'Ik moest gelijk met Phelps plassen. Heel speciaal'

Zes vrouwelijke sporters over hun eerste keer: de eerste overwinning, de eerste valpartij, de eerste dopingcontrole en de eerste nederlaag. Vandaag aflevering 4: Sharon van Rouwendaal, vicewereldkampioen op de 10 kilometer open water.

2001. Beeld null
2001.

Mijn eerste club?

'De Duinkikkers uit Soest. Maar ik deed in die tijd ook aan atletiek bij Pijnenburg, ook in Soest.'

Mijn eerste badpak?

'Een Speedo, maar ik was meer bezig met mijn brilletje, mijn zwembril. Mijn zus Denise had er zo een, dat was de beste. Dus wilde ik die ook zo.'

Mijn eerste trainer?

'Cedric Moncet. Ik was 8 jaar en al verhuisd naar Frankrijk. Hij leerde me de technieken aan, mijn basis. In Nederland had ik die ook wel aangeleerd, maar bij Cedric ging ik echt techniekoefeningen doen. Toen werd ik een zwemster. Tot dan ging ik raggend door het water.'

Mijn eerste nederlaag?

'Ik kan me die vooral uit mijn atletiekjaren herinneren. Ik won altijd en overal. Tot ik bij de Franse schoolkampioenschappen een cross met twee minuten verschil verloor. Mijn benen wilden niet meer van de spanning. Ik werd verslagen door een meisje dat ik de maand ervoor met 300 meter verschil had verslagen. Toen gaf ik mezelf daarna nog één kans. Toen ik die ook verloor, ik werd derde, ben ik gaan zwemmen.'

Mijn eerste beker?

'Die weet ik nog goed. Ik won vijf keer goud op de Franse jeugdkampioenschappen. Ik had drie maanden getraind bij Alexis Panier. Ik won de 200 meter wisselslag, de 200 rug, 400 vrij, 800 vrij en als ik me niet vergis 200 vrij. Ik was toen 14. Daarna ging ik door naar de EJK, de Europese jeugdkampioenschappen in Belgrado. Daar won ik eenmaal goud en driemaal zilver. Die titels zal ik niet snel vergeten.'

Mijn eerste dopingcontrole?

'Die kan ik me niet meer herinneren. Wat me vooral is bijgebleven, is een dopingcontrole in Shanghai toen ik bij de WK van 2011 een bronzen medaille op de 200 meter rugslag had gewonnen. Ik zat met de grote Michael Phelps en met Ryan Lochte in een kamertje. Er waren van die lage muurtjes zonder bovenkant. Ik moest gelijk met Phelps plassen. Bij hem een man erbij, bij mijn vrouw. Heel speciaal.'

Mijn eerste blunder?

'Dat was niet de foute navigatie die mij dit jaar de Europese titel kostte. Ik denk meer aan die keer dat ik bij de Franse kampioenschappen zoveel stress voelde dat ik moest overgeven in het zwembad. Daarna won ik de eerste race en was het klaar. Ik heb het in het binnenhad nooit meer gehad. Wel in het smerige buitenwater.'

Mijn eerste idool?

'Kan niet anders in Frankrijk dan Laure Manaudou. Zij was een tijdje een voorbeeld voor mij. Ze was olympisch kampioen op de 400 vrij. '

Mijn eerste Spelen?

'Die van Londen, vier jaar geleden. Ik vond alles supergroot, groter dan ik me had kunnen voorstellen. Maar coaches zeggen dan: het zijn acht banen, tegenstanders die je al kent en het is een keer in de vier jaar. Zo sta ik er nu wel in.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden