‘Ik heb het gevoel dat ik elke avond uitga’

Amsterdam Geluk is ‘op de brommer naar het Circustheater rijden met een kaartje voor Neerlands Hoop in je achterzak’ of ‘bij een optreden zijn van The Golden Earring in een of ander Haags popzaaltje’....

Patrick van den Hanenberg

Nog steeds is hij gelukkig als hij naar het theater gaat. Of het Bruce Springsteen is of een van de zeventig artiesten die hij vertegenwoordigt: ‘Ik zit er vier à vijf keer per week. Als ik dat voor mijn werk moest, was ik allang dood, maar ik heb het gevoel dat ik elke avond uitga.’

Zijn theaterleven begon eind jaren zeventig als acquisiteur bij Mojo Concerts, dat failliet ging. In 1983 richtte hij zijn eigen bedrijf Mojo Theater op. Djazzex, een moderne dansgroep, was de eerste klant. Daarna druppelden artiesten door van het opgeheven impresariaat van Han Peekel, zoals Hans Liberg. Deze verliet Mojo Theater weer toen hij een ‘personal manager’ wilde. Daar doet Mojo niet aan. ‘We hebben geen mensen die elke dag met producties meegaan. Dat vind ik overdreven. De artiesten zijn allemaal grote mensen. Wel hebben we op kantoor een vaste contactpersoon voor de productie.’ Visser zorgt voor een logische geografische lijn in de tournees, maakt financiële afspraken en gaat voor de première een paar keer naar een try out.

Onlangs heeft hij samen met zijn Hindoestaanse vrouw het bedrijf TriColour Productions opgericht, onder de paraplu van Mojo. Daarin zijn artiesten ondergebracht als Amar en Rachid Larouz, die de derde generatie allochtone Nederlanders naar het theater moeten lokken. Met TriColour pakt Visser de publiciteit anders aan. ‘Nieuwe Nederlanders luisteren niet naar Radio 3, kijken geen publieke omroep en gaan niet naar Lowlands, dus probeer ik Rachid als presentator bij een jongerenprogramma op een allochtonenzender te krijgen en wil ik publiek bereiken via het Kwakoe-festival.’

Er wordt flink verdiend bij de theaterbureaus, vooral in de cabaretsector. Daarom vindt Visser het een opdracht van eer om mooie, minder goedlopende voorstellingen van bijvoorbeeld John Buijsman en Jaap Mulder te steunen. Het standaardtarief van 15 procent voor het impresariaat is hem niet heilig. ‘Als iemand meerdere jaren in uitverkochte zalen staat, hoef ik niet veel te doen en daalt mijn percentage. Zo voorkom ik dat ze overstappen naar een andere impresariaat of hun zaken zelf gaan regelen, zoals Paul de Leeuw en Theo Maassen. Artiesten zijn niet dom. Ze kunnen ook rekenen.’Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden