Column

Ik hou van dieren als van mijn eigen kinderen

Beroerd nieuws: de dieren in Artis krijgen geen naam meer.

Een klein girafje gaat voor het het eerst naar buiten in dierentuin Artis in Amsterdam.Beeld ANP

Het zijn tenslotte wilde dieren, vindt de directeur van de dierentuin; als ze een naam hebben loop je het risico dat het publiek menselijke eigenschappen aan ze gaat toekennen.

Ja, nou én? Het toekennen van menselijke eigenschappen aan dieren is een van mijn liefste bezigheden. Daar hebben die dieren geen last van, want ik blijf keurig achter het hek en ik praat er niet hardop bij.

Zo mag ik graag bedenken dat een bepaalde lama manisch-depressief is, dat de leeuwinnen zo slaperig zijn omdat ze gisteren samen tot diep in de nacht oude afleveringen van Downton Abbey hebben zitten kijken met een kaasplankje erbij, dat die ene kordate pinguïn in haar vrije tijd ijsmutsjes breit voor het pinguïn-kinderkoor De Blauwbekjes en dat die kleine grauwe marmotjes nooit nieuwe kleertjes krijgen omdat hun ouders de kinderbijslag erdoorheen hebben gejaagd aan drank en een nieuwe flatscreen-tv.

Ik houd van die dieren als van mijn eigen kinderen. Als je van iemand houdt dan geef je hem een naam; denk maar aan Neeltje 'voor wie ik liefheb wil ik heten' Maria Min, van wie alleen al de naam trouwens een gedicht is. Ik dacht aan de Bijbel, en wel aan Genesis 2:19. 'De Heere God vormde uit de aardbodem alle dieren van het veld en alle vogels in de lucht en bracht die bij Adam, om te zien hoe hij ze noemen zou; en zoals Adam elk wezen noemen zou, zo zou zijn naam zijn.'

Ik wist wat me te doen stond. Op naar Artis.

De wolven huilden in de vlammende herfstzon. Huilden die wolven zomaar? Nee, ze huilden omdat het Allerzielen was, de dag waarop ook de dieren hun doden herdenken. Ik noemde ze Lupita, Fons, Maria en Gerard. De breiende pinguïn was een duidelijke Magda, de marmotjes heetten Fester, Hidde en Baukje, de giraffe Chantal, haar dochter Priscilla, de lama Pearl, een passerende eend Astrid, de pauw LaToya, de groene slang Ursula, een gier die aan een homp dooie koe stond te plukken Leon, de zwarte slingerapen met de mensengezichtjes Cedric en Jean-Luc, de leeuwinnen Serena en Koosje, de varaan Wessel, de struisvogels Miep en Jacqueline, het stekelvarken Ernst-Jan...

Elk dier fluisterde ik zijn rechtmatige naam toe. Ze waren er allemaal heel blij mee. Alleen een van de stokstaartjes, die ik Zeno had genoemd, bleef chagrijnig kijken. Toen heb ik er maar Gijs van gemaakt. Waarom ook niet? Zoiets kan best in overleg.

Verheugd groef Gijs een kuiltje.

Het was een heerlijke dag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden