Column

Ik ben een wervelwind met de Ikea-sleutel

Column Thomas van Luyn

 

Beeld ANP

Ik ben heel goed in IKEA monteren. Echt heeeeeeel goed. Zo goed, dat ik zelfs ooit overwoog om IKEA-monteur te worden (die heb je namelijk). Het was even oefenen - wat ik dan ook deed tijdens oefen-samenwonen met oefen-relaties - maar toen ik eenmaal het rare schroefpin-in-schroefwieltje-systeem onder de knie had, deed ik eigenlijk niets liever dan IKEA-meuk in elkaar rammen - hetgeen handig uitkwam toen mijn uiteindelijke vrouw en ik, jong en onbezonnen, een te groot huis betrokken en er tot onze schrik ineens kinderen kregen. Ik heb toen in korte tijd genoeg IKEA gemonteerd om een kleine nieuwbouwwijk te meubileren. Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik sindsdien een wervelwind ben met de IKEA-sleutel.

Terwijl ik verder toch echt bijzonder slecht ben in doe-het-zelven. Niet dat het me tegenhoudt, hoor. Dat heb ik geërfd van mijn vader, die ook er slecht in was, maar zich daar ook niet door liet weerhouden. Wij zijn een familie van incompetente aanpakkers. De truc is systematisch handelen, je goed voorbereiden, ontdekken dat je niet helemaal het juiste gereedschap hebt, dan te ongeduldig zijn om te wachten tot maandag wanneer de Gamma weer opengaat, en gewoon aan de slag gaan. Waar een wil is, is een spijker is net zo goed als een betonschroef. Gaandeweg de klus zul je ongeduldiger en gehaaster worden, zodat je de boel uiteindelijk slordig afraffelt. Maar daarna hángt die lamp dan ook - zij het aan een vies dun elektriciteitssnoertje dat uit het lasklemmetje steekt dat je zó in het plafond hebt gespijkerd. Maar hij doet het tenminste! Oh nee, wacht... Huh? Niks? Ja shit, nou is het al donker aan het worden, en ik heb al tien keer op de schakelaar geklikt, dus nou weet ik niet meer of er stroom staat op dat blauwe snoertje daarboven. Of was het nou het bruine? Whatever. We zetten gewoon tijdelijk de schemerlamp op tafel. Het is maar voor een paar maanden, tot ik weer de geest krijg om te klussen.

Op deze wijze heb ik badkamers min of meer betegeld, muren soort van geplamuurd en tapijten in zekere zin gelegd. Het heeft mij trots gebracht en mijn vrouw geduld geleerd.

Het enige dat ik ooit onweerlegbaar degelijk heb afgemaakt, is een boekenkast van sloophout en mdf-planken. Toen ik net op kamers woonde, in één koortsige nacht, zonder boor- of schroefmachine, op pure kracht en boosheid. Geloof me, je weet niet dat je leeft totdat je met je blote handen dikke schroeven in hard hout zonder boorgaten hebt gedraaid. Het resultaat was groot, dik, stond waterpas en woog zonder boeken twee keer zo veel als mijn piano. Ik beschouw het nog steeds als het mooiste dat ik ooit heb gemaakt. Ja, mijn kinderen zijn ook aardig gelukt, maar niet zo mooi als die kast, laten we eerlijk wezen.

Toen ik eenmaal genoeg geld had om professionals in te huren (nou ja, Polen dan toch), heb ik dat soort werk maar uit handen gegeven, zodat ik meer tijd overhield om bijvoorbeeld stukjes voor u te schrijven. Maar ik maak dus nog wel een uitzondering voor IKEA, om in vorm te blijven.

Nu moet u overigens niet denken dat ons huis er IKEA uitziet, helemaal niet. Zoals iedereen gaan wij alleen naar de IKEA om er spullen te kopen die er beslist niet IKEA uitzien. Dat weten ze daar, dus hebben ze er ontzettend veel van.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.