‘Ik heb nu minder lef dan vroeger’

Gert Verhulst (39) wilde als kind een tv-show presenteren, een pretpark bezitten en beroemd worden.Door Studio 100 is het allemaal gelukt....

Wie thuis een tv heeft en kinderen jonger dan tien jaar, ontsnapt niet aan de figuurtjes van dé gigant in de sector kindervermaak: het Vlaamse Studio 100. De programma’s en bijbehorende theatershows, pretparken, strips, cd’s en films zijn niet alleen razend populair, maar ook nog eens big business: het bedrijf draaide vorig jaar een omzet van 75 miljoen euro.

De drie pretparken trokken bijna anderhalf miljoen bezoekers, de theatervoorstellingen lokten bijna 600 duizend bezoekers, naar de Studio 100-website surfen maandelijks 500 duizend Vlaamse en Nederlandse kinderen. Meidengroep K3 promoot er haar eigen boekentassen, Mega Mindy heeft roze rokjes in de aanbieding, Piet Piraat leurt met spaarpotten en Bumba laat ouders de keuze tussen Bumba-badschuim, -bekertjes of -kleurboekjes.

Vanuit een gebouw op een onopvallend industrieterrein in Schelle, iets ten zuiden van Antwerpen, runnen Gert Verhulst en Hans Bourlon – samen met investeerder Fortis ieder voor een derde eigenaar – het Studio 100-imperium. Ooit werkten hier vijf mensen aan de reeks Samson & Gert, tegenwoordig schaven 550 werknemers er aan tien series. Er zijn ateliers voor kleding en decor, studio’s, vergaderzaaltjes en magazijnen; zelfs de danseresjes van het ballet dat het bedrijf in allerlei shows gebruikt, komen er oefenen.

Verhulst (39 en 1,95 meter) loopt ontspannen door de gangen van het gebouw. Joviaal slaat hij hier en daar een medewerker op de schouder en maakt grapjes in het Antwerps. Maar interviews slaat hij liever over. ‘Ik ben helemaal geen interessante mens, ik heb niets te vertellen’, zei hij ooit tegen het Vlaamse tv-blad Humo, en twaalf jaar en vele miljoenen euro’s later denkt hij daar duidelijk nog steeds hetzelfde over. Verhulst is op zijn hoede, en antwoordt liefst zo kort en ontwijkend mogelijk.

In Nederland kennen we je nog altijd vooral als baasje Gert uit Samson & Gert, maar intussen sta je al meer dan tien jaar bij Studio 100 aan het roer. Vind je het niet vervelend dat je nog altijd vooral geassocieerd wordt met de pratende witte bobtail?

‘Nee, omdat dat bewijst hoe groot het succes van Samson & Gert is geweest. Je wordt alleen zo lang met een programma geassocieerd als de impact ervan heel groot is geweest. Zo bekeken is het eigenlijk meer een eer.’

Gaan jullie nog nieuwe afleveringen opnemen?

‘We hebben meer dan 750 afleveringen op de plank liggen. Samson en Gert hebben in hun dorpje intussen alles meegemaakt wat een normaal mens kan meemaken, en wat een abnormaal mens kan meemaken ook. Maar om het figuurtje levend te houden, organiseren we binnenkort voor de zeventiende keer op rij een reeks kerstshows. En in de zomer treden we zes weken op in Plopsaland (het Studio 100-themapretpark vlakbij de Franse grens, red.), drie à vier keer per dag.’

Hoe hou je dat vol?

‘Doordat ik het heel graag doe, anders zou ik het ook niet doen. De opnames van Hotel op Stelten, de allereerste Samson & Gert-film in die zeventien jaar, beginnen ook deze maand. De laatste tv-afleveringen zijn alweer een paar jaar opgenomen, het wordt lachen om iedereen terug te zien.’

Gert is een soort voorbeeldige vaderfiguur die het voortdurend beter weet dan Samson. Nooit de behoefte gehad om in die rol een keer lekker uit de band te springen?

‘Nee, helemaal niet. Dat is ook een keuze die je maakt. Samson & Gert heeft een heel belangrijke rol gespeeld in de beginjaren van Studio 100, en daar willen we niets aan afdoen.

‘Het is ook geen behoefte die ik keihard moet onderdrukken hoor, ik wil helemaal niet choqueren. Misschien dat ik ooit een rol ga spelen in een klucht. Ik regisseer dit jaar voor de tweede keer zo’n toneelstuk en zou daar heel graag een keer in meespelen, maar uiteindelijk zijn dat allemaal heel brave huis- tuin- en keukenrollen. Ik heb geen behoefte om in de porno te gaan. Ik denk ook niet dat ik daar goed zou zijn.’ (lacht)

Maar door die vereenzelviging met de Gert uit de serie krijgt het publiek wel een heel ander beeld van jou. Zeker omdat het personage dezelfde naam heeft als jij.

‘Ja, maar dat is het lot van iedere acteur. Je hebt een bepaald imago en wordt vaak getypecast in een rol die soms haaks staat op wie je werkelijk bent. Er zitten voor- en nadelen aan natuurlijk. Maar omdat de nadelen in mijn geval veel kleiner zijn dan de voordelen, lig ik daar niet wakker van.’

Zestien jaar geleden, in de prille begindagen van Samson & Gert, zong de toen 23-jarige Verhulst het liedje Tien miljoen in, waarin hij belooft dat hij als multimiljonair een groot volksfeest zou geven. Het liedje werd een hit, maar iedereen vergat de profetische tekst. Tot een Vlaamse student communicatiewetenschappen Verhulst begin dit jaar op zijn weblog aan zijn ‘belofte’ herinnerde. Op de Niks vergeten Gertje?!-blog van de 21-jarige Bert Geens viel de ‘verpletterende bewijslast’ te lezen:

Samson: ‘Had je tien miljoen/ wat zou jij dan doen/ een feestje bouwen en je geld opdoen?’ Waarop Gert antwoordt: ‘Ik kocht liters limonade/ honderd kilo chocolade/ om aan iedereen uit te delen’.

Vlaamse kranten schreven meesmuilend over Geens’ website. Verhulst liet zich niet kennen: hij organiseerde een feest met de nodige limonade en chocolade in Plopsaland Hasselt voor 1.500 enthousiaste fans, waaronder vijfhonderd kansarme kinderen.

Wat was je eerste reactie toen je over de weblog van Bert Geens hoorde?

‘Ik was eigenlijk verbaasd dat dat niet eerder gebeurd was. Ik had altijd verwacht dat er minstens iemand een opmerking zou over maken, in de trant van: je hebt nu allang tien miljoen, waar wacht je nog op? Indertijd ging dat nog over tien miljoen Belgische franken, dat is ongeveer 250 duizend euro. Ik zag het dus al een tijdje aankomen.’ (lacht)

Maar je vond het wel origineel gevonden van hem.

‘Absoluut. Die jongen werkt trouwens intussen hier, op de marketingafdeling.’

Wat is het geheim achter Studio 100’s succes?

‘Dat wij programma’s maken voor onze klanten, het publiek. Veel productiebedrijven maken programma’s voor zichzelf, of voor de aankopers van tv-zenders. Zij vragen zich af of ze met een programma kunnen scoren bij hun vrienden, of ze ermee kunnen uitpakken in het café. Wij houden eerst en vooral rekening met het publiek, want het grootste deel van onze inkomsten komt van mensen die naar de pretparken komen, die naar de shows komen kijken, van mensen die T-shirts of cd’s kopen.’

Jullie volgen de smaak van het publiek.

‘We zijn een commercieel bedrijf. Hoe je het ook wendt of keert, wij leven bij de gratie van het publiek. Wij zijn niet zoals ‘kunstenaars’ die een kunstwerk maken waar geen hond naar komt kijken en die dan zeggen: we zijn zo geniaal dat het publiek ons niet kan volgen.’

Dat klinkt bitter. Is dat misschien omdat de kritiek op Studio 100-programma’s in Nederland vaak hard is? Ze zouden te oubollig zijn, te braaf.

‘Dertig jaar geleden stond kindertelevisie in Vlaanderen nog in de kinderschoenen, om het zo maar te zeggen. Ik zat op zaterdagavond met open mond te kijken naar de grote shows met Ted de Braak, Ron Brandsteder, Mies Bouwman, en naar kinderprogramma’s als Swiebertje, de Film van Ome Willem of Ren je rot.

‘De Nederlanders die nu in groten getale naar Plopsaland komen, en naar de shows van K3, zeggen me: wat jullie maken, missen wij eigenlijk in eigen land. Voor elke Nederlander die er niets in ziet, zijn er tien die het allemaal leuk vinden. Ik trek me bijzonder weinig aan van dat soort kritiek.’

Er komt ook een Studio 100-park in Nederland?

‘We moeten nog een paar vergunningen krijgen, maar we gaan inderdaad een indoorpark openen in het Drentse Coevorden. Over anderhalf jaar zou dat de deuren moeten kunnen openen.’

Hebben jullie nog andere expansieplannen?

‘Ja, het hoofddoel voor de komende jaren is toch internationaal een doorbraak te forceren. We hebben in juli in München een dochterbedrijf opgericht, dat zich bezig gaat houden met de wereldwijde verkoop en beheer van de rechten van al onze programma’s.’

Vorige week raakte bekend dat de Britse openbare omroep BBC de nieuwe Studio 100-poppenreeks Big and Small aangekocht voor de eigen kinderzender. Vier andere projecten van de gloednieuwe animatieafdeling werden voorgesteld aan potentiële kopers en co-producenten op de wereldwijd gerenommeerde MIPtv-beurs in Cannes.

Verhulst: ‘Een van de hoofdredenen van het succes van onze programma’s in Vlaanderen en Nederland is dat ze heel dicht bij onze cultuur staan. Maar daardoor zijn ze ook moeilijker te exporteren. Hoewel, we hebben onlangs voor het eerst twee Franstalige remakes gemaakt voor RTL Wallonië: Samson et Fred en Le Lutin Plop (Kabouter Plop). De bijbehorende single staat intussen in de Waalse toptien. De Duitse tegenhanger van K3 heet Wir3, en heeft net een tweede single uitgebracht.

‘Animatiereeksen zijn geschikter voor een internationale context: Bumba bijvoorbeeld wordt intussen al uitgezonden in Spanje, Canada, Israël, India en Singapore.’

Jullie verzinnen, produceren en verkopen al jullie programma’s zelf. Daarnaast hebben jullie ook een stevige marketing- en merchandisingpoot uitgebouwd. Hans Bourlon (de andere bestuurder van Studio 100, red.) noemde die ‘verticale organisatie’ in Het Financieele Dagblad één van de pijlers van jullie succes.

‘Dat is een beetje uit noodzaak zo gegroeid, want de budgetten op de kindermarkt zijn relatief klein. Terwijl het maken van kinderprogramma’s natuurlijk even duur is als het maken van programma’s voor volwassenen. Dus dan moet je noodgedwongen op zoek naar inkomsten uit nevenactiviteiten als shows, merchandising, video’s en cd’s.’

Maar intussen strijken jullie wel zelf die inkomsten op, die anders grotendeels naar intermediairs zouden gaan.

‘Ja, maar er speelt nog iets anders mee: toen wij met Samson & Gert begonnen, waren er nog geen merchandisingstructuren of privétheaterproducenten in Vlaanderen. Op heel wat gebieden moesten we zelf nog het warme water uitvinden. En toen we Studio 100 zes jaar later uit de grond stampten, zagen we eigenlijk geen betere alternatieven. Dan konden we het net zo goed zelf doen.’

Studio 100 heeft intussen 550 mensen in dienst, uitzendkrachten in de pretparken niet meegerekend. In hoeverre ben je nog betrokken bij de dagelijkse leiding?

‘Over alle grote beslissingen – wat gaan we doen, en wat niet? – hak ik mee de knoop door. Er wordt geen enkel initiatief genomen binnen dit bedrijf zonder dat Hans en ik het er roerend over eens zijn dat dat mag en moet gebeuren.’

Heb je dan nog tijd voor andere dingen dan je werk?

‘Nee. Maar dat is eigenlijk niet nodig. Mijn hobby is mijn beroep, ik heb geen behoefte om daar nog andere dingen naast te doen. Wat doen mensen in hun vrije tijd?’

Naar een toneelstuk gaan, of een film, uit eten...

‘Voilà. Ik doe dat ook, alleen is het bijna altijd een toneelstuk of musical van onszelf. Is dat werk of niet? Als ik uit eten ga met vrienden, zijn dat ook vaak medewerkers. Ik zou niet kunnen werken met mensen waar ik geen band mee heb.

‘De grens tussen vrije tijd en professioneel leven is heel vaag bij mij. Ik schrijf om den brode bijvoorbeeld heel veel liedjes en scenario’s, maar als ik bij General Motors aan de lopende band zou werken, zou ik dat ’s avonds waarschijnlijk ook doen.’

Als kind flanste je een buurtkrantje in elkaar, organiseerde je quizzen voor je buurmeisje en bouwde je met legoblokjes de Efteling na. Waar droomde je toen van?

‘Alles wat ik nu heb, eigenlijk. Op tv komen, beroemd worden, een eigen pretpark hebben: alle dromen die ik als kind had, zijn uitgekomen. Ik heb er ook altijd onvoorwaardelijk in geloofd dat het ooit op een dag zo ver zou komen.’

En probeerden je ouders je dat niet uit het hoofd te praten?

‘Mijn ouders waren geen ondernemers. Ze zullen soms wel ongerust zijn geweest, al hebben ze dat vaak niet laten merken, maar ze hebben mij altijd gesteund.

‘Ik denk dat als je niet rotsvast gelooft dat de dingen waarvan je droomt ook echt waar kunnen worden, dat dan ook niet gebeurt.’

Zelfvertrouwen is belangrijk.

‘Inderdaad. Ik heb nu minder lef dan vroeger. Ik ben op mijn achttiende bij de VRT begonnen, en heb destijds veel dingen gedaan die ik nu niet meer zou durven. Keuzes, fysieke waaghalzerij, investeringen... ook dankzij jeugdige overmoed staan we waar we nu staan.’

De omzet van Studio 100 is in 2006 alweer 17 procent gestegen. Volgens de bedrijvendatabank Graydon is het intussen 51 miljoen euro waard. Mocht Studio 100 ooit naar de beurs gaan, zou jouw aandeel alleen al zelfs 40 miljoen euro waard zijn.

‘Dat zou kunnen, ik volg dat helemaal niet. Gisteren hadden we toevallig een vergadering van de Raad van Bestuur. Zolang dat over inhoud gaat, de figuren en de karakters, de attracties in de pretparken, heb ik overal ideeën over en interesseert het me allemaal mateloos. Maar zodra het over geld en fiscaliteit en boekhouden gaat, haak ik af. Dat kunnen andere mensen veel beter.’

Maar Studio 100 heeft je heel rijk gemaakt. Als je zou willen, kun je nu meteen stoppen met werken. Zeventien jaar ben je nu al non-stop bezig. Nooit zin gehad om een sabbatical te nemen of er gewoon maar helemaal mee te kappen?

‘Nee, anders zou ik dat ook doen. Ik ga maar één keer per jaar zes weken weg, en dan sta ik in Plopsaland op te treden. Ik ga zelden of nooit twee weken op vakantie.

‘Dit is mijn leven, ik hou van wat ik doe. Dingen creëren, interessante mensen ontmoeten, samenwerken met inspirerende collega’s, dat is ongelooflijk boeiend. Ik denk niet dat mijn leven leuker zou zijn als ik op de Caraïben in de zon zou zitten. Goed voor een paar dagen, maar daarna zou ik me stierlijk gaan vervelen. Of beginnen met een nieuwe mini-Studio 100, en dan eindig ik waarschijnlijk terug bij af. Ik ben gelukkig zoals het is.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden