'Ik ben zelden gek te maken'

Chantal Janzen is overal op tv, won alweer de Zilveren Televizier-Ster, maar ze droomt van het theater. En dan graag solo.

haar & make-up: Gerda Koekoek fotografie-assistent: Merel Klaassen styling-assistent: Frieda Steinebach locatie: Pulitzer Amsterdam Beeld Valentina Vos

'Net toen de eendenbek erin zat, begon mijn gynaecoloog te vertellen dat ze afgelopen weekend de nieuwe Jurassic World had gezien', twitterde ze naar haar meer dan honderdduizend volgers. Chantal Janzen (37) houdt ervan een stevige grap te maken - haar opmerking 'wat kan die meid hockeyen, hè' nadat oud-hockeyster Fatima de Moreiro een niet al te best zangoptreden had gegeven, achtervolgt haar nog steeds.

De combinatie van onschuldige, lieve looks en droge humor zorgt ervoor dat haar programma Chantal blijft slapen wekelijks anderhalf miljoen kijkers trekt. Ook in Duitsland is ze populair. Kijkers daar reageerden begin vorig jaar enthousiast op haar debuut als presentatrice van de Duitse The Voice Kids, waarna ze prompt tot 'de nieuwe Linda de Mol' werd gebombardeerd. Collega-presentator en vriend Carlo Boszhard voorspelde haar er een grootse carrière, Janzens theatervader Joop van den Ende zag het als 'een prachtige kans' en RTL-zenderbaas Erland Galjaard noemde het een 'once in a lifetime opportunity'.

CV Chanzal Janzen

15 februari 1979 geboren in Tegelen.

1991-1996 Mavo/havo voor muziek en dans
1997-2001 Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten.
Tijdens haar studie werd ze gevraagd voor haar eerste musicalrol.
Daarna o.m. Crazy for You, Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?, Saturday Night Fever, Beauty and the Beast, Tarzan, Petticoat, Wicked, en Hij gelooft in mij.

2008-2010 Presenteert bij de AVRO, o.m. het Gouden Televizier-Ring Gala.
2011-heden presenteert bij RTL, o.m. Everybody Dance Now, Holland’s Got Talent, De jongens tegen de meisjes, Dance Dance Dance, It Takes Two, Chantal blijft slapen en Het Collectief geheugen. 2002-heden Acteerde in diverse films zoals De dominee, Alles is Liefde, Pak van mijn hart.
Februari 2017 komt Het verlangen uit.

2015 Maakt haar Duitse televisiedebuut bij The Voice Kids in Duitsland.
2016 Televizier-Ster voor beste presentatrice.
Chantal Janzen is getrouwd en heeft een zoontje van 7.

Het verbaasde me dan ook dat je vriendin Annemarie Stevens me in de voorbereiding voor dit gesprek vertelde dat je je carrière in Duitsland on hold hebt gezet.

Verrast: 'Eh, ja.'

Het verbaasde Annemarie ook. Volgens haar had ieder ander gedacht: wat een kans.
'Ja, dat denkt Duitsland ook. Misschien krijg ik er later spijt van dat ik de Duitse The Voice Kids heb afgezegd, maar ik had een lijstje gemaakt van de vijf dingen die ik echt graag wil doen en daarvan bleek de topdrie te bestaan uit dingen in Nederland. Het ontbrak me gewoon aan tijd. Dan moest ik wéér schoorvoetend iemand afbellen omdat ik het veel te druk had. Het gekke is dat ik me twee jaar geleden in allerlei bochten had gewrongen om het alsnog te laten lukken, maar dat ik het nu vrij makkelijk heb afgezegd. Het sloeg ook nergens op hoe het vorig jaar ging. Ik werd onderweg in het vliegtuig opgemaakt, waarna ik naar de blind auditions rende voor The Voice Kids en dacht: wacht even, hoe ging dat Duits ook alweer? De volgende dag draaide ik in Nederland en de dag daarna weer in Duitsland. Ik had de aften echt op mijn enkels zitten.'

Voelde je je niet bezwaard om af te zeggen nadat overal had gestaan dat je de nieuwe Linda de Mol in Duitsland ging worden?
'Nee, absoluut niet. Ik vind het prima zo. Ik vond het al hartstikke leuk dat ze in Duitsland zeiden: 'Leuk dat er weer een Nederlandse komt.'

En daar gaat ze alweer.

'Ja, haha. Hoi en doei. Ik dacht eigenlijk dat ze het onbeschoft van me zouden vinden en dat het daarmee schluss was, maar de televisiezender, Sat.1, wil toch met me blijven praten over nieuwe shows. Alleen: dit jaar wil ik dat sowieso niet. Wellicht later, maar op dit moment kies ik voor wat ik het leukst vind om te doen. En dan ga ik toch voor iets gezelligs, zeg maar.'

Waarom begon je eraan?
'Ik werd ervoor gevraagd en ik was benieuwd of het zou lukken. Ik had verhalen van Tooske Ragas gehoord die daar nare ervaringen met de pers heeft gehad en hoe banger ik werd, hoe liever ik het wilde doen. En daarna was het: o, het lukt, doei! Ik dacht dat in Duitsland alles groter zou zijn, maar de studio van The Voice is hetzelfde. Dus ik merkte dat de opwinding vrij snel verdween. Wat meespeelt, is dat ik geen zin meer heb alles half te doen. Ik heb net de film Het Verlangen gedraaid en voor het eerst hoefde ik niet om drie uur te zeggen dat ik naar mijn volgende klus moest. Dat is prettig.'

Crème zijden blouse: Hugo Zalmkleurige wollen trui: Baum und Pferdgarten bloemen: Pompon Beeld Valentina Vos

Je had ook nee kunnen zeggen tegen de trouwshow die je met Wendy van Dijk gaat presenteren.

'Ja, maar dat is iets... Ik keek vroeger altijd naar Ron's Honeymoon Quiz. En dit is gewoon Ron's Honeymoon Quiz, Love Letters en the whole shebang bij elkaar. Er zit zelfs een spel met een taart in. Niet als het aan Talpa had gelegen, maar ik wilde per se ome Theo op een taart hebben staan terwijl hij vragen moet beantwoorden over de bruid. Bovendien is die show veel makkelijker te doen omdat ik er niet naartoe hoef te vliegen. Ik heb nu een echt leven, met verjaardagen enzo. Ik kan mijn kind van school halen, dat voelt heel fijn.'

Doe je veel op school?

'Ja, ik ben klassenmoeder. Alleen luizen doe ik niet. Ik heb geen zin om 's ochtends door die haren te rauzen. Verder vind ik het heel leuk. Ik was afgelopen keer ook mee op schoolreis, naar een pretpark.'

Ga je er niet van hyperventileren als je zo veel kinderen onder je hoede hebt?
'Nou, ik dacht wel nadat ik tegen ze had gezegd dat ze om kwart over één terug moesten zijn om een broodje te eten: hoe weten kinderen van 7 eigenlijk wanneer het kwart over één is? Er was ook een raar voorval. De wc's waren daar van boven en beneden open en ik zat daar letterlijk te kakken toen een vrouw voor mijn deur kwam staan. Ik zag haar voeten terwijl ze vroeg (schelle stem): 'Mevrouw Janzen, mogen wij zo misschien even op de foto?' Ik dacht: dit meen je niet. Ik zei: 'Ja hoor, dat mag, oké, tot zo.' Die voeten bleven gewoon onder mijn deurtje staan! Ik ben toen toch maar gewoon geluid gaan maken, want stil kakken is een Wedden dat-spel dat ik niet beheers.'

Op Twitter schreef je dat je opvoeden lastig vindt. Wat vind je er ingewikkeld aan?

'Ik vind het weleens lastig om, als je veel werkt, dat niet te gaan compenseren als je eenmaal thuis bent. Het liefst maak ik James om tien uur 's avonds wakker en zeg: 'Kom even naar beneden, dan gaan we lekker ijs eten uit de vriezer, want ik ben er nu.' Voor mijn kind is het leven wel minder leuk geworden doordat ik meer thuis ben, denk ik. Dat verwennen is weg. Ik krijg nu zelfs weleens klachten: 'Ben jij er alweer?' En bij mijn drie stiefkinderen, de kinderen van mijn man Marco, vind ik het lastig mijn zorgen niet te laten merken. Als ze uitgaan, heb ik het liefst dat ze een appje sturen als ze weer thuis zijn, maar ze wonen op kamers, dus Marco vindt dat ik dat niet moet vragen. Maar ik vind het eng als ze op zo'n scootertje gaan, vreselijk. Ik had zelf het voornemen James nooit te leren fietsen. Gelukkig heeft hij de ambitie om brandweerman te worden laten varen, hij wil nu bij de Albert Heijn gaan werken. Dan denk ik: perfect, die zit lekker om de hoek.'

Chantal Janzen wist zelf al heel jong wat ze wilde: het theater in. Ze groeide op in Tegelen in Limburg en als haar vriendinnen na school met elkaar afspraken, ging zij naar dansles en daarna naar zangles. 'Dat heeft haar de nodige tranen gekost', weet Annemarie, die vanaf haar vierde bevriend is met Chantal. 'Dan belde ze op en huilde: 'Ik red het niet.' Maar ze zette toch de knop om, vermande zich en ging door. Ze heeft loeihard gewerkt om te komen waar ze nu is.'

Waar komt die drive vandaan?

'Het theater had iets magisch. Ik werd verdrietig als ik niet kon dansen, als ik niet op het podium stond. Ik zag het ook bij mijn vader, die was badmeester, maar in zijn vrije tijd speelde hij als pianist in restaurants. Dan kwam hij in zijn gewone kloffie thuis, ging douchen en kwam daarna in smoking met een mooi koffertje naar beneden. Die transformatie trok mij erg aan.'

Gedraag je je in de spotlights anders dan erbuiten?
'Het werkt bij mij nogal gek. Ik heb hoogtevrees en durf tijdens de repetities van een musical absoluut niet de hoogte in. Als je me geen startschot geeft, doe ik het niet. Maar als de show begint, doe ik alles. Dan knal ik, ga ik overal op en af, dan sta ik er. Zodra het afgelopen is, verander ik weer in een pompoen. En die pompoen gaat nergens heen, haha.'

Gaat het je om het applaus?
'Nee. Ik ben de slechtste applausnemer die er is, zegt Joop (van den Ende, red.) altijd. Ik heb een hekel aan buigen, dat vind ik zo stom. Het gaat bij mij om de kunst, het ambacht. Ik ben ook nooit gespannen voor een première, want ik ben niet bezig met wie er in de zaal zit, ik ben alleen maar bezig met het materiaal. En dan hoef je niet nerveus over te zijn, want daar heb je zes weken op gerepeteerd.'

tekst gaat verder onder foto

Oranje lange jurk: & Other Stories Beeld Valentina Vos

Je hebt altijd geweten wat je wilde, hoor ik van mensen die je kennen. Hoe is dat zo gekomen?

'Ik weet dat niet precies, maar ik voel het, letterlijk, als ik iets niet moet doen. Dan word ik onpasselijk. Ik kan echt half kotsend boven een pot hangen. Ik had een tijd veel migraine, dan kon ik zulke knallende koppijn hebben dat ik overwoog om keihard met mijn hoofd tegen de muur te bonken. Maar had ik dan een gesprek gehad over iets op mijn werk dat ik niet meer wilde doen, was die migraine als sneeuw voor de zon verdwenen.'

Waar word je zoal onpasselijk van?

'Van schnabbels. Ik kreeg een keer een aanvraag van een melkfabrikant om in het voorjaar de koeien de stal uit en de wei in te laten gaan en te zeggen: 'Zo, ga nu maar lekker melk geven.' Daar zou ik veel geld voor krijgen, maar ik kan dat niet. Dat vind ik wel een handicap. Lang geleden deed ik zoiets weleens omdat ik onder de indruk was van de ongelofelijke bedragen die je ervoor krijgt. Maar dan stond ik op een bedrijfsfeestje en dat vond ik dan zó erg dat ik fantaseerde dat de hele boel er ontplofte. Dat moet ik dus gewoon niet doen. Dan maar minder op vakantie.'

Je denkt niet: ik doe het als appeltje voor de dorst? Misschien heb ik morgen geen werk meer.

'Die angst herken ik, maar de weerzin is groter dan de angst. En ik heb de keuze. Zo niet, dan sla ik Bertha 7 ook op haar kont, hoor. Nu kan ik denken: vind ik het leuk? En dat zijn soms andere dingen dan mensen denken. Niet iedereen snapt waarom ik al vijf jaar De jongens tegen de meisjes presenteer. Laatst zei iemand: 'Jij hoeft dat soort programma's toch niet meer te doen?' Maar geen haar op mijn hoofd die zo denkt. Ik pis tijdens de opnamen in mijn broek van het lachen. En dan ben ik nog een meester in het stukredeneren en relativeren. Dat vind ik trouwens weleens jammer aan mezelf.'

Wat relativeer je dan stuk?
'Toen ik bijvoorbeeld werd genomineerd voor de Zilveren Televizier-Ster, hoorde ik mezelf dingen zeggen als: 'Superleuk, maar ik denk niet dat ik zal winnen, want ik heb al twee keer gewonnen.' Jezus, neem die fucking bos bloemen in ontvangst en juich. Terwijl de andere genomineerden heel blij zijn, kom ik niet verder dan (klein stemmetje): jeej.'

Eindredacteur en vriend Tijs Hartman denkt dat je relativeringsvermogen voortkomt uit het feit dat je uit de provincie komt.

'Ja, en ook door mijn familie, denk ik. Ik kom uit Limburg en soms gaan dingen in de Randstad gewoon te snel voor me. Zeker in vergelijking met die vlotte, goedgebekte Amsterdammers. Vroeger dacht ik dat ik moest meerennen in die tredmolen omdat het anders niet zou lukken. Maar al vrij vlug kwam ik erachter dat ik dat niet kon. Ik zal nooit een Snelle Jelle worden. Maar je hoeft ook geen toppietop-helemaal goed-alles-superlekker-heftig-type te zijn om je dromen te verwezenlijken. Ook niet als je bij de commerciële televisie zit. Je kunt daar ook werken als je een duffe dodo bent. En het fijne is: dan kost het me minder moeite, want ik hoef me geen houding aan te meten.'

Heb je jezelf nooit verloochend door je anders voor te doen dan je bent?

'In het begin van mijn carrière misschien, maar ook toen voelde ik me eigenlijk altijd een soort boer. Een halve loser. Bij mij gaat het alleen 'toppietop, supergoed, heftig' als ik de lotto heb gewonnen, normaal gaat het gewoon goed. Waarom moet het altijd doorslaan naar hashtag love my life? Het kan toch gewoon leuk zijn? Bij mij ligt de zin: 'Doe eens even normaal, joh' altijd voor in mijn mond.'

Wanneer bijvoorbeeld?
'Als een of andere bekende Nederlander met een Rolex van 30 duizend euro om zegt: 'Ik ben een heel gewone jongen gebleven', denk ik: doe normaal, gek, dat ben je helemaal niet. Dan gaan ze voor tv met die klok om hun pols naar een arm gezin en zeggen ze: 'Het is verschrikkelijk hoe deze mensen het hebben!' Sorry hoor, als jij dat klokje zou verkopen, hadden die mensen weer zes jaar te vreten. Ik heb niets met dat hysterische. Je kunt ook prima functioneren in deze wereld als je rustig bent.'

Kijk mee achter de schermen bij Chantal Janzen. Tekst loopt door onder de video.

Beeld Valentina Vos

Je hebt jezelf wel eens een flatliner genoemd.

'Ja, het is bij mij getest en ik blijk weinig aanleg te hebben om het stresshormoon cortisol aan te maken. Ik ben zelden gek te maken en kan veel dingen tegelijk. Als ik thuiskom, ga ik opruimen met mijn jas nog aan. Ik zou goed zijn in die act met die bordjes en die dunne stokjes in het Chinese Staatscircus. Ik kan veel bordjes tegelijk draaiende houden.'

Een halfjaar geleden was er sprake van drie projecten waaraan je zou meedoen. Twee films met jou in de hoofdrol en een tv-serie, Weemoedt van Thijs Römer. Uiteindelijk heb je alle drie niet gedaan. Dat had je toch überhaupt nooit allemaal tegelijk kunnen doen?
'Dat klopt, maar soms is het ook net wat mensen willen horen. Bij de serie van Thijs zei ik: 'Ik ga kijken of het lukt.' Het is nooit zo dat ik iets beloof en het vervolgens niet doe, ik kan mezelf recht aankijken in de spiegel.'

Mensen horen graag een 'ja', want de naam Chantal Janzen opent deuren. Als jij meedoet, is er meer kans dat zo'n serie wordt gemaakt.

'Ja.'

Dan gaat RTL het eerder financieren?
'Ja.'

Is het raar die persoon te zijn?
'Ja, dat is wel gek. Ik besef dat het commercieel interessant is als ik meedoe. Maar als de kwaliteit niet goed is, sta je als producent ook voor lul.'

Klopt het dat je tegen een burn-out aan zat?
'Ja. Het is in de afgelopen vijftien jaar al drie keer voorgekomen dat ik dacht: ik moet nu dingen laten vallen, anders flikker ik zelf naar beneden.'

Wat merk je dan?

'Dat je alleen maar moet janken en bij alles wat op je pad komt, denkt: o god, ook dát nog. Terwijl het helemaal niet iets groots is.'

Hoe komt het dat iemand die zo weinig stress kent toch tegen een burn-out aanzit?
'De theorie van de dokter was dat ik het niet voel als het te heftig wordt. Ik denk steeds dat het allemaal wel gaat en dan, bam, blijkt het ineens toch te veel. Ik ga daar ook voor naar een psycholoog.'

Wat bespreek je daar?
'Ik ging er in eerste instantie heen omdat ik een geval van stalking had dat nogal impact op me had.'

De stalker van Chantal Janzen werd twee jaar geleden veroordeeld tot zeven jaar cel en tbs met dwangverpleging na een steekpartij om een scooter. Die scooter wilde hij volgens justitie gebruiken om naar zijn idool Chantal te rijden. Hij dook vaker op in haar buurt. In de gevangenis stak hij een medegevangene dood.

'Ik mag daar met geen woord over reppen, want die zaak loopt nog. Maar toen ik daarvoor in therapie zat, kwam ook ter sprake hoe ik kan voorkomen dat ik een burn-out krijg. Pas daar begon het me op te vallen hoeveel ik vergat. Als er in interviews naar een programma werd gevraagd dat ik ooit had gedaan, moest ik lang nadenken voordat ik weer wist wat het was. Ik begon me af te vragen of ik dingen wel bewust meemaak. Ik had het idee dat ik anders moest gaan leven en dat lukte niet zo goed in mijn eentje. Dus is het fijn om af en toe met mijn therapeute te praten.'

tekst gaat verder onder foto

Roodfluwelen jasje: Scotch & Soda Lichtroze blouse: Lacoste Live Rood-gouden pantalon met lurex: Scotch & Soda Beeld Valentina Vos

Zo'n psycholoog duikt vaak in je jeugd. Joop van den Ende zei eens tegen je: 'Alle grappige vrouwen zijn lelijk, behalve jij.'

'Haha, ja, dat is een verschrikkelijke uitspraak, die heeft hij later teruggenomen.'

Het is in lijn met de compensatietheorie dat je humor ontwikkelt als je het niet van je uiterlijk moet hebben. Waar denk je dat jouw humor vandaan komt?
'Dat weet ik niet. Je wordt ook niet opeens grappig, het heeft er denk ik meer mee te maken dat je blik op de wereld wordt begrepen. Die herkenning is fijn, dat is wat ik het leukste vind. Dat ik denk: hé, ik ben niet gek.' Fluistert: 'Vroeger dacht ik weleens: volgens mij ben ik een beetje gek.'

Wanneer?

'Dan zag ik iets raars aan iemand, maar als ik dat tegen een ander kind zei, begreep die me niet. Ik denk dat ik ook vaak een grapje maak omdat anders iets te dicht bij mijn gevoel komt. Mensen vragen weleens of ik geen human-interestprogramma's zou willen maken, dan kan ik lekker de diepte in. Maar ik heb helemaal geen zin om mensen te helpen voor een camera, ik ben daar totaal ongeschikt voor. Als je mij op een programma als Hart in Actie zou zetten, ga ik bij alles janken. Humor helpt me om me niet meteen te laten raken. Als kind was ik al heel gevoelig. Als mijn ouders een beetje zaten te bekvechten, dacht ik meteen: o, ze gaan scheiden, en dan ging ik snel grapjes maken.'

Toch heeft het even geduurd voordat je humor bij het grote publiek doordrong.

'Ja, Joop van den Ende heeft me wat dat betreft een laatbloeier genoemd. Veel mensen begrijpen dat niet, want op mijn 20ste had ik al een hoofdrol in een musical. Maar ik snap precies wat hij bedoelt. Ik vind het lastig om als mezelf in de belangstelling te staan. Ik ben niet iemand die juichend naar een couturier gaat om een jurk te laten maken voor de rode loper. Laatst moest ik de kinderpostzegel in ontvangst nemen en allemaal kinderen begroeten. Dan wil ik serieus een vleugje Lieke van Lexmond hebben of een sprankje Jandino. Want voor iedereen, ook voor de pers, zou het veel leuker zijn als ik dan zou zeggen: 'Hálló allemaal, wat héérlijk dat jullie er zijn!' Maar dat kan ik gewoon niet.'

Je zult niet snel als jezelf op een podium gaan staan?

'Nee, dat vind ik doodeng. Ik ben al lang aan het schrijven, met als achterliggend idee om alleen, als mezelf, in het theater te gaan staan. Ik wil dan ook zingen. Maar het is niet voor niets dat die solovoorstelling er nog steeds niet is.'

Toch lijkt het alsof je ernaartoe groeit.

'Ja. Eind volgend jaar of begin het jaar daarop moet die voorstelling er zijn.' Fluisterend: 'Je bent de eerste die dat nu weet. Het gaat om een solo op tv en in het theater. Niks is definitief, maar ik ben er serieus over aan het praten.'

Functioneerde Twitter als proeftuin voor je om ernaartoe te groeien?

'Grappig dat je dat ziet. Ik ben vijf jaar geleden met twitteren begonnen, met een soloprogramma in het achterhoofd. Daardoor groeit het vertrouwen om een keer echt iets vanuit mezelf te maken. Het steunt me in de gedachte: ik ben kennelijk niet gek. Blijkbaar wordt mijn blik door meer mensen gedeeld. Op televisie sta ik al een paar jaar steeds meer als mezelf voor de camera, nu mag dat ook weleens bij mijn grote liefde, het theater, gebeuren. Zonder musicaltoeters en -bellen. Ik moest dat alleen in mijn eigen tempo doen. Weet je, ik ging als kind laat praten en lopen. Ik was verlegen, introvert. Toch heb ik diep van binnen altijd het gevoel gehad dat het niet anders of sneller hoefde. Mijn moeder kwam me weleens ophalen van een feestje en dan zei de moeder van de jarige: 'O, god ja, Chantal was er wél.' Ik kon onzichtbaar zijn, maar ik heb dat nooit een probleem gevonden. Op school hetzelfde. Ik heb rapporten, ook van de theaterschool, waarin staat: Chantal laat zich altijd de kaas van het brood eten. Ik snapte niet wat daar mis mee was. Alle fouten die anderen maakten, sloeg ik op. Ondertussen heb ik altijd geweten dat het goed zou komen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden