Column

Ik leed een ankerloos bestaan

Als kind ging ik gebukt onder Fernweh. Ik had liever aan de vliegende tering of aan een slopende venusziekte - desnoods opgelopen als foetus - geleden, want dat levert tenminste nog iets op qua schrijverij. Nooit bespeurde ik de geborgenheid van het ouderlijk huis. Bij ontstentenis van mijn moeder, die vaak in inrichtingen verbleef, werd dat een spookhuis waar enge ooms, dominees en gezinsverzorgsters rondwaarden.

Beeld Gabriël Kousbroek

En als mama dan eens thuis was, werd ik door de enge ooms van hot naar her gesleept omdat ze hoofdpijn van mij kreeg. Het goede mens zei dat ik daar niks aan kon doen omdat ik een couveusebaby was.

Omgekeerd kende ik een hippiemoeder die van haar kind beviel in een bad met gependeld warm water terwijl de hippiepappa in zijn blote reet op de panfluit blies. Het borelingske was al op zijn 3de de schrik van de buurt.

Het gevolg van mijn verscheurde gezinssituatie was een ankerloos bestaan, opgevrolijkt door moeder alcohol en diverse narcotica. Bij mijn diverse exen trok ik altijd in als een soort commensaal. Als ik dan al dan niet gedwongen de knapzak van de kapstok pakte, was ik nooit echt verdrietig. 'Home is where you hang your head', parafraseerde Groucho Marx.

Ik liet hele bibliotheken achter onder het motto: mijn laatste jas heeft geen zakken.

Pas rond mijn 50ste daalde er een betrekkelijke rust over mijn leventje. In Paraguay had ik een kast van een huis met een tropische tuin vol avocado's, mango's, bananen, papaja's en ananassen. Er waren meer huisdieren dan meubels. Op een gegeven moment telde ik veertien honden en circa twaalf katten. Uiteindelijk kwamen Raya, Tita en Jamba in de Algarve terecht. Hun vader Jagua overleed in Asuncion aan de gevolgen van infectieziekte leishmaniasis, moeder Fabia verdween spoorloos tijdens het transport van Madrid naar Faro.

Hier in de Algarve werd ik een soort van zen en eigenlijk denk ik nooit meer aan die onbekommerde tropenjaren in Zuid-Amerika. Behalve dan als ik me overgeef aan de alcoholische versnaperingen, want dan draai ik ongebreideld Agustín Barrios-Mangoré en Luis Alberto del Parana y Los Trios Paraguayos.

Een jaar geleden werd de rust in het paradijs ruw verstoord. Een makelaar plantte een bord met à venda in de gaarde voor mijn datsja. Dat loopt wel los, dacht ik nog. Inmiddels is de 10 hectare woeste grond inclusief mijn hondenhut verkocht en kan ik weer op huizenjacht.

Het enige goede nieuws is dat dit nieuwe columns oplevert, al is de vliegende tering een fijnere inspiratiebron.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden