar keer over en weer gemaild te hebben, vertelt Roy dat hij een container met 7,2 miljoen Amerikaanse dollars heeft buitgemaakt op de Taliban.

Helaas kan Roy geen foto’s van zijn aan kanker overleden vrouw sturen maar de foto van zijn dochters Sarah en Amanda en ook de foto’s van Roy in Afghanistan plus een scan van zijn paspoort geven meneer Vlierstra genoeg redenen om aan te nemen dat hij met een betrouwbare partij te doen heeft.

De foto van zijn dochters die ‘Roy Purple’ opstuurt naar Vlierstra.

Wel had meneer Vlierstra aanvankelijk zijn bedenkingen bij de manier waarop het geld naar Europa zou komen (cash in een container) maar Roy stelt hem gerust: het gaat via het Rode Kruis in een diplomatieke box die niemand mag openen en de hele transactie zou begeleid worden door Barclay Bank én Prime Finance LTD in Londen. Snel volgen officieel ogende e-mails van Daniel Andrew, director of Finance/Company Secretary, met banklogo’s, namen, adressen, etc. Het enige wat meneer Vlierstra moet doen is het overmaken van een bedrag van 1.400 euro.

Zo gezegd, zo gedaan maar twee maanden later heeft meneer Vlierstra nog steeds geen uitsluitsel over de verkoop van zijn huis. Volgens Roy, die vanwege de gevechten in Afghanistan steeds moeilijker bij zijn e-mail kan, heeft het met de verandering van de route te maken: de container zal niet meer direct naar Nederland gestuurd worden, maar zal nu via Istanbul naar Londen gaan. Voor die routewijziging moet meneer Vlierstra 2.500 euro betalen.

Wederom zo gezegd, zo gedaan.

Het is inmiddels september 2017 en er is niks veranderd: het huis staat nog steeds te koop en de container met 7,2 miljoen Amerikaanse dollars is in geen velden en wegen te zien. Als meneer Vlierstra nog eens 3.000 euro over zou maken, dan komt het goed, schrijft Roy in een e-mail waarin hij terloops over een helikopterongeluk schrijft waarbij een aantal collega’s van Special Forces om het leven kwam.

De kopie van het neppaspoort van ‘Roy Purple’.

Het geduld van meneer Vlierstra is op. Hij schrijft Roy en Daniel dat hij het zat is en zijn geld terug wil. Het blijft stil aan de andere kant. In de daaropvolgende maanden schrijft meneer Vlierstra meerdere e-mails naar captain Roy Purple en Daniel Andrew maar hij krijgt geen respons meer.

Eind maart 2018 doet meneer Vlierstra aangifte bij de politie van oplichterij.

Ik vraag meneer Vlierstra hoe hij met open ogen in de val kan lopen.

Ten eerste wilde hij graag van zijn huis af, dat niet op een niet zo populaire plek in Duitsland staat. Dan geef je elke reactie een serieuze kans. Verder schreef Roy vanaf het begin uitgebreid, gedetailleerd én zonder taalfouten over waar hij vandaan kwam en waar hij woonde, zijn dochters die na de dood van hun moeder door een nanny opgevoed werden en de gevechten in Afghanistan. Ook het feit dat Roy in contact stond met het Rode Kruis én dat alles via een gerenommeerde bank als Barclays zou verlopen, stelden meneer Vlierstra gerust.

Het overheersende gevoel bij meneer Vlierstra is nu schaamte. Niemand behalve hij en zijn vrouw weten van de oplichting. Overigens sluit mevrouw Vlierstra, die gedurende het hele gesprek bijna niks heeft gezegd, niet uit dat Roy tijdens de gevechten in Afghanistan om het leven is gekomen en daarom niets meer van zich laat horen.

Een paar dagen na ons gesprek e-mailt meneer Vlierstra me de foto’s van captain Roy Purple en zijn dochters. Google Image Reverse laat zien dat Roy Purple, naast oplichting met containers vol dollars, zich ook vaak als alleenstaande man voor heeft gedaan (soms met dezelfde foto van zijn dochters), op zoek naar liefde.

De ene keer heet hij Kelly Purple, de andere keer Andrew of Frank Purple. Eén keer heet hij James Fidler.

De echte captain Purple (de man die op de foto’s te zien is) is Thomas Purple, een gepensioneerde kolonel die meerdere keren heeft laten weten dat zijn foto’s en zijn (achter)naam door internetoplichters gebruikt worden.

Het huis van meneer en mevrouw Vlierstra in Duitsland staat nog steeds te koop.

Thomas Purple, de echte meneer Purple.

‘Ik denk dat ik bij elkaar 7.000 euro ben kwijtgeraakt, maar ben ervan overtuigd dat het goed komt’

Meneer Koenen (niet zijn echte naam) uit Brabant is 62 jaar oud en elektriciën van beroep: ‘Ik zit sinds 1995 op internet, maar pas een jaar of tien geleden raakte ik echt geïnteresseerd toen ik een e-mail van mevrouw Iga Mai uit Ghana kreeg. Haar man was overleden, had veel geld achtergelaten maar mevrouw Iga Mai wilde de erfenis niet met haar kinderen en de familie van haar man delen omdat ze haar heel slecht hadden behandeld. Nu zijzelf op sterven lag, zocht ze iemand aan wie ze het geld kon geven, iemand van buitenaf.

Het klonk redelijk, vond ik.

Iga Mai heeft me in contact gebracht met haar juridisch adviseur Jibril Saleem die 500 dollar vroeg om de papieren in orde te brengen. Eerst heb ik geweigerd om geld te betalen, maar uiteindelijk gingen zo veel e-mails over en weer dat ik dacht: laat ik het geld overmaken en dan zien we verder wel. Maar daar bleef het niet bij, want later wilde ze een moskee annex kindertehuis in India (waar ze oorspronkelijk vandaan kwam) opzetten en die transacties moesten ook betaald worden. Uiteindelijk heeft dat hele gedoe me 6.500 dollar gekost.

In de daaropvolgende jaren heb ik wel eens via geldkantoren zoals Western Union en MoneyGram geld overgemaakt naar internetloterijen waar ik zogenaamd miljoenen dollars had gewonnen. Het ging elke keer om kleine bedragen van rond 100 euro. Het voelde nooit als groot verlies aan en bovendien overheerste het gevoel van ‘stel je eens voor dat ik daadwerkelijk miljoenen dollars gewonnen heb.’

De nagemaakte overlijdensakte van ‘meneer Koenen’.

Maar de zaak die me tot de dag van vandaag bezighoudt, heeft te maken met een erfenis die ik zou krijgen van een naamgenoot die tijdens een vliegtuigcrash om is gekomen. Op 31 augustus 2006 verongelukte een Aeroflot-vliegtuig in Oekraïne waarbij alle passagiers om het leven kwamen. Eén van de passagiers was ene Koenen die in Engeland woonde, zeer rijk was, maar geen nabestaanden had. Een gespecialiseerd advocatenkantoor is achter de naamgenoten van die Koenen aangegaan en zo kwamen zij bij mij terecht. En wat bleek: ik heb recht op 6,5 miljoen Britse pond. Ik heb meerdere keren verschillende geldbedragen via geldkantoren overgemaakt maar heb nog niets van mijn erfenis teruggezien. Ik ben zo vaak bij die geldkantoren geweest dat ik op een gegeven moment in mijn eigen stad geen Western Union- of MoneyGramkantoren meer binnen mocht gaan. Maar je kan gelukkig nog altijd naar België en Frankrijk om geldzaken te doen.

De weg naar Antwerpen kan ik met mijn ogen dicht rijden.

Ik denk dat ik alles bij elkaar 7.000 euro kwijt ben geraakt, maar ik geef niet op want ik geloof echt dat het goed gaat komen. Ik bedoel, je moet ergens in geloven want anders heb je alles voor niets gedaan, toch? Daarnaast denk ik ook niet dat het advocatenkantoor, dat het geld gaat uitkeren, vol zit met criminelen. Hun documenten zien er officieel en betrouwbaar uit. Het feit dat we al zolang bezig zijn is ook een goed teken want de meeste criminelen stoppen na ongeveer 2 of 3 transacties en e-mail correspondenties, terwijl ik al ruim tien jaar met die mensen contact heb.

Ik realiseer me goed dat internet-contact over financiële zaken een beetje vreemd overkomt, maar voor mij is het nu een van de normaalste zaken want ik doe het al heel lang. Het is ook een principekwestie geworden. Al ken ik die Koenen uit Engeland helemaal niet, maar wettelijk gezien heb ik blijkbaar recht op die 6,5 miljoen pond. Ik zal er alles aan doen om dat geld te krijgen. Daar schaam ik me niet voor. Maar ik heb gekozen om mijn verhaal anoniem te vertellen omdat ik geen zin in gezeik heb als ik me weer aan alles en iedereen moet verantwoorden voor mijn zogenaamde onverantwoord gedrag op het internet.

Het komt goed.’

De namen Jibril Saleem en Iga Mai leiden naar  419eater.com een site die als doel heeft fraudeurs te ontmaskeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.