'Ik ben een Ivo Niehe me VARA-sausje'

De Jakhals van De Wereld Draait Door wil meer, al weet hij niet precies wat. ‘Michiel Romeijn zwaait als hij voorbij fietst....

Door Paul Onkenhout Paul Onkenhout

Bij de VARA zeiden ze dat je het enorm druk hebt.

‘Ach, druk, druk. Het valt best mee. De Wereld Draait Door komt er weer aan, we zitten in de voorbereidende fase. Net heb ik een gesprek gehad met de eindredactrice. Ik wil het komend seizoen wat nieuwe dingen proberen. Daar ben ik diep over aan het nadenken. Nou ja, diep

‘En ik ga een nieuw programma doen in de Week van de Vernieuwing, ook voor de VARA. Comedy Corner, een programma over buitenlandse comedy.’

Voor DWDD zal je minder vaak op pad gaan dan voorheen.

‘Ik ga een filmpje per week maken, voor de vrijdag als Marc-Marie Huijbregts er ook zit. Vorig seizoen maakte ik twee filmpjes in de week, in de seizoenen daarvoor soms drie, vier, als er geen andere Jakhals was. Op het gebied van televisie heb ik heel veel geleerd toen. Alles eigenlijk.

‘Het is tijd dat ik ga kijken wat ik nog meer kan, maar DWDD is zó’n ontzettend leuk programma om voor te werken. Ik kan het niet loslaten. Ik pas daar. Ik zit er vanaf uitzending één al bij. Het is zoals een relatie. Ik voel me er echt mee verbonden.’

Je jongere broer Stephan is acteur, jij bent tv-maker. Zijn jullie thuis die kant opgestuurd?

‘Helemaal niet. Mijn vader was binnenhuisarchitect. Hij was ontzettend geestig en welbespraakt, maar geen performer. Waar dat vandaan komt, weet ik niet.

‘Onze vader heeft ons intellectueel wel geprikkeld. Dat mijn broertje en ik aan de uitvoerende kant terecht zijn gekomen, heeft denk ik te maken met zijn dood. Hij overleed toen ik zestien was. Misschien kregen we daardoor wel wat meer bewijsdrift. Aan de andere kant: het is ook allemaal toeval.’

Maar als kind speelde je al een rol in een kinderfilm van de VPRO.

‘Ik werd gewoon op straat aangesproken. Mijn vader heeft me nooit een bepaalde kant op geduwd. Ik ging op theaterles omdat ik dat zelf wilde.

‘Ik heb me een keer opgegeven voor de Mini Playback Show van Henny Huisman, maar dat was volledig op eigen initiatief. Ik belde na een uitzending gewoon naar een nummer in Aalsmeer, zonder overleg. Prima, zei mij vader, als je dat wilt breng ik je wel naar die studio. Maar hij ging niet mee naar binnen.’

En?

‘Het was een heel vreemde gewaarwording. Ik ging The Police doen, Roxanne. Ik had het geoefend op een oude akoestische gitaar. Maar er was helemaal niks daar, behalve een klein zaaltje. Ik overleefde de eerste ronde niet en Henny Huisman heb ik de hele dag niet gezien.’

Het kon bijna niet anders of je rolde de televisiewereld in.

‘Achteraf is het allemaal niet zo gek. Het voelt logisch. Ik ben met een bepaald talent gezegend, maar wist nooit waar ik dat kon etaleren. Dat weet ik nu wel.’

Wat doe je het liefst, op tv? Interviewen? Portretten maken?

‘Ik ben heel ambitieus, zonder dat ik weet wat ik wil. Ik wil heel veel. Lange interviews maken vind ik leuk. Gewoon, lullen met mensen. Dat kun je ook in de kroeg doen, maar ik doe het op tv. Dat ligt mij gewoon, dat zit dicht tegen mijn persoonlijkheid aan.’

Vorig jaar zat je in het programma Wat keek... Je koos onder meer fragmenten uit de Mini Playback Show, van Theo & Thea, Boudewijn Büch en Paul de Leeuw.

‘Vooral vanwege de herinneringen hè. Ik ben niet zo van het vereren van mensen.’

Maar Paul de Leeuw dan?

‘Ik waardeer hem ontzettend. Zeker vroeger maakte hij veel in mij los. Dat grove vond ik te gek. Op zaterdagavond De Schreeuw van De Leeuw, fantastisch. Wat hij nu doet is ook knap, maar veel minder mijn cup of tea. Hij is omarmd door gezinnen. Ik vond dat grove leuker.

‘Als jongetje was ik al zwaarlijvig. En hij was dik en grappig. Je associeert je snel met zo’n gozer. Michiel Romeijn had die rol ook. Jiskefet! Michiel was een soort grote broer. Ik vond het fantastisch wat hij deed. Inmiddels heb ik drie, vier filmpjes met hem gemaakt.

‘Bij de eerste had ik bijna een stijve lul. Jezus, dacht ik, ik sta een filmpje met Michiel Romeijn te maken. Echt te gek. Nu kom ik hem wel eens tegen. Hij zwaait als hij voorbij fietst. Toch leuk. Op zulke momenten ben ik trots.’

Jij wilt de nieuwe Ivo Niehe worden hè.

‘Dat heb ik een keer gezegd in een interview. Ja, nou ja. Ivo heeft natuurlijk de ideale job. Want iedereen kent hem. En hij krijgt dus in Nederland bijna iedereen voor de camera. En internationale sterren ook wel.

‘Hij heeft het heel goed gedaan, vroeger. Hij heeft zijn redactie honderd jaar lang brieven laten schrijven naar Meryl Streep. En als je maar vol blijft houden en vol blijft houden en vol blijft houden komt er een moment dat Meryl Streep reclame wil maken voor een film. En dan wordt gedacht: deze man heeft zóveel brieven geschreven, laten we hem maar een keer uitnodigen.

‘Hee, denkt iedereen dan, die Ivo heeft het weer voor elkaar. En als Ivo aan komt rijden bij dat grote hek doet de ster altijd zelf open. Maar het klopt en iedereen vindt het heerlijk om naar te kijken. Daar moet je respect voor hebben.’

Je serveert de oudere generatie tv-makers niet af, integendeel.

‘Dat zit niet in mijn aard. Ivo heeft een lans gebroken voor dit soort televisie. Gisteravond zag ik een herhaling van een interview met die ene vrouw met die mooie lippen, je weet wel, Frederique van der Wal. Dat was een interview van lik-me-reet.

‘Maar hij belt op, en hij is bekend, en zij denkt: ach, waarom ook niet, weten ze in Nederland ook hoe goed het met me gaat. Maar het interview was niks.

‘Dat zou ik anders doen. En beter kunnen. Denk ik. Het is mooi geweest Ivo. Hij is ook al wat ouder hè. Ik ben natuurlijk niet van de TROS. Ik ben een Ivo Niehe met een VARA-sausje. Dat is wat cynischer. Minder braaf. Kritischer. Participerender.’

We zitten in een beroemd Amsterdams café, Eik en Linde.

‘Ja, Ischa Meijer hè, die maakte hier zijn programma. Groot voorbeeld voor me. Ik heb hem helaas nooit ontmoet, ik was pas zestien of zo toen hij overleed. Ik ben wel met hem bezig op dit moment. In de vakantie heb ik IM van Conny Palmen gelezen.

‘Heel indrukwekkende kerel. Hij werd ook gedreven door rare dingen. Waarom was hij nou de beste interviewer? Omdat hij een bepaald soort houding had. Iets laconieks. IJdel, maar ook weer niet. Dat vind ik allemaal héél interessant.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden