'Ik heb weer slapeloze nachten van het voetbal. Heerlijk'

Henk Houwaart is wereldberoemd in België sinds zijn successen met Club Brugge. De trainer, 68 jaar, wil van geen ophouden weten.

WETTEREN - 68 jaar geleden werd Henk Houwaart geboren in de Haagse Schilderswijk. Meer dan de helft van zijn leven woont hij al in België. De zinnen die uit zijn mond komen zijn zodoende een mengeling van plat Haags en zangerig Vlaams. 'Maar hier is maar één woord voor', zegt hij zondagmiddag, terwijl hij een blik werpt op de grijze hemel. 'Kloteweer.'


Onder een afdakje van het Marcel De Kerpelstadion, de thuishaven van zijn nieuwe club Standaard Wetteren, schuilt Houwaart voor de regen. In het verleden werkte hij als trainer in zonnige oorden als Nicosia en Limassol.


Dat was heel wat beter dan hier. Maar somberen, daar heeft Houwaart vandaag geen zin in. 'Man, dit leven is het mooiste dat er is: de spanning van een wedstrijd, piekeren over de opstelling. Ik heb weer slapeloze nachten. Heerlijk.'


Acht maanden zat Houwaart zonder werk. Hobby's heeft hij genoeg: fietsen, portretschilderen, tuinieren. En zijn muze Dorine niet te vergeten, zijn echtgenote. Vandaag zit ze in haar tijgerblouse in de kantine. Ze is alles voor hem. 'Maar zelfs zij had liever dat ik weer ergens ging beginnen. Vanaf mijn 17de draait mijn leven om die bal. Ik kan niet zonder.'


Standaard Wetteren is zijn 25ste werkgever en zijn zeventiende club in België. Zijn grootste successen als trainer behaalde Houwaart in de jaren tachtig met Club Brugge: kampioen, beker en halve finale van de UEFA Cup. Vanuit zijn periode bij AA Gent kent hij Standaard Wetteren-voorzitter Yannick De Clercq.


Die hing twee weken geleden plotseling aan de lijn. 'Henk, het gaat niet goed met de club. Weet jij nog iemand die er hier weer wat leven in kan krijgen?'


'Ja hoor', antwoordde Houwaart. 'Die heb je aan de lijn. Wanneer gaan we beginnen?'


Standaard Wetteren staat voorlaatste in de Derde Klasse Nationaal, vergelijkbaar met de topklasse in Nederland.Vorige week, uit bij Rupel Boom, zat Houwaart voor het eerst op de bank. Hij wist niet wat hij zag. 'Het lukte die gasten niet eens om een pass over vijf meter te geven. Totaal geen zelfvertrouwen.'


In de Belgische pers wordt hij 'een depanneur' genoemd, iemand die herstelwerkzaamheden moet verrichten.Vandaag moet er gewonnen worden tegen KFC Izegem. 'Want als die overwinning binnen is, komt het met dat zelfvertrouwen ook wel weer goed', weet Houwaart.


Heel veel steun van de fans krijgt Wetteren niet. Als om drie uur het fluitsignaal van scheidsrechter Bart Zeebroek klinkt, staan er ongeveer honderd mensen op de tribunes rond het veld. Minstens net zoveel toeschouwers zitten achter de ramen in de kantine, met een pintje binnen handbereik en met het veldrijden in Ronse op de televisie. Ze horen niet hoe Houwaart zijn ploeg naar voren schreeuwt.


In de bestuurskamer zeggen ze dat Houwaart de twinkeling in zijn ogen terugheeft. Die was een tijdje weg. Vijf jaar geleden werd bij Houwaarts zoon Henk jr., beter bekend als Henkie, botkanker geconstateerd. Houwaart werkte toen als trainer op Cyprus, bij Aris Limassol. Hij was juist van plan om zijn zoon als assistent naar het eiland te halen, want behalve vader en zoon waren ze ook elkaars vriend.


Het liep allemaal anders. Cyprus werd een ziekenhuis in Brugge. Op 42-jarige leeftijd stierf Henkie 'aan die rotziekte', zoals Houwaart dat zegt. Het verlies laat zich nog dagelijks voelen. 'Elke dag zet ik thuis een kaarsje bij Henkie's foto. Het is niet uit te leggen hoe dat voelt. Die leegte, dat gat. Hoe kan het nou dat kinderverkrachters en moordenaars wel oud worden en hij niet. Maar ja, dat antwoord krijg je nooit.'


Na een jaar of drie begon hij zichzelf weer een beetje terug te vinden. Hij pakte het schilderen op ('Het liefst maak ik portretten van clowns, die brengen de zon in je leven') en ging weer naar voetbal. Club Brugge bood hem een baan als scout aan.


Een succes werd dat overigens niet. 'Ik kreeg 15 euro per dag als vergoeding voor eten en drinken. Als ik 's morgens op de luchthaven een kop koffie met een koek nam, was die vergoeding er al doorheen. Toen heb ik gezegd: bekijk het maar.'


Bij Wetteren voelt hij zich meer welkom. Al te grote ambities heeft de club niet, daarvoor ontbreken de financiën in West-Vlaanderen. Niet degraderen is al genoeg. Maar vanuit de dug-out ziet Houwaart dat dat nog een hele kluif zal worden. Het lukt de ploeg in de eerste helft slechts één keer om gevaarlijk voor het doel te verschijnen. De ruststand is 0-1.


Houwaart is een levensgenieter, een Bourgondiër. Het mooie aan België vindt hij de vriendschappen, het lekkere eten en zijn vrouw. 'Ze had een café, Bij Dorine heette het. Een wereldtent. Maar als ik vrij was, dronk ik mee met de klanten. Dat ging niet goed samen met het voetbal. Nu doen we het rustig aan.'


Rentenieren kan hij niet. Lachend: 'Ik ben drie keer getrouwd geweest. Weet je hoeveel dat kost?' Voor het geld had hij ook niet bij Standaard Wetteren hoeven te tekenen. 'Ik kan er nog net een extra pintje in de kantine van drinken. Maar dat geeft niet. De mensen zijn aardig.'


Slechts voor één club zou hij terugwillen naar Nederland: ADO Den Haag. 'Een jaar of tien terug kreeg ik eens een belletje, maar toen kozen ze voor Frans Adelaar. Ik had in een interview nog laten vallen dat het een droom zou zijn om bij ADO te werken. Kennelijk dachten ze: die Houwaart zit wel goed daar, in België. Echt jammer. Maar een voetballeven loopt niet altijd zoals je het hoopt.'


Dat blijkt wel deze zondagmiddag, in de tweede helft. Bij een 2-0 achterstand krijgt Standaard Wetteren een strafschop, maar die wordt tegen de lat geschoten. 'Zelfs vanaf elf meter kunnen ze niet scoren', moppert Houwaart langs de kant. Zijn ploeg verliest uiteindelijk met 3-1 en duikelt naar de laatste plaats op de ranglijst.


'Ik ben geen tovenaar, hè', zegt hij na afloop. Maar Houwaart laat zich niks aanpraten: 'Volgende week gaan we gewoon winnen van Doornik.' Hij weet alleen nog niet hoe. Daar gaat hij eerst eens rustig een nachtje over piekeren, naast Dorine.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden