'Ik ben een horecamens, ik móét een stamkroeg'

Na haar scheiding was Irene (60) terug bij af: in Eindhoven, met zoon, onder moeders vleugels. 'Ik ben een horecamens, ik móét een stamkroeg', dacht ze. De zoektocht eindigde bij bruin muziekcafé 't Rozenknopje.

null Beeld RV
Beeld RV

Irene: 'Toen ik 17 was, zei mijn nuchtere moeder: 'Je houdt je aan de regels of je sodemietert op.' Ik was zó'n lastige meid, dat hou je niet voor mogelijk. Ik sodemieterde op. Eerst naar een kamer in Nijmegen, waar ik na een week met een hand vol kwartjes naar de telefooncel liep. 'Hoi lieverd', zei mijn moeder. 'Je kunt altijd thuiskomen. Er zijn regels, die ken je, maar je kunt al-tijd thuiskomen.'

'Ik ging geregeld met de was naar Eindhoven, maar écht thuis kwam ik na mijn scheiding, op mijn 24ste. Ik had alleen mijn zoon bij me, wat kleding en een beeldje van een monnik dat ik had gekregen van mijn goede vriend Peter. Ik leerde hem kennen in Plasmolen, waar ik na Nijmegen woonde. Peter was homo, in neonletters stond het op zijn kop. Hij werkte in café De Mallejan en woonde op dezelfde etage als ik. Op een gegeven moment kon hij een grotere kamer krijgen, met een keuken erbij. 'Godverdorie', zei hij, 'Ik heb geen pannen, ik heb geen pedaalemmer, ik heb niks.' Dus ik zei: 'Ga trouwen, dan kun je zo'n cadeauboekje maken.' Zo ging het indertijd: gasten scheurden een blaadje uit het boekje en gaven het cadeau dat erop stond. Peter had allerlei kerels de revue laten passeren, maar niemand was geschikt. 'Waarom verloven wij ons niet?', vroeg hij. Je had het gezicht van de juwelier moeten zien toen we een ring gingen uitzoeken. Ik zei al: het woord homo knipperde op zijn voorhoofd. Op het verlovingsfeest kwam Peters moeder helemaal in het lang, helemaal chic. Zij dacht dat hij tóch een meisje had gevonden. Dat was het enige lullige aan deze goeie grap. Peter had zijn pedaalemmer en zijn pannen.

'Na de scheiding vertrok ik van de ene op de andere dag uit Plasmolen. Op zijn 8ste ging mijn zoon er wonen, bij zijn vader, omdat ik voor mijn zieke moeder moest zorgen. Toen zij overleed, bleef hij daar. Al toen hij 5 was, wist ik dat hij homo was. Alles kwam samen: hij heeft een huis gedeeld met mijn ex-verloofde - gewoon als huisgenoten. Peter, de schat, zie ik nooit meer. En och, nu ik dit vertel, denk ik: daar moet ik iets aan doen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden