'Ik heb een gloeiende hekel aan zuinige mensen'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week journalist en sportanalyticus..

Waarom heeft u zichzelf zo getekend?

'Ik herken mezelf wel in dat oude, beetje dikkige hoofd. Ik heb er een hoedje opgezet, waardoor het slanker lijkt en het een Noerejev-gezicht oproept, maar ik vrees dat het niet helemaal is gelukt. De mondhoeken hangen ook al naar beneden. Maar dat komt ook door de jaarwisseling: al het voorgaande is weggestorven.'

U verkeert in een winterdepressie?

'Ik ben geen al te vreugdevolle beoefenaar van de schater. Lachen moet je een beetje zuinig doen. Maar depressies ken ik niet, wel een soort weemoed.'

Hoe denkt u dat de sportkijker u omschrijft?

'Zoals de rol die ik op televisie speel, die van de bozige, soms nostalgische, antieke meneer. Een meneer heb ik overigens altijd willen zijn. Ik heb vijf jaar met de gedachte gespeeld om een hoed te kopen en, net zoals Pessoa in Lissabon, 's ochtends met dat hoofddeksel in een cafeetje koffie te drinken. Ik durf het niet. Ik ben van te gewone komaf.'

Trekt u zich het oordeel van anderen aan?

'Nee, alleen van vrouwen en ik denk dat zij een hoed potsierlijk zouden vinden.'

Wat vinden vrouwen aantrekkelijk aan u?

'Als ik dat wist, dan zou ik minder rus in mijn leven hebben gehad. Maar ik denk een zekere tederheid, want wanneer ik geen rol speel, dan ben ik toch onder dat hoedje te vangen. En ik wil vrouwen laten delen in het feest. Mijn dame meenemen naar Gucci voor het schitterende ritueel van betasten en kiezen, om vervolgens oesters te verorberen, vind ik het leukste dat er is. En ik vier het liefst alle dagen feest.'

Wat is het grootste misverstand over u?

'Dat ik een boos iemand ben, en zeker van mezelf. Ik ben alleen maar onzeker en altijd een beetje bang. Zo ben ik opgevoed. Mijn vaders motto was: we zijn niks, we zijn nooit wat geweest en we zullen nooit wat worden. Vandaar dat ik geen hoedje durf te dragen. Dat zou aanstellerig zijn.'

Welke rol had u in de familie waarin u opgroeide?

'Om het groots te zeggen: ik was een emancipatiefactor voor mijn tweelingzusje. Zij was zo verlegen dat ze

nauwelijks in de spiegel durfde te kijken. Ik heb haar het blozen afgeleerd.'

Bloost u weleens?

'Ik weet niet of het echt blozen is, maar als vreemden iets liefs tegen me zeggen, dan weet ik nooit wat ik

ermee aan moet. Ik krijg dan een brok in mijn keel.'

Bent u zichzelf in onbekend gezelschap?

'Nee, ik moet altijd een drempel over en dat gaat nooit vloeiend, al zet ik soms een grote bek op. Met name in grote gezelschappen functioneer ik niet die ontwijk ik zo veel mogelijk, en anders ga ik in een hoekje zitten schuilen bij iemand die ik ken of die okijkt.'

Wat vinden anderen van u als u dronken bent?

'Weet ik niet, maar ik voel de dag nadien schaamte. Overigens ben ik minder vaak dronken dan men denkt.'

Waar ergert uw partner zich aan?

'Aan mijn waanzinnige nonchalance om nooit mijn

kleren in de garderobekast te hangen. Aan het eind van de week hangen er drie jasjes over de eetkamerstoel en dan beloof ik plechtig om het goed te maken, maar een week later word ik er weer op aangesproken.'

Wat vinden uw vrienden uw beste eigenschap?

'Dat ik altijd wil betalen. Ik waak ervoor om gierig over te komen. Ik heb een gloeiende hekel aan zuinige mensen.'

Hoe zou u het liefst overkomen op anderen?

'Als Lee Marvin. Een wat hoekige, ferm gebouwde man die altijd klaarstaat om de medemens te redden of dood te schieten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden