Ik heb voor pakjesavond veel te veel cadeaus gekocht

Ik heb eerlijk gezegd nooit iets begrepen van de uitdrukking 'geven is leuker dan krijgen'. Ik bedoel: wat is er nou leuker dan krijgen? Maar de afgelopen vijf jaar ben ik die theorie toch iets meer gaan doorgronden, al zou ik er een belangrijke wijziging in willen aanbrengen: 'cadeaus kopen voor je eigen kinderen is leuker dan krijgen'.

Ik zal het meteen maar vertellen: ik heb voor pakjesavond veel te veel cadeaus gekocht voor mijn twee kinderen. Vorig jaar was dat ook zo. Hoe het het jaar daarvoor ging met Sinterklaas, weet ik niet meer, want toen waren ze 1 en 2 jaar oud en ik herinner me helemaal niets meer van die tijd. Ik weet niet meer wat we toen deden, hoe iedereen eruitzag, waar we woonden, hoe we rondkwamen - het zijn niet eens wazige herinneringen, ik weet gewoon totaal niet meer wat er zich toen allemaal heeft afgespeeld.

Hoe dan ook, ik heb dit jaar én vorig jaar veel te veel sinterklaascadeaus gekocht. Ik zat laatst in een opvoedkundig tijdschrift te lezen, en dat adviseerde om voor pakjesavond elk kind vier cadeaus te geven: één ding dat je kind heel graag wil hebben (een felgekleurde, chemisch riekende Play-Doh-ijsjesfabriek, vermoed ik), één handig kledingstuk, één boek en één nuttig ding, zoals een rugzak.

Van deze passage in het opvoedkundige tijdschrift kreeg ik het koud. Ik kreeg het koud omdat ik het niet over mijn hart zou kunnen verkrijgen mijn kind als een van vier cadeaus een paar sokken te geven. Maar ik kreeg het ook een beetje koud van het aantal.

Vier.

Dat waren ongeveer tien keer zo weinig cadeaus als ik per kind had klaarliggen, al die spullen die ik vanaf eind augustus tot nu al jagend en verzamelend in diverse Bart Smitten, Intertoysen, Actions en bolpuntcommen heb bijeengebracht in een assortiment ongemarkeerde plastic tassen die ik in kasten en achter in het washok verstopt heb.

Ik bleek tijdens de inventarisatie zelfs zo veel cadeaus te hebben gekocht dat ik er gisteren een paar niet meer terug kon vinden. Zo moet er ergens in mijn huis een pop liggen die lijkt op Elsa uit de film Frozen (een middernachtelijke bol.com-aankoop, dat zijn de ergste). Maar die kan ik nergens meer vinden.

Dat geeft trouwens niet. Mijn vriend, die niet van jagen en verzamelen houdt maar gelukkig wel iets meer van opvoeden dan ik, kwam bij ons bed staan, waarop ik de cadeaus had uitgespreid.

'Dit gaan we niet allemaal geven', zei hij en stopte de helft van de spullen in een kartonnen doos. Voor de komende jaren, voor Sinterklazen en verjaardagen.

Maar als ik Elsa vandaag nog ergens vind, pak ik haar stiekem nog in.

En mijn dochter houdt niet eens van Frozen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden