'Ik heb eigenlijk nooit een mindere dag'

'Als je zó toch eens oud mag worden', zeggen de stamgasten van café-slijterij De Tram in Amerongen over Jan (83). Vanochtend spitte hij de tuin van zijn dochter om. 'Ik heb eigenlijk nooit een mindere dag.'

'Ik hoop dat ik op een dag omval tussen de staken, maar ik blijf graag nog even bezig.'

'We waren aanvankelijk met vier jongens thuis. Een is te vroeg gestorven, de andere twee zijn betrekkelijk oud geworden. Mijn tweelingbroer overleed drie jaar geleden. Onze 80ste verjaardag hebben we nog hier gevierd. Toen zag ik al dat het niet lang meer duren zou.

'Niemand wist destijds dat mijn moeder in verwachting was van twee kinderen. Op onze geboortedag ging ze gewoon de koeien melken. Om half elf 's avonds was ik er. Niet veel later liep mijn oma, die bij ons woonde, naar de schuur, achter mijn vader aan. 'Willem, kom eens gauw, er komt er nog een!' Er werd een bedje gemaakt in een veilingkistje. Daar heeft mijn broer een paar dagen in gelegen, totdat er nog een wieg kwam.

'Toen we een beetje lopen konden, werd er een omheining van kippengaas gemaakt. Je kon bij ons aan de Lekdijk overal verdrinken. Wij waren de twee lulhannesen, onze oudste broer was stiller. Hij en ik hadden dienstplicht. Mijn tweelingbroer moest op de boerderij blijven: hij was een kwartier jonger, de derde zoon.

'Na de dienstplicht leerde ik mijn vrouw kennen. Zij is achttien jaar geleden overleden aan een bloedziekte. De eerste anderhalf jaar alleen was een gruwel, daarna móét je wel wennen. Ik herinner me dat ik naar een bijeenkomst van oud-militairen was geweest, in Schaarsbergen. Je komt thuis, de deur is op slot, alles is koud en er is niemand om tegen te praten. Dan maak je het maar warm, je maakt er wat van. Toen sneed het verdriet het meest. Ik krijg nooit tranen. De laatste keer dat de tranen langs mijn gezicht liepen was in 1960, toen mijn moeder plotseling stierf. Zelfs de hond had het in de gaten.

'Sinds moeders overlijden komen mijn twee dochters elke woensdag langs. Maandagavond ga ik naar de schietvereniging - ik ben al 62 jaar lid, en elke dinsdag is het hier biljarten. Verder verbouw ik groente voor mensen uit de buurt. Ik heb zeshonderd bonenstaken, zomerworteltjes, spinazie, heel veel rode bieten. Rode bietjes zijn populair, dat verbaast me.

'Als je elke dag wat wilt doen, heb je veel nodig, hoor! Ik hoop dat ik op een dag omval tussen de staken, maar ik blijf graag nog even bezig.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden