Ik ga niet stemmen op iets wat ik niet snap

Konijnen

 

Bij het stembureau was het rustig. Het betrof hier een school in zo'n voormalige volkswijk die in vastgoedadvertenties wordt aangeprezen als 'op een steenworp van het Vondelpark'. Het is nog wáár ook, dat wil zeggen, als je een beetje een olympische hand van stenen werpen hebt, met ingenieus bochtenwerk.

De school zelf droop van kind- en ecovriendelijke interraciale bereidwilligheid, met overal posters van divers gekleurd grut dat een hartvormige aardbol omhelst, bezweringen als 'wij respecteren elkaar zoals we zijn en lossen conflicten samen op in deze wijk', vergezeld van naïef getekende lachende hoofddoekmeisjes hand in hand met blonde knaapjes en een levensgroot muurmozaïek in de vorm van het woord 'LIEFDE'.

Ik bekeek alles ontroerd, maar ook met enige terughoudendheid: als je ergens op een bordje leest 'Hier worden geen drugs gebruikt' dan weet je meteen dat die drugs juist dáár volop verkrijgbaar zijn. Het zelfde geldt voor 'respect' en 'liefde': als er ergens ál te royaal met dat soort nobele begrippen wordt gestrooid, kun je ervan op aan dat de boel ter plaatse niet bepaald vlekkeloos verloopt.

Nou ja, wie weet lopen de Hassans en Bouchra's daar wél zingend hand in hand met de Pepijnen en Emma's, maar de kinderen hadden vrij, zodat ik mijn pessimisme niet aan de werkelijkheid kon toetsen. Het schoolplein was ruim en vrolijk, dat wel, de bomen bloesemend in de ochtendmist.

Er kwamen twee mannen van een jaar of 60 de school uit, die al converserend sjekkies opstaken. 'Ja, dat waterschapsgedoe. Al sla je me dood', zei de een tegen de ander. Hij zag er trouwens uit alsof je dat laatste beter niet kon proberen; een kale os van een kerel met een tors die door zijn suède jekkertje nauw werd omspannen. 'Iets met water, denk ik. Nou ja, water hebben we genoeg in Nederland...', opperde de ander, kleiner en dunner, maar toch óók geen krielkip. 'Ik heb het maar niet ingevuld. Ik snapte er de ballen van. Wat moet je dan? Gókken? Daar begin ik niet aan.'

De kale dacht na. 'Er was toch zo'n film?', sprak hij sloom. 'Zo'n tekenfilm, hoe heet het. Een hele tijd geleden al, hoor. Iets met waterschap heette die. Het ging over konijnen...' Hij knikte peinzend.' Verdomd, ja, konijnen', zei de ander. 'Er was zo'n zijig liedje bij, waar Sandra altijd om huilde. En die konijnen gingen allemaal dood, geloof ik... maar wat dat met waterschap vandoen heeft?'

De kale haalde zijn machtige schouders op. 'Ik ga niet stemmen op iets wat ik niet snap', besloot hij. ' Er is al rottigheid genoeg.'

Hij had gelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.