'Ik heb ze niet ontvoerd, maar teruggehaald'

De Kinderbescherming zei dat Alexander Warenberg zijn leven had gebeterd en zijn kinderen weer mocht zien. Maar in december keerden ze niet terug naar hun moeder, Constance Scheers....

Ergens in Nederland op een geheim te houden grasveldje vlijt een onvolledig gezin zich neer voor de fotograaf. De moeder heet Constance Scheers en de kinderen zijn Constance jr. en Philippe. Scheers liet haar kinderen vorige week donderdag bij hun school kidnappen in België. Uit haar glimlach spreekt blijdschap over de hereniging, maar in gedachten is Constance Scheers bij Tim, haar oudste zoon, die is achtergebleven in België. Wat je noemt: gemengde gevoelens.

Voor de eerste keer vertelt Constance Scheers haar kant van een pijnlijk verhaal. Ze doet dat 'ergens in Nederland' uit angst dat haar ex-man, de Russisch-Nederlandse pianist Alexander Warenberg, opeens voor haar neus staat. Ze doet het ook met tegenzin. 'Mijn eerste belang is altijd dat van de kinderen geweest.' Maar Scheers vreest dat er de afgelopen dagen een verkeerd beeld is ontstaan in de media. 'Ik heb de kinderen niet ontvoerd, ik heb ze teruggehaald.'

Twee jaar geleden zijn Scheers en Warenberg uit elkaar gegaan. De kinderen werden aan haar toegewezen, de rechtbank trof een omgangsregeling. In december 2002 keerden de kinderen niet terug van een bezoek aan hun vader in het Belgische Hamont-Achtel. Om dat recht te zetten, schakelde ze een Rijswijkse kidhunter in. Een wanhoopsdaad? 'Ik heb gewoon mijn recht gehaald. Ik heb het al die tijd gezocht bij de instanties, maar die nemen je niet serieus.'

Haar verhaal begint, moet wel beginnen bij de kinderen. Hoe is het met ze? 'Zowel psychisch als lichamelijk is het ze niet goed gegaan bij hun vader. Hij heeft ze gehersenspoeld. Ze zeggen dingen als: de rechter is idioot, de politie is gek. Dat hebben ze niet van zichzelf.'

Maar hoe gaat het na de ontvoering met ze? 'Ze waren even wat huilerig, maar dat was gelijk over eigenlijk.' En met Tim, die ziek thuis zat tijdens de ontvoering van de anderen? 'Geen idee.'

Constance Scheers leerde Alexander Warenberg kennen op het conservatorium. Hij was leraar, zij leerlinge. In 1990 trouwden ze. Op de vraag wat ze zo aantrekkelijk aan hem vond, kan ze nu alleen nog maar 'zijn talent' antwoorden. 'Hij kan zo waanzinnig pianospelen.' Onder één dak kwamen ook minder leuke kanten naar boven. 'Vanaf het begin heb ik mijn eigen leven niet kunnen leiden. Het is het verhaal vandr. Jekyll en mr. Hyde.'

In 1991 werd Tim geboren, twee jaar later volgde Constance jr. Toen al wilde ze scheiden, maar voelde zich daartoe niet in staat. Constance Scheers zegt dat ze door haar man geterroriseerd werd. Hij zou ook de astma van haar dochter hebben ontkend, hetgeen altijd een enorme wissel op haar gezondheid heeft getrokken. Ook Philippe, van 1995, is carapatiënt. Voor hem zou hetzelfde gelden.

Pas in 2001 lichtte Constance Scheers haar familie in en dankzij die morele ondersteuning kon ze de deur in Hamont-Achtel definitief achter zich dichttrekken. Onderling spraken ze een omgangsregeling af, maar die werd door Warenberg geschonden en daarom beëindigd. Na tussenkomst van de Raad voor de Kinderbescherming trof de rechter in 2002 een nieuwe regeling. 'De raad zei dat hij zijn leven had gebeterd. Ik heb daar nooit in geloofd, maar de raad heeft dat toch doorgeduwd.'

Op 13 december werd haar grote angst bewaarheid. De kinderen keerden niet terug uit Hamont-Achtel. Een paar weken lang zag Scheers de kinderen niet. Ze is bewust nooit naar zijn huis gegaan. 'Ik wilde geen confrontatie met de kinderen erbij.' Op de vroegere school werd het contact voorzichtig hersteld. 'Een uur-tje per week mocht ik ze zien.'

Begin dit jaar kreeg Constance Scheers in kort geding het recht aan haar zijde. Met een dwangsom van vijfduizend euro per dag werd Warenberg gelast de kinderen terug te brengen. Hij heeft daaraan nooit gehoor gegeven en alle verdragen met België voorzien niet in directe dwang. Daarvoor is een juridische procedure gevolgd en uitgerekend morgen volgt in de rechtszaal van Hasselt de zitting. Dat heeft Scheers niet willen afwachten.

'Het is een civiele zaak. Warenberg zou dan alleen maar worden gevraagd de kinderen terug te geven. Er is geen politiedwang. Dus heeft hij alle kans zijn biezen te pakken. Dan zie ik mijn kinderen misschien nooit meer.' Dus toch een wanhoopsdaad? 'Het was de enige manier om mijn recht te halen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden