Column

'Ik had je vrouw niet gewipt, toch?'

De recente geschiedenis en het collectieve geheugen: televisie wikt en beschikt.

Rod Stewart. Beeld afp

'De recente geschiedenis opschonen', dat kan op tv dus gewoon. RTL pretendeert het op de late zaterdagavond in het tv-spelletje Het collectief geheugen. Onder leiding van de net opnieuw met 'Zilveren Televizier Ster Vrouw 2015' bekroonde Chantal Janzen bespreken twee teams gebeurtenissen uit de afgelopen decennia. Centrale vraag: houden of vergeten?

Geen onaardig ideetje om geschiedenis op een familiezender te populariseren, zeker omdat Janzen eerder in RTL Late Night nogal krachtig leek te benadrukken dat er ook ruimte zou zijn voor serieuze zaken. Dat viel bitter tegen in de eerste aflevering: op het Project X-'feest' in Haren na, raakten vrijwel alle besproken onderwerpen aan de showbizz, van Geer & Goor en Medisch Centrum West tot aan de befaamde gastendoekjes van de moeder van Jan Smit.

De teams bestonden uit 'captains' Diederik Ebbinge en Jan Jaap van der Wal, zaterdag aangevuld met Art Rooijakkers en Kees Tol. Jörgen Raymann was de Maarten van Rossem van dienst, die beschikte over het wissen of behouden van (tv-)gebeurtenissen.

Wat u zegt: Dit was het nieuws en Ruben Nicolais Beste kijkers. Panelshows waarin mini-actualiteitjes enkel aanleiding zijn voor zo veel mogelijk leut. Soms nog leuk ook en het moet gezegd: de onderlinge chemie klopte afgelopen zaterdag redelijk goed. Maar het oordeel dat het Project X-feest maar uit het collectieve geheugen geschrapt moest worden en de relatie tussen Jan Smit en Yolanthe Cabau behouden moest blijven, slaat verder natuurlijk nergens op, zelfs niet in een lollig spelletje.

Misschien moeten we de eerdere suggestie van Janzen in RTL Late Night dan ook maar van de harde schijf wissen. Bij haar bekroning tot TV-ster meende ze zich te moeten verdedigen tegen 'het gezeur in het televisiewereldje' en had ze zich al weer bekeerd tot het amusement: 'Entertainment vind ik geen vies woord. Dat mag ik doen en daar word ik heel erg gelukkig van.' En zo is het ook (maar wek dan ook niet een andere indruk).

Nog zo'n 'gedenkwaardige' gebeurtenis: 'onze' Guus Meeuwis die toch maar mooi optrad in de Londense Royal Albert Hall. Zijn de Britten massaal gevallen voor onze Brabantse bril? Nee, het was meer een knap staaltje marketing en management, waardoor hem een avond was vergund zijn droom te realiseren: spelen in de befaamde zaal waar nog de geur van de Stones, Led Zeppelin en Eric Clapton hangt. Marcel de Vré maakte de film Guus gaat naar Londen, een wat hagiografisch relaas over een zegetocht. Die was aangewakkerd bij RTL Late Night, waar Meeuwis zijn optreden aankondigde. Binnen een dag was het uitverkocht. Fluitje van een cent dus. Maar dat is achteraf en 'achteraf is het mooi wonen', zei wielrenner Tom Dumoulin in DWDD. Dat was vorige week - al bijna uit het geheugen gewist.

Hoe verrassend het collectief geheugen kan uitpakken, bleek vrijdag in College Tour. In alweer een vermaarde zaal, de Londense Fairfield Halls, ontving Twan Huys rockster Rod Stewart, die daar had opgetreden in 1969. Toch zat de goed geconserveerde zanger ook in de hoofden van huidige studenten.

De 70-jarige speelde zijn rol met verve: gevat en viriel. Tegen een man die bij een concert had gehuild: 'Ik had niet je vrouw gewipt, toch?' Hij was professioneel genoeg om meisjes te charmeren en stuurde de stellers van persoonlijke vragen vakkundig het bos in, waar ook Huys hem geen strobreed in de weg legde. Daar in die vermaarde zaal bleek het vermogen niets te zeggen zijn grootste talent. Konden we makkelijk vergeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden