Ik ben verdrietig, maar ik weet niet waar het vandaan komt - misschien kan poëzie me redden

Er zijn van die dagen dat het leven met een grauwsluier bedekt is. Regenwolken hangen boven de stad. De huizen huilen tranen. Auto's zoeven door plassen. De wind steekt op. Paraplu's klappen om. De stad is verdrietig. En ik ben het ook. Het erge is dat ik niet weet waar dat verdriet vandaan komt. Er zijn geen kleine of grote rampen in mijn omgeving gebeurd. Het verdriet komt niet van buiten af. Het lijkt eerder of het altijd in me heeft gezeten en zo af en toe waarschuwend naar voren treedt: denk erom, ik ben er nog. Er is niet veel aan te doen.

Ik begrijp er weinig van. Gisteren had ik nog een heel leuke avond. Gelachen en tevreden naar bed. En dan toch verdrietig opstaan. Misschien kan poëzie me redden. Verdriet omsmeden in schoonheid. Te lachen valt er waarschijnlijk niet veel. Hoewel... In Ilja Leonard Pfeijffers De Nederlandse poëzie van de twintigste en de eenentwintigste eeuw in 1000 en enige gedichten (Prometheus, 2016) vind ik 'Mensenrecht', van Hélène Gelèns:

vanaf nu wordt het leuk reken maar van yes

doen we alleen maar leuke dingen jiiiihaaaa!

lekker eten, naar het strand, een cursus spaans

tappa tilde tortilla niet te moeilijk

beetje slenteren, filmpje maken relax

niets vermoeiends, een vleugje cultuur: toneel

sketches, niets zwaarmoedigs, iets om te lachen

gekke dingen, aparte: met zijn allen

leren paaldansen, knuffelen met koeien

een weekend koken in de rimboe

bijzonder met al die lieve mensen daar

en eindelijk naar die swami op de rots

alleen maar leuke dingen leuke mensen

geen getreur geen gemier, we willen lachen

al dat gezanik, je raakt ermee besmet

van af nu hoeven we niets nada niente

we willen gewoon een beetje leuk leven

Een beetje leuk leven, tja. Ik voel een 'maar'. Dan denk ik aan mijn gedicht 'Geen gemaar':

Het grootste het mooiste/ is natuurlijk/ dat je je een opvatting weet eigen te maken/ een geloof van wandelstok/ een idee van alles en nog wat/ een overtuiging goddomme/ principes, linealen/ die op de schoorsteenmantel niet/ kromtrekken een vlag/ die in de wind niet scheurt/ niet nat wordt in de regen/ zekerheden pensioen/ rente en op de Bank van Engeland/ een zak vol geld/ doorzicht en inzicht kunst-/ verlichting vertrouwen/ in de wijsheid op de grafsteen/ elke film een happy ending hoop/ op de veilige thuisvaart/ je spiering een kabeljauw/ en aan de haven huilend/ moeder de vrouw/ Natuurlijk is dat/ het grootste het mooiste/ en geen gemaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden