'Ik denk dat ik lijd aan de hoeveelheid van alles'

'Wat een grappige vraag. Als kind zag ik 'Meneer de Uil' van de Fabeltjeskrant. Toen wilde ik al mensen instoppen. Nu doe ik dat op een grotemensenmanier. Wat me opvalt is dat iedereen die mensen instopt in het programma vindt dat het zo slecht gaat met ons. Iedereen is angstig.'


'Ik kijk zo ongeveer nooit televisie en ik heb eigenlijk geen idee waarom. Voor dit interview heb ik er wel over nagedacht. Ik zat verleden week in de auto en ik luisterde Radio 4. In de reclame hoorde ik ineens een heel heftig muziekje. Dat bleek een aankondiging te zijn voor het nieuwe EO-programma Hoe is het toch met van Bert van Leeuwen. In de aangekondigde uitzending werd de moeder van Milly Boele geïnterviewd, het meisje dat vorig jaar op gruwelijke wijze is vermoord. Toen ze het aankondigden met zo'n muziekje dacht ik, hier ga ik dus echt niet naar kijken.'


'Ik denk dat ik lijd aan de hoeveelheid van alles. Op een gegeven moment weet ik niet meer hoe ik moet selecteren en dan denk ik, laat maar. Mijn baas wil dat ik leer twitteren. Dat kan dan weer via allerlei bronnen. Twitter, tweetdeck, ik volg het niet meer. Ik lijk wel tachtig als ik mezelf hoor praten, maar als ik het niet kan volgen, zullen er meer mensen zijn die dat niet kunnen.'


'Nu komt er weer zo'n ouwelullenopmerking. Damokles van de KRO. Vroeger maakten we documentaires, maar ze bestaan niet meer. Ik houd wel van de presentatoren van Radio 4. Dat zijn geen omroepers, maar echte persoonlijkheden. Mensen als Edwin Rutten, Ernst Daniël Smid, Antoine Bodar en Miranda van Kralingen. Zij zijn een persoonlijke gids door mooie muziek.'


'Daar gaan we weer. Ik lees eigenlijk nooit een tijdschrift. Ik heb daar echt een bloedhekel aan. Het enige tijdschrift dat is lees is de Donald Duck, een schat aan informatie. Verder lees ik beroepsmatig de Trouw. Dat doe ik alleen koppensnellend.'


'Door het werk wat ik doe is mijn leven heel erg naar buiten gericht. Ik ontmoet veel leuke en interessante mensen. Als ik thuiskom ben ik verzadigd. Televisie is toch een beetje als het Duitse Fernsehen, een venster op de wereld. Die wereld heb ik wel gezien als ik 's avonds de deur achter me dichttrek. Misschien is televisie iets voor eenzamen.'


'Ik mag dus sinds een week twitteren van mijn baas. Ik heb daar ook een iPad voor gekregen. Ik word geacht reclame te maken in mooie taal. Ooit zat ik op Facebook. Ik werd helemaal gek van de stalkers. Die stuurden berichten waarin ze vroegen waarom ik niet belde. Ik kan mijn eigen leven al nauwelijks bijhouden, laat staan Facebook. En dan is er de klucht van vijfhonderd vrienden die je online kunt kopen in een pakket. En je bent een loser als je ze niet hebt. Je kan die sociale media met hetzelfde gemak asociale media noemen.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden