'Ik ben het stoute jongetje in een brave klas'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen?..

tekst Wim de Jong

Wie zien we hier?

'Een klein, kaal, boos ventje.'

Met gebalde vuisten ook nog.

'Ja, zo teken ik mezelf al vanaf de middelbare school. Het is mijn alter ego. Iedereen ziet mij als een jongen die flierefluitend door het leven wandelt. Maar dat is slechts een deel van mezelf. Ik ben een gepassioneerd mens. Zowel vrolijkheid als droefheid als boosheid zijn bij mij zeer sterk ontwikkeld. Ik kan me ontzettend kwaad maken om futiele dingen.'

Uw mond ontbreekt in het zelfportret.

'Die gebruik ik niet. Mijn woede kropt zich op. Ik heb heel vaak dat ik inwendig kook. Ik kan heel slecht tegen onoprechtheid, oneerlijkheid. Wanneer een heel goede vriend tijdens het autoracen tegen me zegt dat hij eigenlijk een heel goede coureur had kunnen zijn als hij maar niet de ziekte van Pfeiffer had gekregen, nou, dan word ik zó woest. Ik kan er niet tegen dat mensen zichzelf wat wijsmaken. Als ik iets valsigs ruik in wat mijn vrouw tegen me zegt, krijgt ze ook de wind van voren. Ik ga erbovenop zitten.'

U kropt het dus niet op, u explodeert.

'Nou, ik heb wel met mijn passies leren omgaan. Als je 45 bent moet je weten wat resultaat heeft en wat mensen nodeloos kwetst. Ik besef ook wel dat ik de wijsheid niet in pacht heb.'

Heeft het veel vrienden gekost?

'Nee. Ik heb drie heel goede vrienden. Wij zijn supereerlijk tegen elkaar.'

Wat merken uw kinderen van uw gepassioneerdheid?

'Ik zeg zeer geregeld tegen ze dat ik van ze hou.'

Vindt u in Hilversum uw weg met uw emoties?

'Ik mag me zeer gelukkig prijzen met mijn positie. Televisie is natuurlijk toch een kantoorboekhandel, je moet er maar net iets van je gading in weten te vinden. Ik ben een luis in de pels van de KRO. Het stoute jongetje in een brave klas. Ze accepteren dat ik eigenzinniger ben dan de gemiddelde tv-presentator, ik bewandel niet de gebaande paden. Maar je moet mijn heftigheid en passie niet verwarren met arrogantie. Ik heb ook een heel hechte band met de mensen met wie ik programma's maak.'

Bent u thuis hetzelfde als op uw werk?

'Nee, die twee werelden zijn van elkaar afgeschermd door dikke, ijzeren muren. In mijn eigen omgeving zijn maar vijf mensen bij wie ik volledig mezelf ben.'

Doet u maar een tipje van de sluier.

'Ik denk dat ik ernstiger ben dan ik laat merken. In De reünie móet ik die andere kant ook wel laten zien, maar ik vind dat nog steeds erg moeilijk. Lekker de vrolijke jongen uithangen: ach, het is zo'n heerlijk leven. Als ik een winkel binnenkom, begint zo'n mooi meisje achter de toonbank meteen te stralen. Wat wil je nog meer?! Dat zal ze toch niet doen als zo'n chagrijn als Jan Mulder binnenkomt.'

Maar dan komt u weer thuis, en dan?

'Thuis ben ik veel bedachtzamer. Ik ben heel erg geordend. Mijn bureau is opgeruimd als ik erachter ga zitten, mijn boekhouding is bij.'

Waar ergert uw vrouw zich aan?

'Ik kan dingen heel absoluut maken. Ze erger maken dan ze zijn. Het is angst om kwijt te raken wat je dierbaar is. Als ik ruzie met haar heb, dan gaan bij mij meteen alle alarmbellen rinkelen. Ik ben ontzettend bang om door mensen in de steek te worden gelaten.'

Wat zouden uw oud-klasgenoten op een reünie over u zeggen?

'Dat ik leuker ben dan toen. Ik was niet zo heel opvallend, maar wel een eigengereid ventje. Een loner. Ben ik trouwens nog. Ze hadden niet zo veel aan me.'

Hoe zou u het liefst herinnerd willen blijven?

'Hij heeft geleefd.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden