'Ik kan de wc weer doortrekken, ik blijf'

Werklui geven dollars aan de nachtclubdames in New Orleans alsof er nooit een orkaan is geweest. Maar de stad is zwaar gehavend, en de aanzwellende orkaan Rita komt er aan....

Van onze correspondent Jan Tromp

In Bourbon Street, in het hart van het French Quarter, staan tweevierkante jongens elkaar te fotograferen. Bewakingspersoneel, bier in dehand. 'Hier, twee deuren verder.' Ze wijzen en lachen. 'Bier en naaktemeiden.'

Déjà Vu is open. Vijf uur is het; het was opnieuw een bloedhete dagin New Orleans. De stad is nog steeds ontvolkt, en deerlijk gehavend. Maarin Déjà Vu is er bier en staat de airco aan, een dj draait op vollesterkte John Lennon, er is zwoel licht in een ruimte die nog het meest opeen pakhuis lijkt.

Werklui van schoonmaakbedrijven, van drainage- enelektriciteitsbedrijven, tal van jonge soldaten en een paar types uit debuurt bevolken de tent. Het zit er vol met mannen. Nu alleen de meiden nog.

New Orleans ontwaakt uit zijn nachtmerrie. Het probeert op tekrabbelen, maar zoals met alle hoofdstukken in Katrina is ook dit chapitereen pad van doornen. De burgemeester, die zijn stad als zand door zijnvingers ziet glijden, had gewild dat het afgelopen weekeinde de winkeliershun dichtgetimmerde etalages het daglicht zouden gunnen. Gisteren zoudendan de eerste bewoners zijn teruggekeerd, voorlopig alleen in de min ofmeer droge wijken.

De burgemeester heeft dringend behoefte aan straatleven voor zijnaangeslagen en dodelijk vermoeide stad. Maar nog bijna nergens iselektriciteit te krijgen, al worden overal hoogspanningskabels weer aanelkaar geknoopt. Het kraanwater mag je niet drinken. Neem ook liever geendouche.

Bovendien is er nu Rita. De weerkundigen zeggen dat het een orkaan isdie net zo groot kan worden als Katrina. De verwachting is dat Rita zichop de kust van Texas te pletter zal lopen. Maar al een lichte afbuigingnaar het oosten kan rampzalige gevolgen hebben voor New Orleans: de zwakke,amper herstelde dijken zullen het vermoedelijk opnieuw begeven.

Burgemeester Nagin heeft nu het dringende advies aan de achterblijversen de teruggekeerden gegeven om de stad ogenblikkelijk te verlaten. 'Wegaan ze niet het pistool op de borst zetten. We hopen dat de mensen zienhoe dreigend het is en de wet zullen gehoorzamen.'

Er staan nu vijfhonderd bussen klaar om mensen af te voeren. Drie wekengeleden werden tienduizenden ontredderden ondergebracht in de Superdome enhet congrescentrum. Het werd een catastrofe. 'We leren gaandeweg', aldusde burgemeester.

Er is een begin gemaakt met het opruimen van de ontzagwekkendehoeveelheid aan rotzooi. Maar nog steeds is New Orleans een lege stad. Hieren daar gaan winkels en bars open. Er zijn betrekkelijk veel mensen die depolitieposten op de toegangswegen hebben weten te omzeilen en weer in hunhuis zijn getrokken, vastbesloten om niet meer te vertrekken.

Zo raapt New Orleans zichzelf bij elkaar. In een atmosfeer vanverwarring en nieuwe verontrusting.

'Niet opnieuw, alsjeblieft niet opnieuw.' Frances is een kleine,gezette vrouw van middelbare leeftijd. 'Ik ben zo moe.' Ze is zes dagen naKatrina vertrokken. Toen het tuig van de straat haar auto probeerde testelen en ze hen schietend met haar pistool moest verjagen, wist ze dat hettijd was om te gaan. Maar nu is ze terug in haar huis in het GardenDistrict en wil ze niet meer weg. 'Ik kan de wc weer doortrekken. Dat washet criterium. Nu blijf ik.'

Ze weet dat ze weg gaat. 'Alle putten zijn verstopt. Er ligt nog zoveeltroep in de straten. Als het door de nieuwe storm echt hard gaat regenen,krijgen we overal nieuwe overstromingen. Het water kan nergens heen. Ikdenk dat ik terugga naar Dallas. Ik moet wel.'

Elders in de stad lijkt het leven zich weinig aan te trekken van dedreigende komst van Rita. Het klassieke hotel Royal Sonesta in het FrenchQuarter is open en ontvangt, gelimiteerd, gasten. Directeur Hans Wandfluhis een rijzige, grijze man. Hij vertelt dat hij een gigantische generatorheeft laten komen uit Arizona. Onder gewapende begeleiding, 'want in dezedagen wil iedereen een generator'.

Nu draait het hotel weer. Zelfs de liften werken. Bij binnenkomst moetje eerst met je schoenen in een bak met een ontsmettingsmiddel, dat wel.

Voor de deur van Déjà Vu, de stripclub, staan een paar grote, gorecontainers waarin beschimmeld huisraad en rottend afval hoog zijn opgetast.Binnen klinkt gejuich en gefluit. Het is half zes, een half uur voordat hetuitgaansverbod ingaat. Verdomd, er is niet alleen bier en muziek, er zijnnu ook meiden. Weliswaar niet naakt, maar veel scheelt het niet. De mannenmogen onder gejoel hun dollarbiljetten onder de jarretelles schuiven. Hetis alsof er nooit een Katrina geweest is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden