'Ik mis Cruijff en al die andere goeien van vroeger'

Als de verpleeghulp haar boterham in kleine partjes snijdt, geeft ze ze in een zakje mee terug: voor de eendjes....

'Sinds ik niet meer uit de voeten kan, dat is nu zo'n jaar of drie, voel ik me oud. Ik wil graag naar die tentoonstelling over het Vaticaan in Utrecht, maar ik kom de deur niet meer uit. De vlooienmarkt, waar ik altijd mooie spulletjes op de kop tikte, daar kom ik ook niet meer. Er is niks aan, aan de oude dag. ''Ma, je leest toch nog'', zeggen m'n kinderen dan. Maar ja, dat kun je ook niet de hele dag doen.

'Als ik nog zou uitgaan, zou ik zuinig aan moeten doen. Ik heb alleen WAO en een pensioentje van 100 euro in de maand. Daar heeft Pa 45 jaar als letterzetter voor gewerkt - 45 jaar! Een schande.

'Sinds een halfjaar komt er twee keer per dag een zuster van een verpleeghuis. Voor de veiligheid. Heel lieve meisjes. Een enkeling niet, die bonjour ik de deur uit. Laatst zei er een: ''U moet opstaan, want ik wil u wassen.'' Ik zeg: ''Wie bent u dat u dicteert dat ik moet opstaan? Ik sta op en ga naar bed wanneer het míj uitkomt. En u hoeft me ook niet te wassen. Dat doe ik zelf wel.''

'Ze hebben ook een keer mijn boterham gesmeerd. Ze hadden die in heel kleine partjes gesneden, alsof ik dement ben. Ik heb ze in een zakje gedaan en meegegeven voor de eendjes.

'Ik houd nog zoveel mogelijk bij. Tafels, dressoir, alles waar ik op stahoogte bij kan, zeem ik en zet ik in de olie. Ik ga niet meer op mijn knieën en ik klim ook niet meer op een trap. Tien jaar geleden witte ik nog het plafond. Ik zou het nog steeds liever zelf doen, dan weet ik tenminste dat het goed gebeurt.

'Een poos terug hadden ze een bejaardenhuis voor me. Ga er maar lekker zelf zitten, zei ik. Ik wil zo lang mogelijk op mezelf blijven wonen. Dat zal wel lukken. Mijn kinderen doen de was, de boodschappen en ze koken. Eens in de week komt er iemand van de Thuiszorg stofzuigen.

'Mijn zus van 101 woont in een verzorgingshuis in Den Haag. Op haar honderdste verjaardag kwam burgemeester Deetman langs met een bloemetje. ''Mevrouw, wat heerlijk dat u hier zo goed wordt verzorgd'', zei hij. ''Ik had hier nooit moeten gaan wonen, ik vind het verschrikkelijk'', zei ze. Weet je, oude mensen worden behandeld alsof ze dement zijn.

'Ik lees de Haagsche Courant en kijk naar het Journaal. Dat salaris van die nieuwe baas van Albert Heijn is een grote schande. Ongelooflijk wat een geld. Ik snap het probleem niet, ze moeten het gewoon niet betalen. Mijn vader verdiende 13 gulden per week en die werkte er hard voor.

'Ze hebben het salaris van die baas van Albert Heijn verminderd, zeggen ze. Geloof jij het? Als ik nog zelf mijn boodschappen zou doen, zou ik Albert Heijn blijven boycotten. Niet dat ik er vaak kwam, hij is mij te duur.

'De politiek is knudde, die volg ik niet meer. Vroeger wist je wat je aan iemand had. Joop den Uyl was mijn man. Hij heeft ervoor gezorgd dat het salaris van Jan met de pet omhoog ging. Een sympathieke man; en Liesbeth, zijn vrouw, was een prachtmens. Jammer dat ze niet oud zijn geworden.

'Ik kijk veel tv, maar met de Bold and the Beautiful ben ik gekapt. Daar wordt me te veel in gejankt. Elke avond dat gehuil, ik denk: dat moet ik niet meer. Goede Tijden, Slechte Tijden is ook zo belazerd. Het is niet veel meer met de feuilletons op tv.

'Ik kijk graag naar voetbal. Twee weken geleden was het niet best. Ajax tegen Milan, dat was erg taai en een dag later PSV, dat speelde slecht. Zit ik me te ergeren, maar ik kijk de wedstrijd wel uit. Ik mis Cruijff en al die andere goeien van vroeger.

'Ik lees ook nog boeken. Laatst De eeuw van mijn vader van Geert Mak. Nou, mijn eeuw is het niet, het is allemaal nogal protestants. Ik vond het een hele toer om het uit te lezen.

'Zondagochtend kijk ik naar de Heilige mis op tv, vrijdags krijg ik de communie thuis. Het is een rijkdom dat ik dat nog heb. Ik heb veel steun aan het geloof. Ik heb een hoop heiligen die me altijd hebben gesteund. Ik roep Clara Maria aan als mijn kinderen of kleinkinderen op reis zijn.

'Ik bid veel. Het heeft geholpen. Ik heb geen ongelukkig kind gehad, de politie is nooit over de vloer geweest - al die akelige dingen zijn aan mij voorbijgegaan. De kinderen hebben nooit honger geleden, ik heb er zeventien gehad. En Pa had een rotsalaris van 19 gulden per week.

'Als ik geen geloof had, ging ik nog liever vandaag dood. Ik ben er enorm mee bezig dat ik eindelijk de Grote Stap ga maken, ik voel dat mijn eind komt. Mijn lichaam vergaat, maar mijn geest blijft. Ik geloof in het hiernamaals. Daar krijg ik weer connectie met Pa en Jaap, Theo en Thea, mijn overleden kinderen.'

Dit artikel maakt deel uit van een serie die op 5 juli is begonnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden