Column

'Ik krijg al jeuk als ik eraan denk'

In het Rijks(spatie)museum drentelde ik langs de heerlijkste Hollandse stillevens van hammen, kreeften, deels geschilde citroenen, druiventrossen, kreeften en pasteien waaruit stukken kip en pruimedanten dampend naar buiten puilen, alsof ze nét uit de oven zijn gekomen in plaats van vier eeuwen geleden; vaak zit er tot overmaat van gezelligheid ergens in een hoekje ook nog een papegaai, snaaks aapje of truttig opgeschoren hondje verlekkerd naar alles te kijken.

Moedertaak van Peter de HooghBeeld Rijksmuseum

Ik hield stil naast twee vrouwen van een jaar of 35 die een schilderij van Pieter de Hoogh bekeken. Moedertaak heet het. Te zien is, in zo'n 17de-eeuws doorkijkje met bedstee, kakstoel, beddenwarmer en dergelijke usual suspects, hoe een moeder haar kind ontluist, zittend, het hoofd van het knielende wicht in haar schoot.

'Hè getver', zei de ene vrouw. Ze was slank en zag er wat men noemt 'verzorgd' uit. Onder haar vlot opgestoken, losse blonde knot waren de pezige hals en wat verbeten gelaatstrekken te zien van iemand die veel aan sport doet. De andere vrouw zweeg. Ze was nogal dik, met bruine krullen en een zacht gezicht. Ze droeg een mooi, oud jasje van lamsleer, met diverse vlekken op de linkerschouder die onder andere kindersnot deden vermoeden.

'Gelukkig hebben we daar tegenwoordig gif voor', vervolgde de blonde. 'Maar ik ben het wél zat hoor, al die luie wijven die hun kinderen met luizen naar school sturen. Ik kijk Bram en Nina elk weekend na, en als ik ook maar het vermoeden heb dat ik een luis zie, hup, meteen in de Prioderm. Als iederéén dat nou zou doen...'

De andere vrouw keek een beetje bedremmeld. 'Het stinkt zo...', zei ze voorzichtig. 'Ik heb het één keer gebruikt, bij Lucas, en die moest bijna kotsen. Zo zielig... Het gaat met een kammetje ook wel hoor... Als ik ze zie krabben ben ik er altijd meteen bij...'

'Ja, en dan is het dus al te laat', sprak de blonde streng. 'Dan hebben ze dus de halve klas al besmet. En jou erbij. Hè verdomme, ik krijg al jeuk als ik eraan denk. Nee, Jezus, Femke, serieus, ik vergá opeens van de jeuk op mijn kop. O God, en Lucas en Bram hebben gisteren nog samen gespeeld...'

Ze krabde haar achterhoofd, voorzichtig, om het kapsel intact te houden, maar ze keek woedend. Ook de bruine krullebol begon zich nu te krabben, met de overgave van iemand die zich lang heeft ingehouden. 'Ik héb ze niet hoor', riep ze, 'echt niet! Het komt door dat schilderij!' Met een blik die steun zocht keek ze me aan.

Ik zei niets.

Ik krabde.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden