Ik ging op vakantie naar Kut, op het Kroatische eilandje Vis

Een grot op het eiland Vis. Beeld Flickr-gebruiker Yacht Rent / CC BY 2.0

We zitten in Kut, op Vis. Zal ik maar stoppen? Beter wordt de column niet meer.

Grapje, ik hou van vakantie. Ik herhaal: IK HOU VAN VAKANTIE.

Jan Oegema vierde vakantie op het werk. Jan was mijn collega bij Uitgeverij L.J. Veen, waar hij de religieuze essayistiek verzorgde.

Tot zover Jans boeken, nu: Jans broeken. Die waren in de zomer kort, ook op kantoor. Zowel Jans knieën als zijn kuiten waren onderwerp van gesprek. Daar trok hij zich niets van aan, wat mijn bewondering wekte.

In Kut ben ik de enige in lange broek. Plus sokken, niet van die moderne schuilsokjes die er niet mogen zijn, maar gewone, ferme sokken, tot onder de knie. En rode Adidasjes, stevig dicht geveterd. Ik snap nu pas hoe Jan zich moet hebben gevoeld, namelijk: PRIMA.

Op vakantie worden we geacht uitvoerig stil te staan bij zaken waarvoor we in het echte leven geen enkele belangstelling tonen. Bijvoorbeeld: het hoogste punt van Vis. O? Is er een hoogste punt op Vis? Erheen!

Een klap in het gezicht van Vaals. Al sinds 1979 weet ik dat daar de Vaalserberg op mij ligt te wachten, 322 meter hoog, en ook nog eens het Drielandenpunt. Een berg met noten op z'n zang.

Nooit geweest. Gaat ook niet meer gebeuren, vrees ik.

In het VVV van Kut zit een vrouw die niet weet hoe je erheen moet, dat hoogste punt. Klit heet de berg. NEE HOOR. Hij heet Hum (587 meter).

Desondanks is de vrouw een vrouw naar mijn hart. Ze zegt dat ze er alleen met de auto overheen is gereden - geregeld zelfs. Plankgas, zo kijkt ze erbij. Hoe dan ook peinst ze er niet over erheen te lópen, zegt ze. Waar de wandelroutes beginnen weet ze niet, want, zoals ze al zei, ze komt er alleen met de auto. Willen we misschien een plattegrond? Daar staat het allemaal op, denkt ze.

Omdat we er kennelijk beteuterd uitzien, zegt ze dat ze dat wel begrijpt. Als ze zelf in Parijs zou zijn, zou ze waarschijnlijk wel de Eiffeltoren beklimmen.

We vragen haar hoe lang de tocht duurt. De vrouw schat dat je er zonder auto ongeveer... anderhalf uur over doet?

Ik vind haar UITSTEKEND. Dit is wat ik wil horen in het VVV van Kut. En eigenlijk in ieder VVV. Een beambte die me gortdroog vertelt waar het op staat. Hijgerig enthousiasme over een lage berg hoef ik niet.

Ben je in Kut geboren, vraag ik haar. Ja, is ze. Ze heeft een tijdje in Split gestudeerd, maar daar vond ze het niet leuk. (Ik schrijf expres niet 'kut', dat zou een goedkope stukjesbakker doen.) Dus is ze na haar studie weer naar Kut gekomen.

Graag zou ik vragen wat ze gestudeerd heeft, maar ik durf het niet aan. Dadelijk is het iets anders dan toerisme, wat het een beetje zou verpesten, zo kort na die berg die ook al geen Klit heette.

De beklimming duurt vier uur. We hebben te weinig water, geen eten en we hebben de zonnebrand in Kut laten liggen.

Bestaan er echt bergen van 10 kilometer?

Op de terugweg gaan we bijna DOOD, totdat Adam en Eva een vijgenboom ontdekken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden