Column

Ik droom al heel lang van overhemdscheuren

De trend die door boze Franse vliegmaatschappijmedewerkers is gezet, verdient navolging.

Personeelsdirecteur Xavier Broseta van Air France, de kleren van zijn lijf gescheurd, vlucht van een woedende menigte. Beeld afp

Ik zie zojuist foto's van Air France-personeelsdirecteur Xavier Broseta. Zijn hemd is van het lijf gescheurd. Zijn haar zit keurig. De das nog om de nek. Opeens zie je De Mens. Slim gedaan van die vakbondsleden. Veel te vaak wordt de verkeerde tactiek gekozen. Praten. Dat weten we nu wel, met een plastic zak in je hand vlak voor een politicus gaan staan en dan - ondertussen priemend met een groezelige vinger - zeggen: 'Vijfenveertig jaar meneer. Vijfenveertig jaar. In één keer weg. Vijfenveertig jaar, van vader op zoon winterbanden van een profiel voorzien, en jij van de hoge heer denkt dat met mijn voeten te kunnen schrijden. Het is godgeklaagd.'

Na zo'n gesprekje loopt de minister naar zijn auto en vraagt de chauffeur de airco iets lager te zetten. Zijn krant wappert en dat leest lastig.

Dit is veel effectiever. Zwijgend op iemand aflopen, handjes om de kraag van het overhemd en dan met een korte ruk de directeurtepels blootleggen. Weg is de autoriteit. Ik droom al heel lang van overhemdscheuren, maar ik durf het niet. In de trein heb ik het al 479 keer willen doen.

Ik zit in de stiltecoupé en tegenover mij zitten twee mannen over hun werk te lullen. Ik moet daar naar luisteren, of ik wil of niet. 'Het heeft allemaal met overhead te maken. Overhead, overhead en dan nog eens overhead, want die kosten worden toch wel gemaakt, dus waarom zou je dan de overhead niet aanpassen.'

De volgende keer, met dank aan de innovators in Frankrijk, sta ik op, doe de handen om zijn kraag en trek in één keer dat hele Jort Kelder-gebeuren aan stukken. Daarna kan ik eventueel zeggen: 'Sorry, ik dacht dat je zei 'overhemd'.'

Wat ik wel jammer vind, is dat de Franse hemdscheurders met zo veel tegelijk waren. Ik lees dat er 'honderden boze personeelsleden de zaal binnenvallen'. Dat is best veel. Als op mijn werk de koffiejuffrouw binnenkwam, dan stopten we met praten. Als er tijdens vergaderingen een glazenwasser voor het raam verscheen, dan zaten we met zijn tienen zogenaamd naar de kaft van een multomap te kijken. Honderden mensen die een vergaderzaal in stromen, dat ken ik alleen uit The Lord of the Rings. Twee schreeuwend op elkaar in lopende legers en daarna de stofwolk.

Daarom pleit ik voor het individueel overhemdscheuren op momenten dat ze het niet zien aankomen. Dat is niet al te lastig. Als je een beetje slim manoeuvreert, moet het mogelijk zijn om als miskend redactielid samen met Jeroen Pauw in een lift te komen. Wachten tot je tussen twee verdiepingen zit, dan zeggen: 'Wacht eens, Jeroen, er zit iets op je...', handen om zijn kraagje en rats, opeens een overhemd omgekeerd vanuit de broek tot aan zijn knieën. Boven cowboylaarzen. Lulliger krijg je het niet.

Slecht cabaret, zelfde verhaal. Wachten tot cabaretier een liedje zingt over de ozonlaag, het podium op wandelen en in één ruk zijn overhemd van het lijf scheuren. Dan zeggen: 'Ja, daar sta je met je tepeltjes. Nou weet je het opeens niet meer.'

De mogelijkheden zijn onbeperkt. De deurbel op zondagochtend, opendoen, even wachten en bij het woord Jezus bijna achteloos het plakhemd van dat witte christenlichaam scheuren. Op de navel wijzen en zeggen: 'Zo een heb ik er ook, maar dan mooier.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden