Ik ga geen televisiedebat meer kijken

Titanengevecht

 

Gisteravond zond EenVandaag het titanengevecht uit tussen Geert Wilders en Alexander Pechtold. Ik zat er om half zes al klaar voor. Het beloofde, als ik de aankondigingen mocht geloven, de Thrilla in Manila van de lopende campagne te worden, of anders wel de Rumble in the Jungle. Het zijn de belangrijkste Provinciale Staten-verkiezingen ooit: niets beter dan deze clash der giganten om dat te onderstrepen.

De links voorstaande stilist Pechtold die het opnam tegen Wilders, de slager met de rechtse hoek. Een waar 'freefight' zou het worden: als Pieter Jan Hagens het maar in de hand kon houden en tijdig met zijn 'Break!' zou komen, voor er onherstelbare schade was aangericht.

Het was jammer dat de Slachtpartij van de Eeuw al om kwart over zes begon. Dat is toch een kindertijd. Grote gevechten zijn het mooist als je er in het holst van de nacht voor uit je bed moet komen. Ook is het belangrijk dat de spanning urenlang wordt opgebouwd, met beelden uit legendarische oude duels, indringende portretten van de twee matadoren, voorbeschouwingen door kenners, een paar opwarmdebatjes tussen regionale sukkels, opzwepende muziek en mooie meiden in korte rokjes.

Dat het gevecht maar twintig minuten zou duren en maar drie ronden zou tellen was ook spijtig. Waarom geen twee uur, over vijftien slopende ronden - alleen minder wanneer een der kemphanen de handdoek in de ring zou werpen?

Enfin, dat komt nog wel als de boksparallel verder is uitgewerkt en aangescherpt.

In de eerste ronde ging het over de economie. Volgens Wilders was Pechtold in zijn eentje verantwoordelijk voor de crisis en kan ons onderwijs alleen worden gered middels een immigratiestop. Toen Wilders zijn opponent uitmaakte voor 'de terror-oehoe', sloeg Pechtold venijnig terug door Wilders 'de wolf' te noemen. In ronde twee ging het over de vraag of de EU een zegen of een last is voor Nederland. Volgens Wilders is het een last, volgens Pechtold een zegen - dit was geen verrassing. De derde ronde tenslotte ging over terreur. Volgens Wilders is er maar één ding erger dan terreur, en dat is Pechtold, en volgens Pechtold is Wilders een angstprediker.

Hierna schudden beide tegenstanders elkaar sportief de hand. Nu kwam de nabeschouwing, met Paul Jansen (De Telegraaf) en Frank Hendrickx (AD). Die duurde vijf minuten. We zagen drie fragmenten terug, die helaas niet vertraagd werden afgespeeld. Uit het 'terror-oehoe vs. de wolf-episode' bleek volgens de analisten wel dat we de twee beste debaters van het land hadden gezien. Toen was het afgelopen.

Ik hoorde van Wilders noch Pechtold dingen die ik nog niet wist of niet eerder had gehoord. Het debat was niet hoogstaand, niet buitengewoon scherp en al helemaal niet spannend - dat kon ook niet, gezien de beperkte tijd en het gegeven dat Wilders en Pechtold er helemaal geen belang bij hadden inhoudelijk te reageren op wat de ander zei.

De 'freefight'-aankondiging, de hele opgepijpte Wilders vs. Pechtold-hype: het liet zien dat voor sommigen in Hilversum de politiek definitief onder het entertainment is geschaard. Het politieke debat is een tv-format geworden, en het is nu al een versleten format. Niemand schiet er iets mee op, de kiezers nog wel het minst. Zouden er écht zwevende kiezers bestaan die hun keuze nog laten afhangen van het verloop van een debat, of zijn dat onbewezen aannames van opiniepeilers en Haagse verslaggevers?

Na elk televisiedebat heb ik sterker het gevoel dat ik op mijn kop ben gescheten.

Vanavond bij de NOS: Wilders vs. Pechtold, de Revanche!

Ik ga niet meer kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.