'Ik doe het op mijn manier, intuïtief'

Ze woonde als meisje in Bosnië-Herzegovina, ze had Kroatische ouders en ze handbalde in de Joegoslavische competitie. Irina Pusic (28) weet wat het is grenzen over te steken ('ik heb me altijd goed kunnen aanpassen') en gemakkelijk met etnische of geografische achtergronden om te gaan....

Met haar nieuwe status - ze bezit een dubbel paspoort, is gehuwd met een Nederlander en komt sinds dit jaar voor de nationale ploeg uit - heeft de Roermondse alleen moeite als vlak voor een interland het Wilhelmus klinkt. 'Dan voel ik me zo raar.'

Van nervositeit zingt de 14-voudig international meestal het volkslied van de tegenstander mee, 'zo van hihihi of lalalala. Ik zit dan de hele tijd grapjes te maken, maar bij het Wilhelmus ben ik stil, dan zing ik niet mee. Ik heb de tekst wel geleerd door naar de anderen te luisteren.'

Professioneel is ze geheel en al Nederlands international, 'absoluut', al bezit zij geen contract met het handbaluitzendbureau van sponsor Ton van Born. 'Ik voel me hier oké, zeker bij het Nederlands team dat me met zo'n geweldige warmte heeft opgevangen. Maar van binnen blijf ik Kroatische. Het warme van mijn volk, dat blijft, dat gaat nooit weg.'

Haar eerste vaderland nodigde Pusic, een meisje van Mostar, in 1997 uit voor de nationale ploeg. Als negentienjarige was ze in '92 wegens de oorlogsomstandigheden vertrokken uit Belgrado, waar ze bij de derde club van de toenmalige hoofdstad, Vozdovac, grote indruk had gemaakt.

'Ik ging mijn broer achterna, die voetbalde bij De Graafschap in Doetinchem. Het moest, want het was even een grote rotzooi bij ons. Ik dacht: het is voor een korte periode, voor effe naar mijn broer en dan terug.'

Het werd - vooralsnog - voor altijd. Ze werd kort na aankomst door Swift Roermond naar Limburg gehaald. Het klikte tussen club en speelster die beide vele jaren te boek stonden als de beste van Nederland. 'Als ik bij een lager spelend team was gekomen, dan was ik hier niet gebleven.'

Ze bleef, won zeven kampioenschappen (zes met Swift, één met SEW) en maakte zelfs in eigen land naam door haar optredens in de Champions League, met de later aangetrokken landgenotes Coko en Bucan. 'In Kroatië wordt handbal live uitgezonden. We hebben met Swift wel tegen Podravka gespeeld, zestig minuten op tv. Swift is heel bekend daar.'

Het vertoon leidde tot een invitatie voor de nationale ploeg van Kroatië. 'Dat was waar ik altijd als meisje van had gedroomd. Ik was erg trots, want meestal worden alleen meisjes die in Kroatië spelen, bij Zagreb en Podravka, gevraagd.'

Het werd een deceptie. Coach Sostaric hield haar na aanvankelijk enthousiasme bij de Middellandse Zee Spelen op de tribune. 'Bij het WK in Duitsland moest ik zelfs tegen Angola toekijken. Al je me slecht vindt, dan kun je me tegen zo'n zwak team toch wel opstellen. Maar tegen Korea, om de vijfde plaats, moest ik zestig minuten en twee verlengingen spelen.

'Ik had daar zo'n naar gevoel over. Ik besloot nooit meer terug te komen. Zeker toen diezelfde coach me voor zijn clubteam in Zagreb benaderde. Dan zou ik ook in het nationale team een vaste plaats krijgen. Dat vond ik chantage. Als sport zo in elkaar zit, dan noem ik mezelf geen sportmens.'

Op de tribunes in Duitsland zaten in 1997 de Nederlandse internationals toe te kijken. 'Ze juichten als mijn naam werd omgeroepen. Heel grappig.' Pusic was in 1996 al benaderd om aan te sluiten bij de nieuwe ploeg van bondscoach Bouwer die zich in afzondering voorbereidde op de grote toernooien. 'Mijn hart lag toen nog bij Kroatië.'

Twee jaar na haar laatste wedstrijd mocht ze haar handbalnationaliteit veranderen, zoals in landen als Oostenrijk met grote regelmaat gebeurt. 'Daar speelt van alles in het nationale team, behalve Oostenrijkers.' Pusic maakte dit voorjaar met graagte de overstap. 'Ik dacht: wat wil ik nog in deze sport? In de Nederlandse competitie had ik het echt gezien. Naar het buitenland is op deze leeftijd geen optie, dan had ik 22 moeten zijn. Ik dacht: ik wil nog een WK spelen en de Olympische Spelen halen.'

Het Nederlands team kan haar die podia bieden. Het WK is volgende week. Haar Belgische handbalbazen, van KBC Meeuwen, moeten haar dan opnieuw missen. Ze zal met haar hardheid van zich doen spreken. 'Ze krijgen klappen hoor. Ik ben heel hard. Als ik iemand kan aanpakken, dan pak ik 'r meteen.'

Aanvallend zal ze de rol van middenopbouwer moeten spelen. Na de blessure van Martine Hekman is de voormalige hoekspeelster de nummer één voor die plek. 'Ik vind dat ik veel te snel deze hele grote verantwoordelijkheid moet dragen. Maar het is niet anders. Ik doe het op mijn manier, intuïtief. Maar je moet niet tegen mij zeggen: zo moet je spelen. Dan moet je me niet in het team halen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden