Bericht uitWuhan

Ik hoop dat Wuhan ooit wordt gezien voor wat ze is: een stad van onverwachte schoonheid

East Lake in Wuhan. Beeld Leen Vervaeke
East Lake in Wuhan.Beeld Leen Vervaeke

De grootste schoonheid is onverwachte schoonheid. Schoonheid die je overvalt. Zoals op een doorsneezaterdagmiddag door een onbekende stad lopen, een hoek omslaan en even niet geloven wat je ziet. Voor je strekt zich een brede boulevard uit, links staat een monumentaal stadspaleis met sierlijke zuilen, rechts een pareltje van art-decoarchitectuur.

‘Het lijkt wel Parijs!’, roept fotograaf Ruben Lundgren, die mee op reportage is. Hij heeft gelijk. Zelfs de platanen langs de boulevard passen in het plaatje. Maar we zijn niet in Parijs. We zijn in Wuhan, in het hart van China, en kijken uit op Zhongshan Avenue, het Wuhan Art Museum en de Centrale Bibliotheek.

Dat we hier langskomen is puur toeval. We zijn net klaar met onze reportage, hebben een uurtje voor onze trein vertrekt en besluiten wat te kuieren. Het is een zonnige winterdag (20 graden warmer dan in Beijing) en de stad lonkt uitnodigend. Van mijn eerste bezoek aan Wuhan, ook al was dat in uitzonderlijke omstandigheden, weet ik: het is een prachtige stad.

Wuhan heeft alles wat een stad nodig heeft. Een machtige rivier, de Yangtze, omzoomd door brede wandelpaden. Blitse wolkenkrabbers en hypermoderne bruggen, maar ook een historisch centrum. Gezellige winkelstraten met hippe merken, maar ook volkswijken vol kleine ambachtszaakjes. Overweldigende drukte, maar ook verstilling van bergen en meren. Ik ben op slag verkocht.

Het is dus geen straf om een jaar na de lockdown terug in Wuhan te zijn, ook al is het geen plezierreis. De interviews zijn zwaar, tussendoor pikken we wat van het stadsleven mee. We eten re gan mian, hete droge noedels, de lokale specialiteit. Maken een ommetje naar het idyllische East Lake, als we in de buurt een interview hebben. En vergapen ons tijdens taxiritten aan de skyline.

Ik geniet met volle teugen van die gestolen momentjes, tegelijk bekruipt me een soort schuldgevoel: mag ik hier wel van genieten?

Wuhan is een stad in rouw, waar nog geen jaar geleden duizenden mensen zijn gestorven, aan hun lot overgelaten en in angst. Het drama van Wuhan staat ondertussen in een ander perspectief, omdat wereldwijd veel meer coronadoden zijn gevallen, maar dat verandert niets aan individueel lijden. Alleen is niemand ermee geholpen als ik om hen treur; ik kan beter mijn werk doen en hun verhaal vertellen.

Volgens sommigen zou ik allicht boosheid moeten voelen. Van buitenlanders hoor ik dat zij Wuhan als een schuldige stad zien, want aan de bron van de pandemie. De eerste uitbraak van het coronavirus is terug te voeren naar een lokale markt waar wilde dieren werden verhandeld. Andere theorieën, waarvoor nooit enig bewijs is geleverd, wijzen naar het Wuhan Instituut voor Virologie. De vorige Amerikaanse president sprak zelfs van ‘Wuhan virus’.

Het is een redenering die ik nooit heb gevolgd. Het overspringen van virussen van dieren op mensen is in eerste plaats een natuurfenomeen. Je kunt boos zijn op een overheid die de wildedierenhandel niet aan banden heeft gelegd. Op bestuurders die waarschuwingen van artsen onderdrukten, of op een politiek systeem dat dit gedrag toelaat en stimuleert. Maar hoe kun je boos zijn op een stad? Of op inwoners die zelf slachtoffer waren? Dan kun je evengoed boos zijn op de natuur.

En dus geniet ik van Wuhan. En hoop ik dat deze stad ooit wordt gezien voor wat ze is. Niet de stad van het virus, maar de stad van de Yangtze, van re gan mian en van Zhongshan Avenue. Van onverwachte schoonheid, en onbevangen genot.

Leen Vervaeke is Volkskrantcorrespondent in China.

Lees ook

Fang Fang, de chroniqueur van Wuhan, betaalt een hoge prijs voor haar kritiek: ‘Dat ik geen boeken meer kan publiceren, dat doet pijn’
Haar verslag van de lockdown in Wuhan werd door miljoenen gelezen en al in zeven talen vertaald. Terwijl de stad het normale leven hervat, betaalt schrijver Fang Fang een hoge prijs voor haar kritiek.

Wuhan lijdt aan collectief geheugenverlies: de drama’s van een jaar geleden zijn vergeten
Er is iets merkwaardigs aan de hand in Wuhan, merkt correspondent Leen Vervaeke. Het stadsleven bruist, in de winkelstraten is het druk. Het onheil en de verschrikkingen van een jaar geleden, ze lijken uit het geheugen gewist. Wat is hier aan de hand?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden