'Ik lees alles wat critici over mij schrijven'

Actrice Angela Schijf (36) krijgt van haar man alle hoeken van het toneel te zien in het stuk Kreutzersonate, waarin ze samen spelen. Gelukkig kan ze tegen een stootje.

Beeld Frank Ruiter

Maastricht of Antwerpen?

'Ik woon in Antwerpen en werk veel in Maastricht, voor de serie Flikken Maastricht. Het is heerlijk om daar als toerist te zijn, maar het ligt een beetje ver van alles wat mij lief is. Zonder iemand te iemand te willen beledigen: het is soms een beetje eng, in de zin van benauwend. Ik zou er niet willen wonen. In Maastricht word ik constant herkend op straat. Toen ik er laatst een keer was, niet voor werk maar gewoon als mezelf, bekroop me dat gevoel heel sterk: dat ik bekeken werd. Dat kan mij echt naar de keel grijpen. In Antwerpen en Amsterdam kijken mensen niet op of om.

'Met mijn man (acteur en Vlaming Tom Van Landuyt, red.) en drie dochters (Bloem, Mensje en Zus, red.) woon ik nu vijftien jaar in Antwerpen. Mijn kinderen zijn er geboren en gaan er naar school. We hebben een prettig huis, er zijn goede scholen, dus voorlopig blijf ik. Het is hier fijn wonen, maar het is wel erg vies. Ik ben me altijd bewust van de luchtverontreiniging, vooral op zomerse dagen. Ik moet naar buiten, denk ik dan, de stad uit.'

CV Angela Schijf

1979 Geboren in Uithoorn

1993-95 Oppassen!!!

1996-99 Goede Tijden, Slechte Tijden

2000 42nd Street (musical)

2001 Ik ook van jou (film)

2003 Van God Los (film)

2003-07 Flikken Maastricht (tv)

2010 De Eetclub (film)

2014 Gouden Televizierring voor Flikken Maastricht

2014 Rembrandt Award voor beste actrice voor film Daglicht

2015 Jurylid Superkids

2015 Kreuztzersonate, als het verlangen maar stopt

2016 Presentator Over de streep

Angela Schijf is getrouwd met de Vlaamse acteur Tom Van Landuyt. Samen hebben ze drie dochters.

Tv, film of theater?

'Dit vind ik héél lastig. In de basis is het alle drie hetzelfde: je probeert je als iemand anders voor te doen. Ik heb meer tv en film dan theater gedaan. Door mijn ervaring voel ik me heel senang op een set. Ik vind het mooi om te zien hoe iedereen samenwerkt. Ieder persoon is een radertje in het geheel.

'Van film vind ik het fijn dat je meer tijd krijgt een scène goed op te nemen. Dat is soms niet te doen bij het draaien van een tv-serie. Als acteur heb je dan het idee dat je de laatste schakel bent. Het licht staat goed, de camera is scherpgesteld, als jij geen verspreking maakt gaan we door. Terwijl je er soms meer uit wilt halen.

'Theater is voor mij altijd weer spannend. Maar het geeft ook een grotere kick. In het theater ben je als acteur eindverantwoordelijk. Er kan niet geknipt worden, je kunt niet mooier gemaakt worden. Momenteel sta ik met twee stukken op de planken. Met mijn man tour ik door Nederland en België met het stuk Kreutzersonate, als het verlangen maar stopt, een bewerking van een novelle van Leo Tolstoj. En op 13 december speel ik in een familievoorstelling van De notenkraker in het Muziekgebouw aan 't IJ. Ik ben de verteller. Het Balletorkest speelt de hoogtepunten uit de muziek van Tsjaikovsky. Dat is werkelijk prachtig.'

Angela Schijf met de Gouden Televizier-Ring die zij met het tv-programma Flikken Maastricht in 2014 won. Beeld anp

Belg of Nederlander?

'Ik pak wat ik pakken kan. Omdat het makkelijker is, ben ik officieel beide: ik ben geboren in het Noord-Hollandse Uithoorn en sinds 2013 heb ik ook Belgisch paspoort. Ik neem heel graag bepaalde gewoonten van de Belgen over. Bijvoorbeeld de liefdevolle manier waarop ze met cultuur omgaan en het bourgondische. De beleefdheid is ook fijn. Ik probeer me aan te passen zonder mijn eigen afkomst te verloochenen. Toen ik hier kwam, ging ik zachter praten. Ik dacht opeens: wat spreek ik luid. Nederlanders zijn gewoon luid, in vergelijking met Belgen. Dat heeft te maken met onze spontaniteit. Wij zijn directer. Dat mis ik hier wel. Die zachte omgang kan heel prettig zijn, maar soms denk ik ook: laat jezelf eens zien.'

Kijkcijfers of erkenning?

'Ik ben nooit zo bezig met kijkcijfers. Ik merk wel dat het heel belangrijk is voor de producenten. Ik ga voor erkenning. Daarvan krijg ik een warm gevoel. Maar ik vind het erg leuk als er twee miljoen mensen hebben gekeken naar Flikken Maastricht. Of als een film een bepaalde status haalt. En ik speel ook liever voor een volle zaal dan voor dertig man. Je zit wel in dit vak om te tonen wat je maakt.

'Ik lees alles wat critici over mij schrijven. Soms is dat confronterend of heftig. Maar ik vind erkenning van het publiek net zo belangrijk. De meningen van de buurvrouw of de theaterliefhebber. Tegenwoordig krijg je via sociale media veel meer reacties. En in het theater krijg je natuurlijk ook respons, niet in de laatste plaats bij het applaus. We speelden Kreutzersonate in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag, voor ruim 550 man, en er ging zo'n enorme vibe door die zaal, de mensen waren zo uitgelaten. Dat ontroerde mij. Ik kreeg een brok in mijn keel.'

Grenzen dichten of een vluchteling in huis?

'Jeetje. Dit vind ik meer een onderwerp voor een gesprek aan mijn keukentafel met mensen die ik liefheb. Ik hoef me er niet zozeer over uit te spreken in het openbaar. Dat is niet aan mij, denk ik dan. Maar als je me het zo voorlegt, dan neem ik een vluchteling in huis, absoluut. In het volgen van dit soort nieuws ken ik nauwelijks een middenweg. Ik ben daarvan of heel erg van de kaart of ik steek eventjes uit zelfbescherming mijn kop in het zand. Dan kijk ik een paar dagen geen nieuws, omdat ik het zo schrijnend vind.'

(Tekst gaat verder onder foto)

Scènebeeld Kreutzersonate. Beeld Nicola Dinoia

Zekerheid of vrijheid?

'Ik heb vaak voor de vrijheid gekozen, terwijl zekerheid best fijn is met een huis en een gezin. Flikken Maastricht heb ik altijd per seizoen vastgelegd, dus het is niet alsof ik al jaren weet dat ik onder de pannen ben. Telkens maakte ik de afweging: ga ik verder of niet? Als me een klus voor langere periode in de schoot wordt geworpen kan het heel verleidelijk zijn om te denken: je bent klaar, je hoeft twee jaar niet na te denken. Als zelfstandige voel je natuurlijk altijd een beetje paniek als de agenda weer leeg is. Maar zelfs op die momenten kies ik voor de vrijheid. Ik zou erg ongelukkig worden als ik niet achter de dingen sta ik die doe. Ik ga niet in de jury van een talentenjacht als Superkids zitten als ik denk: gadverdamme nee. Hetzelfde geldt voor het programma Over de streep dat ik nu ga presenteren: dat vind ik écht leuk. Als jonge actrice had ik niet gedacht dat ik ooit in zulke programma's zou zitten. Maar toen moest ik ook van het stempel van soapie af. Na GTST wilde ik alleen maar het zware acteerwerk doen.'

Galajurk of huispak?

'Het is heel leuk prinses van het bal te mogen zijn. Maar dan wil ik wel graag dat mensen alles voor me regelen. Ik vind het zo'n gedoe om die jurk zelf uit te zoeken. Ik kan mezelf ook niet opmaken. Ik vind het leuk zolang aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Ik ben niet huiverig voor de rode loper, maar het kost me meestal meer tijd dan me lief is, ook omdat ik vanuit Antwerpen moet komen. En ik ben al minder bij mijn gezin dan ik zou willen, dus ik kies zeker voor een avond thuis in mijn huispak.'

Acteren met echtgenoot: moeilijker of makkelijker?

'Makkelijker, in dit geval. Kreutzersonate is een tamelijk grenzeloos stuk. Emotioneel, maar ook fysiek. De man laat de vrouw alle hoeken van de kamer zien. Voor Tom is het makkelijker om dat met mij te doen, omdat hij weet dat ik wel tegen een stootje kan. Wij kunnen zonder omwegen zeggen wat we vinden, durven duidelijk te zijn. Je kunt als acteurs een aantal stadia overslaan. Normaal gesproken moet je elkaar eerst leren kennen, maar dat hoeft in ons geval natuurlijk niet. We konden meteen van de hoge duikplan af.

'Het stuk gaat over een huwelijk in verval. Ik denk dat het publiek misschien wel denkt: o, we kijken nu naar een echt koppel. Terwijl wij gewoon in een rol kruipen zoals we dat gewend zijn. Tom pakt wel delen van mijn lichaam vast, waardoor mensen misschien denken: o god, gaat dat thuis ook zo? Of: vechten ze elkaar altijd zo de tent uit? Daarover mag iedereen zijn eigen fantasie hebben, maar voor ons is dat toneel, iets heel anders dan ons privéleven. Als je een stuk speelt over het failliet van een huwelijk is het wel zo dat je daarover vooraf veel gesprekken voert. Hoe werkt zoiets? In die zin komen er ook dingen uit mijn eigen huwelijk naar boven. Die hebben we ook verwerkt in het stuk, maar we zeggen lekker niet welk deel van ons is en welk deel niet.'

Angela Schijf en haar partner Tom van Landuyt tijdens de première van de film Daglicht. Beeld anp

Dapper of bang?

'Mijn kinderen zijn heel bang geworden van al het nieuws over terrorisme. Dat maakt mij dapper, omdat ik vind dat ik een voorbeeld moet stellen. Gek genoeg voel ik me door de militairen en legervoertuigen op straat juist onveiliger, omdat het zo confronterend is. Veel kinderen kijken de Belgische variant van het Jeugdjournaal. De terreurdreiging wordt ook op scholen uitvoerig besproken. Mijn oudste dochter heeft nachtmerries over de aanslagen. Het is een heel gevoelig meisje. Ik probeer haar gerust te stellen en te leren altijd van het goede in ieder mens uit te gaan.'

De Notenkraker met Angela Schijf, familieconcert door Het Balletorkest. 13/12, Muziekgebouw aan 't IJ.

Kreutzersonate, als het verlangen maar stopt. Vanaf 13/1 in Belgische en Nederlandse theaters.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden