Ik ging naar de Matthäus voor mijn opvoeding

Aan de huidige trend van toneelstukken die vijf of zelfs negen uur duren, heb ik me onttrokken. Ik heb de stelregel ontwikkeld dat als er in het theater een kraam met tandooriwraps is waar theatergangers hun honger moeten stillen omdat ze al vier uur naar een Romeinse/Kopenhaagse tragedie zitten te kijken, ik er niet heenga.

Ik kan niet langer dan twee uur naar iets kijken. Bovendien denk ik dat de meeste verhalen in twee uur verteld kunnen worden.

Dat gezegd hebbende wilde ik wel naar de Matthäus. Het voelde als een tekortkoming in mijn opvoeding dat ik die nooit had gehoord. En: de Matthäus duurt maar drie uur. Dat is heel kort vergeleken met de toneelbewerking van Borgen.

Toen we eenmaal zaten, weigerde ik met mijn vriend mee te kijken in het tekstboekje. 'Ik luister wel gewoon', zei ik uit de hoogte. En het was heel mooi.

Bij de tweede helft kreeg ik het moeilijk. Het was nog steeds heel mooi, maar... het was gewoon nog steeds heel mooi. Ik begon mee te lezen in het tekstboekje, want misschien zou het verhaal me doen opleven, maar ik kwam erachter dat een bladzijde in Matthäustermen iets heel anders is dan een bladzijde in de gewone wereld.

Denk je een overzichtelijk, kort couplet aan te treffen over - meestal - het lijden van Jezus, dan zingen ze dat couplet gerust tien keer achter elkaar. Of ze zingen één zin eruit dertig keer. Dit is lastig voor de vrouw met de korte concentratiespanne die inmiddels in de fase is aangeland waarin ze de resterende bladzijden van het tekstboekje aan het tellen is.

En toen viel mijn oog op de puber drie stoelen naast mij. Hij was door zijn moeder meegesleept zoals ik door mijn vriend was meegesleept - we zaten er voor onze opvoeding. Hij trok het inmiddels ook niet meer, maar anders dan ik uitte hij dat duidelijk via lichaamstaal.

Zoals elke puber was hij lang en groot en had hij heel veel armen en benen. Met dat lange, grote lichaam zakte hij steeds verder voorover, en met al zijn armen en benen nam hij alsmaar andere houdingen aan, zijn hoofd steunend op een arm, zijn benen zo ver mogelijk vooruit gestrekt, zijn hoofd nog wat verder naar beneden, nu bijna op zijn knieën, zijn armen hangend naast zijn benen zodat zijn handen over de grond sleepten.

Verveling is besmettelijk, en ik had al mijn kracht nodig om niet zoals de puber steeds verder onderuit te zakken. Bladzijde 11 duurde eindeloos lang.

Aan het eind lag Jezus in de grot en had de puber zichzelf compleet dubbelgevouwen zodat zijn hoofd tussen zijn bovenbenen op het rode pluche van zijn stoel lag.

Het lijden van Jezus was erger, maar daar dacht de puber duidelijk anders over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden