'Ik neem het leven zoals het komt'

Marleen Persoon (40) heeft vijf kinderen en een bijna volledige baan. Opvoeden, huishouden en werken vindt zij prima te combineren....

tekst gijs zandbergen fotografie michaël ferron

'Dat ik jong moeder zou worden, wist ik. Dat was niet ongebruikelijk in het dorp waar ik ben opgegroeid. Bovendien had ik al een man. Dat scheelt. Die had ik trouwens al op mijn 16de. Ik ben weliswaar opgeleid tot verpleegkundige, maar op mijn 22ste was ik al moeder geworden en op mijn 25ste was ik het van drie kinderen. Dat huwelijk is misgelopen.

Daarna heb ik mijn tweede man leren kennen. Toen heb ik er wel even over moeten denken of ik een tweede lichting kinderen zag zitten, want mijn nieuwe man had een drukke baan. Van hem hoefde ik niet te verwachten dat hij veel in het huishouden zou doen en ik wilde toch mijn zelfstandigheid behouden. Dat had ik geleerd toen ik alleen met drie kinderen leefde. Maar het geschie d de. Er zijn nog twee kinderen bij gekomen, zodat ik nu moeder ben van vijf kinderen en een baan heb waarin ik dertig uur per week werk, verdeeld over vijf dagen.

Druk? Het is maar hoe je dat beleeft en hoe je de beschikbare tijd indeelt. Mijn werktijden zijn in overleg met mijn baas afgestemd op de schooltijden. Ik begin vroeg en om drie uur 's middags vertrek ik om de kleintjes van school te halen. Natuurlijk loopt er weleens een vergadering uit, zodat ik te laat ben, maar daarvan hoef ik niet in de stress te schieten. Als de kinderen en de leerkrachten weten dat zoiets kan gebeuren, is er niets aan de hand.

Maar vooral, je moet je niet fixeren op je kinderen. Het zijn scheten, werkelijk waar, maar ik zwelg niet in ze. Ik zie in het zwembad weleens ouders bij de zwemles, die elk slagje van hun kindje van nabij volgen. Dat is helemaal niet nodig. Ik ga lekker met een kopje thee in de bar zitten en ik hoor het wel als ze klaar zijn. Je hebt ook ouders die elk leerstapje van hun kinderen begeleiden. Die gaan met ze naar de bibliotheek, die bereiden spreekbeurten voor, overhoren ze. Dat doe ik niet. Ze kunnen het mij vragen als ze me nodig hebben, en dan ben ik er ook, maar in beginsel moeten ze die dingen zelf doen. Net zo goed als dat ze taken in huis hebben. De ouderen meer dan de kleintjes.

Ik heb niet de indruk dat ik het verkeerd doe. Ik noem mezelf altijd maar een dom blondje met rood haar. 's Ochtends om kwart voor zeven loopt de wekker af. De kleintjes horen dat, dan kruipen ze altijd even bij ons in bed om te knuffelen.

De meeste boodschappen doen we samen op zaterdag, en maandagavond haal ik de rest. Het is 's avonds namelijk helemaal niet druk in de supermarkt. Als ik er om half acht naartoe ga, ben ik er in een halfuurtje doorheen en heb ik de hele avond nog voor me. En in een avond kan veel gebeuren. In ieder geval doe ik de was, wat ik een rotwerk vind.

Meestal ga ik om een uur of half een naar bed. Zes uur slaap moet voldoende zijn. Als ik om zeven uur opsta, heb ik niet zo heel lang werk. Ik maak me nooit op en ik draag gemakkelijke kleren. Dat scheelt een boel tijd, zodat ik vroeg op mijn werk kan zijn.

Ik werk als planner en applicatiebeheerder bij het Bevolkingsonderzoek voor Borst kanker in de regio West-Nederland. Daar werken voornamelijk vrouwen. Dat scheelt. En het is een non-profitinstelling. Dat scheelt ook. Want bij een commercieel bedrijf zou ik veel minder gemakkelijk aan de bak zijn gekomen. Daar zou ik een moeder met een baan zijn geweest. Dat vertrouwen ze minder, want er hoeft maar een kind ziek te zijn en het werk komt op de tweede plaats.

Gevoelsmatig ligt dat bij mijn werk anders. Natuurlijk ben ik hier in de eerste plaats een werkneemster die haar werk doet. Alleen ben ik er eentje met meer kinderen dan gebruikelijk. Ze begrijpen het als ik er niet ben, omdat een kind ziek is. Alleen, ik ben er altijd. Dat vind ik overigens geen verdienste. Ikzelf ben nooit ziek en als de kinderen wat hebben, kan ik een beroep doen op mijn moeder. Ik hoef maar te bellen en ze is er. Dat geluk van een vitale moeder, die dat bovendien wil doen, moet je hebben.

En verder neem ik het leven zoals het komt. Op mijn werk plan ik alles vrij nauwkeurig. Waarvan ik denk dat ik het op een dag af kan krijgen, lukt mij vrijwel altijd. Ik neem geen overwerk mee naar huis. Lukt het niet, dan ga ik morgen verder.

Thuis laat ik het meer op me afkomen, al ga ik natuurlijk niet voor elk boodschapje naar de stad. Ik maak in de loop van de week een lijstje, zodat ik een paar dingen tegelijk kan halen. Die haal ik dan als het zo uitkomt. Dat kan op zaterdag zijn, maar ook na schooltijd, als ik de kinderen heb gehaald. Zij vinden het juist leuk om mee te gaan. En mocht ik iemands verjaardag vergeten zijn, dan heb ik altijd wel een boeken- of cd-bon in de kast liggen.

Het zijn volle dagen, want ik ben ook nog lid van een toneelvereniging, ik loop twee tot drie keer per week hard en ik doe aan Afrikaans trommelen. Die energie heb ik altijd al gehad.

De eerste jaren na de geboorte van een kind heb ik nooit gewerkt. Dat lijkt lekker rustig, maar het beviel me op den duur toch niet om de hele dag kindertaal te spreken en geen volwassene te zien. Toen de kinderen nog klein waren, heb ik daarom altijd cursussen gevolgd. Het waren wel overzichtelijke cursussen, dus geen dingen waar ik jaren mee bezig moest zijn. Ik heb zo een horecadiploma gehaald, een cursus pr en voorlichting gedaan en een opleiding tot croupier gevolgd.

Dat laatste ben ik nog een poos geweest. Toen ik na mijn eerste huwelijk alleen met de kinderen woonde, werkte ik 's nachts in het casino in Scheveningen. Daar stond ik achter de blackjacktafel met dertig mensen die me op de vingers keken of ik geen fout maakte. Om half vijf 's ochtends kwam ik thuis, ging naar bed en om half acht stond ik op om de kinderen naar school te brengen. Daarna ging ik weer tot twaalf uur naar bed en haalde ik de kinderen van school.

Wat dat betreft is de overblijfregeling een zegen. Sommigen zeggen dat het beter voor de kinderen is als ze thuis bij hun moeder een boterham eten. Dat geloof ik niet. Voor mijn gevoel komen ze niks tekort. Een kind overkomt namelijk alles. Als je ze geen alternatief aanbiedt, vinden ze overblijven heel gewoon.

Een dag in de week, op woensdag, haal ik ze niet van school. Dan gaan ze naar de buitenschoolse opvang. Heerlijk vinden ze dat. Als ik ze daar om half zes kom halen, moet ik ze vaak zoeken in de spelletjeshoek. "He mam, ben je daar al?" Nee, die vervelen zich echt niet. Ik denk ook dat het goed is voor hun sociale ontwikkeling.

Ik heb natuurlijk het geluk gehad dat mijn kinderen en ikzelf vrij gezond zijn en dat de oudere kinderen niet aan de drugs zitten of met verkeerde vrienden omgaan. Dat kan altijd nog komen, want zoiets gebeurt in elk milieu. Ik zie mezelf echt niet als de perfecte moeder die wel eventjes zal zeggen hoe het moet. Alleen, en daar ben ik wel van overtuigd, moet je een bepaalde rust hebben om zo te kunnen leven. Ons huis is gezellig ingericht, maar het staat niet vol frutseltjes. Veel hout en leer, lekker makkelijk. En als iets niet gaat, dan gaat het niet. We zijn tweeverdieners met weinig materiële behoeften. We wonen in een gewoon eengezinshuis met een auto voor de deur die negen jaar oud is.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet altijd zo relaxed ben geweest. Ik heb vroeger veel halve marathons gelopen. Dan ging het altijd om de tijd. Ik deed er 1.32 uur over en ik baalde ervan als het langzamer was. Te gen woordig doe ik de halve in 1.45 en geniet ik veel meer. Op de een of andere manier ben ik veel meer de dag gaan plukken. Dat komt, denk ik, doordat ik van mezelf weet dat ik dingen kan.

Ik kan moeder van vijf kinderen zijn, ik kan ze grootbrengen en op m'n werk hoef ik niet op m'n tenen te lopen, terwijl het toch geen baantje is. Ik ben verantwoordelijk voor de planning van veertig laboranten. Heerlijk werk, mij op het lijf geschreven. Over tien jaar doe ik het nog. Dat is geen gebrek aan ambitie. Waarom zou je wat anders gaan doen als je iets leuk vindt? Het moederschap kent ook geen carrière, behalve dan dat je er goed in wilt zijn.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden