Ik ben heel, heel gevoelig voor de tiny house movement

Aaf Brandt Corstius
'En zo bleef ik hunkeren naar iets wat ik nooit zou krijgen.' Beeld
'En zo bleef ik hunkeren naar iets wat ik nooit zou krijgen.'Beeld

Lang dacht ik dat ik, en vele anderen met mij, Netflix had om onze 6-jarige dochter tevreden te houden met een aanhoudende stroom filmpjes over hard Vlaams pratende Little Pony's. Maar ik heb ontdekt dat er ook voor mij een Netflixgenre is: de 'ietwat dommige documentaire'.

Het zijn documentaires die het publiek van het Amsterdamse festival Idfa nooit zouden bekoren, over eenvoudige onderwerpen als restaurants, illustratoren en nepyogagoeroes. Het hangt altijd tussen cultuur en onversneden lifestyle in. Precies wat je nodig hebt als je op een vrijdagavondje alleen thuis zit.

Netflix kent mij inmiddels, dus nu suggereerde Netflix mij te kijken naar de documentaire Minimalism. Over minimalisme. Een semi-filosofische docu over mensen die heel goed hun koffer kunnen inpakken. Nou, dan heb je me.

Netflix rijdt met deze docu mee op de trend die de westerse wereld nu overspoelt: we hebben zo veel spullen als we maar kunnen hebben en nu willen we ze niet meer. En toch blijven we ze maar kopen. Een van de minimalismeprofessoren die in de film werden geïnterviewd, stelde dat het een primaire drift was om alsmaar H&M's in te blijven rennen, zelfs nu die primaire drift evolutionair gezien niet meer nodig is.

De neiging om te winkelen als een soort staart die er nog moet afvallen.

Er waren natuurlijk vele opnamen van horden mensen die winkels bestormden voor de uitverkoop na Kerst, de nieuwste iPhone, de recentste H&M-met-beroemde-designersamenwerking; je wordt er misselijk van als je dat ziet. Twee vrouwen die elkaar te lijf gaan om... wat was het eigenlijk? Een pot verf, geloof ik. In de uitverkoop bij de bouwmarkt. Mensen die highfivend nieuwe iPhones kopen. Bah!

Zelf ook gedaan, uiteraard.

Zo'n Netflixdocu scheert even langs alle moderne uitingsvormen van het minimalisme heen: we hebben een brokje over mediteren, een stukje over je kast opruimen, een riedeltje van een man die geen zin meer had hard te werken voor veel geld. En er was aandacht voor de beweging van de tiny houses: al die mensen (al ken ik er geen) die besluiten geen slaaf meer van hun hypotheek te zijn en ergens op een stukje goedkoop land (ook dat ken ik niet, in Nederland) een esthetisch verantwoord houten huisje neerzetten met alleen een bed, een gehaakte sprei en een perfect gekozen verzamelingetje Goede Boeken.

Ik ben heel, heel gevoelig voor de tiny house movement. Ach, wat had die vrouw het goed voor elkaar, in de Netflixdocu, in haar kleine houten huisje. Ze had er zelfs een weiland bij. En een paard. Uitzicht op een besneeuwde berg.

Ik wilde dat ook.

Ik wilde het.

En zo bleef ik na de documentaire over minimalisme over met de diepe hunkering naar iets wat ik nooit zou krijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden