'Ik erger me aan zwarte wielershirtjes'

Eindelijk een verhaal over het 'verzwarten' van het profpeloton, nu een hele trits ploegen dit seizoen over gaat op een zwart tenue (Sport, 23 januari). Ik hoop dat het een voorbijgaande ziekte is. Een wielerpeloton bestond vroeger uit een bontgekleurd lint. Kleurige truitjes, zwarte broeken en fonkelende spaken. Call me old fashioned, maar zo hoort het. De passage van een wielerpeloton is feest, vrolijkheid. Het begon met het 'uittenue' van voetbalclubs, dat vroeger alleen werd aangetrokken als het reguliere shirt te veel overeenkomsten vertoonde met het tenue van de tegenstander en dus tot verwarring kon leiden. Maar nu is dat tenue om commerciële redenen jaarlijks wisselend en wordt het bij alle uitwedstrijden aangetrokken. Kijk naar de keuze van de KNVB voor de kleurencombinatie van het nationale team: vroeger oranje-blanje-bleu, tegenwoordig vaak oranje-zwart, een kleurencombinatie die nergens op slaat, maar kennelijk als 'stoer' wordt ervaren.


Helaas is de meer op tradities ingestelde wielersport er ook slachtoffer van geworden: zwarte shirts, veelal zelfs in combinatie met zwarte sokken en witte schoenen. Ik zal wel een van de laatsten zijn die zich eraan ergert, maar ik heb de neiging mijn pet af te nemen als ik in de greppel sta te kijken naar Vlaanderens Mooiste of een andere klassieker en het peloton zie naderen. Het is geen feest meer. Het is een rouwstoet die ik met gepaste eerbied laat passeren.


Jos de Gruiter, Zoetermeer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden