Column

Ik ben groot voorstander van kinderen de waarheid zeggen

Weiger kinderen in restaurants en sla de bodem onder hun bestaan vandaan. Knappen ze van op.

null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

Tot mijn grote vreugde werd er de afgelopen weken voorzichtig gediscussieerd over de vraag of je kinderen de toegang tot een restaurant moet weigeren. Ik vind van wel. Ik ben al jaren voor een speciaal kinderrestaurant op Rottumerplaat, waar alle kinderen naar hartelust met hun handen in een bord soep mogen slaan. De bediening voert een taakstraf uit.

Ik heb gemerkt dat dit geen populair standpunt is. Het gangbare idee is dat je in een restaurant, met een bevroren grijns op je smoel, moet toekijken hoe hollende kinderen de zoveelste kuttekening aan hun ouders laten zien.

Dat is een andere ergernis, dat kinderen helemaal niet kunnen tekenen. En niemand zegt het ze. Ze laten je een met potlood gekraste, scheve aardappel zien met een hangende mond en dan moet je zeggen: 'Ohhh, ja, dat is precies een hoofd. En wat een gekke, rare mond heeft die meneer. Of is het een mevrouw? Wat denk je, zullen we het gewoon een Menouw noemen?'

Ik ben er een groot voorstander van kinderen de waarheid te zeggen. Daar hebben ze veel meer aan. Nu denken vier miljoen kinderen in Nederland dat ze bijzonder zijn en dat is alleen maar heel vervelend voor ze, want wij weten al lang dat ze over dertig jaar drie keer zijn gescheiden en dat ze dan in godsnaam maar verfmenger bij de Gamma worden in plaats van operative mediator in een leuk buitenland naar keuze.

Het is veel beter als je eerst de bodem onder hun bestaan vandaan slaat, dan kan het daarna alleen maar meevallen. Daarom ben ik heel enthousiast over het idee om kinderen jonger dan 12 te weren uit restaurants. Een van de grote voordelen daarvan is dat hun ouders ook niet meer komen. Je kunt weer eens verstaan wat je tafelgenoot zegt. Nu word je negen van de tien keer overstemd door een meisje van 8 dat op orkaankracht haar spreekbeurt over de uitvinding van de spaarlamp door het pand staat te tetteren. En daarna het applaus van de ouders, die rondkijken of alle andere gasten ook zo hebben genoten.

In een artikel van enkele dagen geleden kwamen wat restauranthouders aan het woord. Ze vinden een verbod te ver gaan, maar echt enthousiast over kinderen in hun zaak zijn ze ook niet. Hier regeert de angst voor de onverbiddelijke Bakfiets Gang. Zeg ouders dat ze een rotkind hebben en je restaurant is voorgoed besmet.

Dat is jammer. Het zou juist een verademing zijn geweest als de beroemde kok Ron Blaauw het volgende had laten optekenen: 'Het is de hel. Vooral de ouders. De kinderen die hier komen zie ik als mislukte soufflés. Niet meer te redden. Misbaksels zijn het. Niet gerezen deeg.' Helaas doet Ron het anders. Als kinderen heel druk zijn, legt hij uit, dan laat hij ze in de keuken een eigen dessert maken. En ik weet precies hoe dat klinkt.

'Nee, nee, lieverd, niet met die zeebaars gooien. Nou, laat eens aan oom Ron zien wat je hebt gemaakt. Nee toch! Heb je dat helemaal alleen verzonnen? Die peer lijkt wel een konijntje! Wat knap. En die slagroom, is dat zijn haar? Ome Ron weet gewoon niet wat hij ziet!'

Veel beter zou zijn: 'Hier, ga je toetje maar flamberen. Pas op, is heet.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden