Ik doe niet meer aan hongerig kopen, hormoonkopen en impulskopen

Maar tijdens Sinterklaas is dat ontspullen toch best lastig

Even een ethische kwestie: in hoeverre kun je de mensen om je heen dwingen te ontspullen? Met de belangrijke subvraag: in sinterklaastijd? Kijk, zelf ben ik, net als iedereen die ooit half de Netflixdocu Minimalism heeft bekeken, een boekje van Marie Kondo heeft doorgebladerd en een artikel in een glossy heeft gescand, inmiddels ruim doordrongen van de noodzaak geen spullen meer te kopen. Vanwege de volheid van mijn huis en de volheid van de wereld an sich.

Ik doe niet meer aan hongerig kopen en hormoonkopen en ook niet meer aan impulskopen, dus dat scheelt. Ook visualiseer ik bij elk product dat ik in een winkel oppak, een zeevogel (bestaan die? in mijn visualisaties wel) die plastic uit de plasticsoep aan het eten is. Dat helpt ook.

Maar goed, Sinterklaas draait om spullen. Om precies te zijn: om goedkope plastic rommel, onder slechte omstandigheden vervaardigd in China. En nu kun je wel zeggen: maar Aaf, koop dan fairtrade houten blokken voor je kinderen of parabeenvrije vilten vingerpoppetjes of vervaardig zelf van wat takken en stro een bezem waarmee ze met hun tomeloze fantasie urenlang heksje kunnen spelen, maar dat willen ze niet. Ze willen goedkope plastic rommel, onder slechte omstandigheden vervaardigd in China. Dat stond op hun verlanglijst.

Barbie Fashionista, een legospelersbus van Barcelona, een horloge met wijzers, een eenhoornvormige lamp, een eenhoornvormig etui, een eenhoornvormige beker en een eenhoorn met riempjes die je kunt aantrekken zodat het lijkt alsof je op een eenhoorn zit. Dat willen ze.

En heus, bij elk eenhoornvormig product dat ik uit het schap van Intertoys pak, visualiseer ik weer die zeevogel die plastic uit de plasticsoep eet, maar ik visualiseer ook mijn dochter die, als ik niets eenhoornvormigs koop, heel teleurgesteld zal zijn op pakjesavond.

Het rare is dat de mensen vóór Marie Kondo, dus in de tijd dat iedereen nog echt weinig spullen had of alleen fairtrade houten blokken, de mensen in de jaren vijftig en daarvoor dus, veel beter waren in elkaar spullen cadeau doen die de wereld niet belastten.

Toen kregen kinderen namelijk, en ik heb dit ook alleen maar uit de overlevering, wollen sokken voor Sinterklaas. Of een pyjama. Of een schoolschrift. Of een lei met een pak krijt. Heel soms twee kaatsenballen in een net, maar dat was alleen voor steenrijke, verwende kinderen.

Kinderen kregen dus dingen die ze toch al nodig hadden en die waren ingepakt in bruin papier (veel minder belastend voor het milieu dan glimmend papier. Koop nooit glimmend pakpapier!).

Daarom heb ik dit jaar als enig cadeau een pyjama gevraagd. Ik ontspul door. In mijn eentje. Want al ben je nog zo gelovig, je moet anderen nooit met je religie belasten. Zelfs al weet je zeker dat jouw godsdienst de wereld zou redden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.