Ik hoop oprecht dat het de PvdA lukt, een progressieve beweging

Beeld Studio V

'Je schreef het zo mooi op', zei Lodewijk Asscher. 'Wij verliezers moeten ons eigen feestje weer gaan bouwen. Dat wil ik gaan doen op de 20ste. Doe je mee?'

Euh... oké, ja natuurlijk, stamelde ik. Ik had op 15 maart, na flink zweven, op de PvdA, de partij waar ik als jongere lid van was, gestemd en daar een nostalgisch stukje over geschreven. Verschillende PvdA'ers hadden me al laten weten dat het hun een hart onder de riem had gestoken. Maar nu Asscher zelf... ik was gevleid.

Vol verwachting begaf ik me dinsdagavond naar het eerste 'herrijzenisfeestje' van de PvdA. Het was lang geleden dat ik bij een PvdA-bijeenkomst was.

Ik mag een bijdrage leveren in mijn hoedanigheid van zwevende linksstemmer die - als een van de weinigen - net op tijd terug op het PvdA-nest landde. Zweven is volgens mij bijna onvermijdelijk in onze snoepwinkeldemocratie. Ik heb zowel behoefte aan het ongefilterde idealisme van GroenLinks in de Kamer als aan een kabinet dat kundig zo links mogelijk van het midden bestuurd wordt, samen met rechts. Hoewel ik besef dat dat er nu niet in zit.

GroenLinks zal nooit een brede volkspartij worden, klinkt het hier. Jesse's beweging bestaat vooral uit witte, hoogopgeleide, hippe millennials. We staan in de rij voor een zout en kartonachtig stukje pizza. Deze Hilversumse zaal is overwegend wit en grijs, maar dat was anders geweest als de bijeenkomst in Amsterdam of Rotterdam had plaatsgevonden, wordt mij verzekerd.

Club Rood wordt niet ingeluid met een psalmische Internationale, zoals in mijn herinnering uit een grijs Jonge Socialisten-verleden, wel door een wat oubollig soesafoonjazzcombo. GroenLinks zou vast een dj hebben, flitst het door mijn hoofd.

Asscher straalt. Hij is in een innemende 'when life gives you lemons, make lemonade'-bui. De vrijheid van even niets meer te verliezen hebben. Je zou er bijna jaloers op worden.

Ik mag aanschuiven bij het eerste panel, waar onder anderen Paul Depla opnieuw uit de doeken mag doen hoe de netflixisering de politiek parten speelt. Versplinterende verzuiling, en niemand kijkt voorbij zijn bubbel. Ik merk op dat ik netflixisering een behoorlijk lief eufemisme vind voor de diepe maatschappelijke kloven die het hier en nu kenmerken, vooral in de multiculturele samenleving. En dat dankzij Twitter vooral de PVV-bubbel mij toch dagelijks weet te vinden. Ik kijk even op mijn telefoon. 'Reaudt is hartstikke deaudt, vuile ratten!' twittert iemand mij van buiten mijn bubbel.

Ik had me erop verheugd de degens te kruisen met Telegraaf-columniste Nausicaa Marbe, maar die is ziek. Wat rest ,is een en al positiviteit. Man of the match is Roda JC-aanvoerder Nathan Rutjes. Aandoenlijk, oprecht, lief en aanstekelijk blij. Hij heeft dit jaar alles verloren wat er te verliezen viel, zo begrijp ik. Wacht niet tot de storm voorbij is, maar leer dansen in de regen, is zijn motto.

Terreurdreiging, polarisering, verrechtsing; populisten die met burgeroorlog flirten. De vele verworpenen der aarde die de Europese kusten hopen te bereiken. We hebben het er deze avond niet over gehad.

Het heetste hangijzer wordt door Erik van Muiswinkel van stal gehaald. Hij sluit de avond af met een sketch over het Zwarte Pietendebat. Bij de bar bezweert iemand dat de traditionele Zwarte Piet helemaal niet racistisch bedoeld is. Ik lach minzaam, het is te warm en te vroeg in het jaar nu voor mij.

De meest zelfkritische opmerking komt van Depla. Hij vertrouwt me toe eigenlijk opgelucht te zijn dat Denk voor zichzelf is begonnen. Dat het fout was om migranten die geen werkelijke binding met de beginselen van de sociaaldemocratie hebben, binnen te halen als stemvee.

Ik hoop oprecht dat het de PvdA lukt, een progressieve beweging. Eentje zelfs die de grote uitdagingen van onze tijd op een positieve en constructieve manier bij de horens probeert te vatten. De enige keer dat ik iets dergelijks heb zien gebeuren, was in 2008, toen Barack Obama verkozen werd. Je kunt er zuur over doen omdat we nu Trump hebben, maar destijds was het een beweging die het hele land inspireerde. Je kunt negatief hitsen of positief hitsen, het is beide aanstekelijk.

Hier moet het niet op z'n Amerikaans. Maar positief, met realiteitszin en ruimte voor relativeringsvermogen. Inspirerend maar ook constructief kritisch en zelfkritisch. Met humor en oog voor het menselijke verhaal, dat we allen delen. Uiteindelijk wordt iedereen daar gelukkiger van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.