Ik probeer altijd direct een sterker verhaal te vertellen

Verkeerde plaats, verkeerde tijd, verkeerde persoon.

null Beeld anp
Beeld anp

Zoals ik hier al eerder heb toegegeven, behoort het tot mijn sympathieke eigenschappen dat zodra iemand een sterk verhaal vertelt, ik ogenblikkelijk een sterker verhaal probeer te vertellen. Een mens kan ook gewoon een beetje mijmeren over wat hij net gehoord heeft, zou je denken. Nee dus. Ik schiet als een holbewoner uit de startblokken. Waarom toch?

Misschien weet Dick Swaab dat.

Afijn, laatst was het weer zover. Een kennis van Suzy had net een navrant staaltje toeval met ons 'gedeeld', zoals dat helaas heet. Het ging over leven en dood, over schuld en boete wellicht. De vrouw lijdt aan terminale ms en voor haar ex-vriend, haar grote liefde, was dat de reden om haar te verlaten. Hij wilde niet eindigen als haar verpleger.

Je kunt maar beter eerlijk zijn.

Een jaar of drie later spelen de spieren van onze kennis dermate op, dat ze acuut naar het ziekenhuis moet. Er arriveert een ambulance, eruit springen twee broeders die haar op hun brancard zeulen en naar binnen schuiven. De broeder die tijdens het vervoer haar pols opneemt, is haar ex-vriend.

Goh, jij hier?

Hij vertelt dat hij zich vrij snel na hun relatie heeft laten omscholen tot verpleegkundige. Waarom?

Misschien weet Sigmund Freud dat.

Ik pakte mijn knots uit de dagen van de Australopithecus. 'Ooit deed ik mee aan een voedingsproef van TNO waar ze ook ambulances inzetten.' (Invoelend bruggetje, maar stiekem een ophaalbruggetje:) 'Of nee, het waren taxi's, nu weet ik het weer. We moesten in elk geval poepen in pedaalemmerzakken die zo'n chauffeur dan naar zijn Mercedes droeg en neerlegde op de bijrijderstoel. 'Zo. En waarheen voert de reis?' Drol: 'Naar het UMC, makker.'

(Toon gezet, nu doorpakken met gezaghebbende informatie:) 'Met twaalf studenten moesten we drie maanden lang elke dag de inhoud van een Tupperware-doos leegeten, waarin ook: een flesje Yakult. Ze wilden weten of je flatulent werd van die yoghurtjes. Voordeel: gratis eten en winden turven tegen betaling (zegge 5.000 gulden). Nadeel: iedere dag precies hetzelfde menu, tot op de suikerkorrel nauwkeurig. En geen bier.'

'Wel bier', zei Arnold Baars, destijds mijn jaarclubgenoot, huisbaas, lijfarts, vriend én proefgenoot. Tot ons geluk volgde dr. Arnie juist colleges Geneeskunde der Anus en Darmwegen, zodat hij met wetenschappelijke stelligheid kon garanderen dat de proefleiding - een nogal nutty professor en zijn Wageningse aio, een dame met bruine krullen die we één keer hebben gezien, en ik twéé keer, waarover zo meteen meer - niet kon meten of twaalf studenten wel of geen bier dronken. Zolang die twaalf studenten maar precies evenveel bier dronken en op gezette tijden. Waarom?

Misschien weet André Hazes dat.

Dus zit ik de donderdag erop met Thomas Vaessens in Utrecht in Café De Leugen, helemaal achterin, rug tegen de muur. (Namen noemen, voor de geloofwaardigheid.) Voor mijn neus een clandestien glas bier, ernaast: water. Voor het geval dat...

...er een aio met bruine krullen binnenkomt. Nee! Is het de aio? Doe niet. De aio wordt steeds groter! Zwaait de aio?

'Goh, jij hier? En zo keurig aan het water.' (Ondanks mijn tweezijdige verlamming lukte het me het bierglas met een knal onder tafel te zetten.)

'Nou', zegt de aio, 'fijne avond nog!' (De aio daarna nooit meer terug gezien.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden